Σέρβιρε τον χορό σε κολονάτο ποτήρι σαμπάνιας

Ο Ρολάν Πετί υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους μεταπολεμικούς χορογράφους επειδή κατέρριψε τα ταμπού κι έβαλε στα συστατικά του μπαλέτου τον ερωτισμό και την πρόκληση της μοιραίας γυναίκας. Σίγουρα δεν θα τα είχε καταφέρει αν δεν είχε συναντήσει τον έρωτα της ζωής του και μούσα των έργων του, τη Ζιζί Ζανμέρ. Μία χορεύτρια με μακριά καλλίγραμμα πόδια που τον ενέπνευσαν να δημιουργήσει το 1949 την πιο σεξουαλική «Κάρμεν» που βγήκε από την παρτιτούρα του Μπιζέ.

«Χρωστάω τα πάντα στον Ρολάν Πετί. Και του χρωστάνε όλοι όσοι θέλουν να πούνε κάτι μέσα από τον χορό. Γνώριζε να μεταφέρει πάνω στη σκηνή την ποιητικότητα των στίχων, το ηθικό δίδαγμα των ιστοριών που διηγούνταν με τις χορογραφίες του. Και με την “Κάρμεν” άνοιξε τον δρόμο στον αμερικανικό σύγχρονο χορό», σημείωνε το 1970 ο αμερικάνος χορογράφος Αλβιν Εϊλι.

Ομως ο γάλλος χορογράφος στήριζε τη δημιουργικότητά του σε αντιδιαμετρικά σημεία. Από τη μία παρουσιαζόταν ως ο καλλιτέχνης που ακολουθούσε ένα ραφιναρισμένο εμπορικό ύφος, σαν να σέρβιρε τον χορό σε κολονάτο ποτήρι σαμπάνιας.

Αυτή η πλευρά του άνοιξε τις πύλες των κινηματογραφικών στούντιο του Χόλιγουντ, αφού κατάφερε να εντάξει το μπαλέτο – έτσι όπως ο ίδιος το εννοούσε – στις ταινίες μιούζικαλ «Χανς Κρίστιαν Αντερσεν», «The glass slipper», «Daddy long legs», «Anything goes» και να το κάνει συστατικό τους.

Από την άλλη, όπως αναφέρουν οι «New York Times» στη νεκρολογία τους, «ο Ρολάν Πετί μπορούσε να βγάζει πάθος και σοβαρότητα». Το είχε δείξει με τις χορογραφίες του «Η νυχτερίδα», «Ο νεαρός και ο θάνατος» βασισμένων στην όπερα και τη λογοτεχνία αλλά και με το αφιέρωμά του στον Προυστ. Μάλιστα, ως χορογράφος και καλλιτεχνικός διευθυντής στο Εθνικό Μπαλέτο του Καναδά, στην Οπερα του Παρισιού, ως ιδρυτής των Μπαλέτων των Ηλυσίων Πεδίων, του Εθνικού Μπαλέτου της Μασσαλίας, συνεργάστηκε με πολλά αστέρια του κλασικού χορού όπως οι Μάργκοτ Φοντέιν, Ρούντολφ Νουρέγιεφ, Μάγια Πλισέτσκαγια, Μίκαελ Μπαρίσνικοφ, Νατάλια Μακάροβα. Για τους οποίους το 1993 ο Ρολάν Πετί έγραψε τις σκέψεις του στο βιβλίο

«J’ ai danse sur les flots».

«Το έργο του Ρολάν Πετί είναι ένας σημαντικός κρίκος στην αλυσίδα εξέλιξης του χοροθεάτρου και της ιστορίας του μπαλέτου. Η τολμηρή και θεατρική ματιά του αλλά και οι συνεργασίες του με σημαντικούς συνθέτες, σκηνογράφους, ξεχωριστούς χορευτές είναι ενδείξεις του εξαίρετου ταλέντου του», είχε πει ο Μίκαελ Μπαρίσνικοφ το 1997 όταν ερμήνευσε τον «Νεαρό και τον θάνατο» στην ταινία «Λευκές νύχτες» όπου και πρωταγωνιστούσε.

Ε.Φ.