Χαρισματική παρουσία, πέραν κριτικής

Εστησε ο Κακλέας μια έξοχη σε ρυθμό, ύφος και συνέπεια παράσταση και τόλμησε να συγκεράσει τις δύο παραδόσεις που κληρονόμησε ο Γκολντόνι και μας τις κληροδότησε: ρεαλισμός και θεατρικότητα. Ο Παντελιδάκης τού πρόσφερε πρόσφορο σκηνικό πλαίσιο και η Βάλια Μαργαρίτη μάς εξέπληξε με τα έξοχα κοστούμια της (κυρίως του βενετσιάνικου καρναβαλιού). Ο Ιάκωβος Δρόσος με σοφία συνδύασε ποικίλα μουσικά είδη, η Μαραγκουδάκη οργίασε στον φωτισμό και ο Μάνος Χασάπης συμμετείχε με βολικά και καλόγουστα βίντεο.

Μέγας θριαμβευτής της παράστασης, ο Κυριάκος Κοσμίδης. Παρέλαβε ηθοποιούς και παρέδωσε χορευτές έχοντας βέβαια και τη χορευτική ιδιοφυΐα του Ριβέρο και του Σβιτάιλο. Ο Χαραλαμπόπουλος είναι το μεγάλο ταλέντο που μας προίκισε με τη χαρισματική του παρουσία ο θεός του θεάτρου. Πέραν κριτικής. Ο Μυλωνάς, έμπειρος και λιτός και κωμικός κώδικας ολοκληρωμένος.

Ο Χρυσοστόμου, ο Παπαγεωργίου, ο Χατζηνικολάου, ο Φιορέτος ισορροπημένοι στο μουσικό είδος. Η Κουλή, η Μένη Κωνσταντινίδου, δροσερές και στέρεες παρουσίες.

Η Βλαχάκη γράφει και η Φαίη Ξυλά, αν κατορθώσει να τονώσει τη φωνή της στο ύπαιθρο έχει τσαγανό για κλασικούς ρόλους.

Κρατάω την περίφημη σκηνή του σερβιρίσματος ως ελληνική ανθολογία γκολντονιάδας.