Ο χορός των προσώπων

Ο συγγραφέας στήνει έναν δεξιοτεχνικό χορό προσώπων: μέσα από τις σχέσεις τους, τις έλξεις και τις απωθήσεις τους υφαίνεται η πλοκή και οργανώνεται η δράση. Θύματα και θύτες δεν ξεχωρίζουν σε καλούς και κακούς. Στον σκοτεινό κόσμο του μυθιστορήματος, η χυδαιότητα, ο κυνισμός, ο ζόφος είναι προνόμιο όλων. Ο αμερικανικός Νότος δεν αποτελεί απλό σκηνικό. Είναι ο χώρος του δράματος. Ο τόπος που γεννά συγκεκριμένες συμπεριφορές.

Ο Φόκνερ κατέχει καλά το πινγκ-πόνγκ του διαλόγου και το λιμάρισμα της ατάκας: «Το πουλί κελάηδησε και πάλι. “Και φυσικά δεν ξέρεις πώς το λένε” είπε ο άντρας απέναντι από την πηγή. “Δεν νομίζω να ξέρεις κανένα πουλί, εκτός κι αν τραγουδάει στο κλουβί ή αν σου κοστίζει τέσσερα δολάρια στο πιάτο”» (σελ. 17). Οπως γνωρίζει καλά την παρατήρηση που ζωντανεύει το κείμενο: «… κοντοστάθηκε εκεί στιγμιαία με εκείνο το ανέκφραστο βλέμμα της τελικής επόπτευσης που ρίχνουν οι γυναίκες στο τραπέζι» (σελ. 24). Η μετάφραση αποδίδει τον εσωτερικό ρυθμό και τη φροντισμένη φράση του Φόκνερ. Ο πρόλογος του Βιστωνίτη δημιουργεί πρόσφορο πλαίσιο για την πρόσληψη του έργου.