Ο κυνισμός είναι προνόμιο όλων

Ο νομπελίστας Φόκνερ ήθελε να χαραχτεί στον τάφο του μονάχα μια φράση: «Εγραψε βιβλία και πέθανε». Υπήρξε ένας διακεκριμένος πεζογράφος, ο οποίος ξεκίνησε την καριέρα του ως αποτυχημένος ποιητής. Ενας χαμηλών τόνων άνθρωπος που δεν είχε τη λάμψη των συγγραφέων της γενιάς του. Δεν ήταν παγόνι σαν τον Χεμινγουέι. Απέφευγε τις δημόσιες εμφανίσεις. Σμίλευε τη φράση του, μεριμνούσε για τον ρυθμό της πρόζας του, ήξερε την αξία της ατάκας στον διάλογο και τις λεπτές πινελιές που ζωντανεύουν έναν χαρακτήρα. Το 1929 και το 1930 είχαν εκδοθεί τα εμβληματικά έργα του «Η βουή και η μανία» και το «Καθώς ψυχορραγώ» αντίστοιχα. Ομως ο Φόκνερ χρωστούσε λεφτά. Τα έργα του δεν του απέφεραν χρήματα. Η εκδοτική αποτυχία τον είχε στριμώξει. Αποφάσισε να γράψει ένα βιβλίο με στόχο να πουλήσει. Τι πιο πρόσφορο λοιπόν από ένα αστυνομικό; Και μάλιστα ένα αστυνομικό που μοιάζει να αντλεί τα στοιχεία του από τα αστυνομικά μονόστηλα της εποχής;

Ο ίδιος ο Φόκνερ ομολόγησε την πρόθεσή του, υποτιμώντας την αξία του βιβλίου. Ομως ένας στυλίστας παραμένει στυλίστας. Pulp fiction ή «μυθιστορηματική τραγωδία»; Γιατί το ένα να αποκλείει το άλλο; Είναι τόσο αδιαπέραστα τα στεγανά των ειδών; Ο Φόκνερ αποδεικνύει πως, αν το ταλέντο περισσεύει, οι κριτικοί αμηχανούν και διχάζονται.

Το μυθιστόρημα οργανώνεται γύρω από τον βιασμό μιας φοιτήτριας. Η ωραία, άμυαλη και καλομαθημένη Τεμπλ Ντρέικ, κόρη δικαστή και αδελφή τεσσάρων παλικαριών, το σκάει από το κολέγιο που φοιτά. Εχει ραντεβουδάκι με τον Γκόουαν Στίβενς, αλκοολικό φοιτητή, κάτοχο αυτοκινήτου. Ο Γκόουαν κατορθώνει να μεθύσει τέσσερις φορές στις πρώτες ώρες του ραντεβού. Σέρνει μαζί του την Τεμπλ σε μια τρώγλη, στέγη παρανόμων, για να προμηθευτεί αλκοόλ. Βρισκόμαστε στην περίοδο της ποτοαπαγόρευσης. «Οι νεαροί που είναι σαν κι αυτόν είναι πολύ νέοι για να καταλάβουν ότι οι άνθρωποι δεν παραβαίνουν τον νόμο μόνο για διασκέδαση», παρατηρεί πικρά η γυναίκα του σπιτιού.

Η Τεμπλ φρίττει με όσα βλέπει. Συμπεριφέρεται σπασμωδικά. Μένει απροστάτευτη. Μέσα στον συρφετό των παρανόμων βρίσκονται ο Λι Γκούντγουιν, λαθρέμπορος αλκοόλ, ο Τόμι και ο Πάπαϊ, ένας διαταραγμένος και λιγομίλητος γκάνγκστερ. Ο Πάπαϊ βιάζει την Τεμπλ με ένα καλαμπόκι. Είναι ανίκανος.

Ο Πάπαϊ οδηγεί την απροστάτευτη κι άβουλη Τεμπλ σε έναν οίκο ανοχής. Την εγκαθιστά εκεί, για να την επισκέπτεται. Της αγοράζει πανάκριβα ρούχα, κολόνιες, καλλυντικά, που η Τεμπλ δεν διστάζει να σκίσει και να σπάσει, όταν τη χτυπά. Ο γκάνγκστερ την κρατά κλειδωμένη. Την μπλέκει σε νοσηρά παιχνίδια αισθησιασμού με άλλον άντρα. Το δίχτυ της βίας, της λαγνείας και του θανάτου κλείνει με ένα δικαστήριο, ένα λιντσάρισμα και τη δολοφονία του Πάπαϊ για λάθος λόγους από τους λάθος ανθρώπους.

Κλείνοντας το βιβλίο, ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται πως δεν έχει διαβάσει ένα από τα μείζονα μυθιστορήματα του συγγραφέα. Η πένα του στυλίστα και η στόφα του μασίφ πεζογράφου όμως διακρίνεται κάτω από την επίφαση – ή την πρόθεση- του ευπώλητου έργου.