Από τα μεγάλα όχι, σ’ ένα ναι

Πρώτη φορά συνάντησα τη Μόνικα πριν από πολύ καιρό. Πριν γίνει η Μόνικα, όταν ήταν μια μικρή Μόνικα που ανέβηκε στη σκηνή στο Ηράκλειο της Κρήτης, πριν από τους Calexico, την ωραία μπάντα του Τζόι Μπερνς και του Τζον Κονβερτίνο, για να πει μερικά τραγούδια πριν το συγκρότημα από την Αριζόνα αρχίσει να παίζει. Στο «ανκόρ» τους οι Calexico ανέβασαν και εκείνη τη μικρή Μόνικα μαζί τους. Και είχε μια πολύ γλυκιά αίσθηση το λάιβ.

Από την Κρήτη, μετά, στο myspace, στο Αστρος που περνούσε όμορφα και εξοχικά, στην Αθήνα, στις δισκογραφικές, στο στούντιο για πρόβες… ώσπου, να τη η Μόνικα, που κανείς δεν ξέρει τι να περιμένει, αφού δεν τραγουδάει ροκ με ελληνικό στίχο, δεν τραγουδάει έντεχνο, ούτε ποπ, ούτε μπορείς να τη στρέψεις στην πίστα, στο λαϊκοπόπ – αδύνατο πράγμα. Οσοι την εμπιστεύονται στην αρχή, παίρνουν ρίσκο. Οσοι παίρνουν ρίσκο, κερδίζουν (μερικές φορές).

«Εγραφα τα κομμάτια μου κρυφά, σε κασέτες, που τις φύλαγα στο συρτάρι. Δεν τα έδειχνα σε κανέναν, γιατί φοβόμουν μήπως δεν τους αρέσουν και αυτό θα με απογοήτευε πολύ», έχει πει.

Η μικρή Μόνικα πορεύεται με ένα μεγάλο «δεν», ένα επίσης παχουλό «όχι», διαχωρίζοντας την πορεία της από τα συνηθισμένα δισκογραφικά.

Είχε άλλωστε – χωρίς να το ξέρει ο πολύς κόσμος – κάμποσα χρόνια σε αυτό που λέμε «εναλλακτική ροκ ελληνική σκηνή», είχε επιμονή, υπομονή και κάτι σαν ένστικτο που την οδήγησε απ’ ό,τι φαίνεται σωστά.

Και συνέχισε, όχι ανοίγοντας, αλλά κλείνοντας πόρτες. Οι προτάσεις για συνεργασίες πολλές, αφού αυτό το «εναλλακτικό» αρέσει στο άλλο το «έντεχνο». Οχι, λέει η Μόνικα. Το όχι της στη Δήμητρα Γαλάνη σηκώνει κύματα στο Ιντερνετ . Και όμως γίνεται – μια καριέρα από όχι, στη συρροή των ναι που ακούς γύρω. Οπου όλοι είναι «σταρ», «μεγάλοι», «μοναδικοί» και «απόλυτοι».

Ποιο είναι το «τρικ» της Μόνικας; Δεν είναι τα τραγούδια. Είναι όμορφα, καλοφτιαγμένα, αλλά στο καλούπι που έχεις ακούσει πολλά ήδη και ωραία. Η κιθαριστική ποπ της είναι παντού. Η Μόνικα όμως ήρθε την κατάλληλη στιγμή σερφάροντας πάνω σε ένα κύμα από μουσικές αλλαγές, που φέρνουν τα πάνω κάτω (για παράδειγμα τους Iron and Wine και Bon Iver στην κορυφή των καταλόγων επιτυχιών). «Γεννήθηκε» μέσα από την εποχή της και είχε και τραγούδια να πει.

Στη συνέχεια, έπρεπε μόνο να επιμείνει στα «όχι» της, πράγμα το οποίο έκανε. Και αυτές τις μέρες λέει και ένα «ναι». Στη Μικρή Επίδαυρο, με τη διάθεση που φτιάχνει σε όλους το καλοκαίρι.

Για πρώτη φορά επιχειρεί μια διαφορετική προσέγγιση στα τραγούδια των δύο άλμπουμ της, του «Avatar» και του «Exit», με πιάνο και κιθάρα. Ενα unplugged ραντεβού (χωρίς δηλαδή ηλεκτρισμό, παρά μόνο τον «ηλεκτρισμό» του τοπίου), με διασκευές επίσης και με πολυμελή μπάντα που θα τη συνοδεύει στο θεατράκι της Μικρής Επιδαύρου για δύο βράδια.