ΜΑΤΙΕΣ Χωρίς τύψεις

Χωρίς τύψεις

Εχουμε ξαναγίνει, βέβαια, εδώ και καιρό «Ψωροκώσταινα». Αλλά τι του λείπει του ψωριάρη; Φούντα με μαργαριτάρι! Ελεγε η αενάως βωμολοχούσα μάνα μου: «Μπουκιά ψωμί, δεν είχαμε/ χοντρή ψ… γυρεύαμε»! Ετσι κι εμείς: μας κοιτάζει με ύφος περίλυπο όλη η Ευρώπη – και μόνο; – σαν να ‘μαστε εξαθλιωμένοι επαίτες, αλλά όπου γάμος και χαρά η Βασίλω πρώτη! Ή, όπως έγραφα παλιά σ’ ένα τραγούδι με τον Μίκη που ερμήνευσε ο Μητροπάνος, «το μπαλωμένο μου βρακί/ τρελαίνεται για μουσική»! Πράγματι. Διεκδικήσαμε και πήραμε, επί Νέας Δημοκρατίας «χρυσούν ωρολόγιον»: αναλάβαμε τη διοργάνωση των Special Olympics. Χωρίς να λογαριάσoυμε επακριβώς πόσο θα μας κοστίσει, σε εποχές πολύ δύσκολες, όλη αυτή η φιέστα. Και βρεθήκαμε σήμερα να πληρώνουμε, χωρίς να χτυπάμε το κεφάλι μας στον τοίχο για την ηλιθιότητά μας, δεκάδες εκατομμύρια! Για μια «υπέρλαμπρη» κιτς τελετή έναρξης που την εχλεύασαν οι πάντες. Με πρώτο τον Ισίδωρο Κούβελο (πρόεδρος Ολυμπιακής Ακαδημίας).

Διαβάζω ότι ξοδεύτηκαν γύρω στα 70 εκατομμύρια. Οι αρμόδιοι λένε ότι το κόστος ήταν πολύ μικρότερο. Εστω. Αλλά με την Ελλάδα χρεοκοπημένη και συντηρούμενη με δάνεια ανατριχιαστικού ύψους πώς είναι δυνατόν να πετάμε στον αέρα εκατομμύρια; Δεν έχουν τύψεις αυτοί που έβαλαν την υπογραφή τους κάτω από τέτοιες συμφωνίες; Ξέρω ότι ασκήθηκαν ισχυρότατες πιέσεις από πολύ ψηλά ιστάμενα πρόσωπα για να μπουν αυτές οι υπογραφές. Αλλά στην περίπτωσή μας χρειαζόταν ένα αποφασιστικό όχι. Η κυβέρνηση έπρεπε να πατήσει πόδι. Να δείξει την ίδια γενναιότητα που έδειξε στην υπόθεση των Μεσογειακών Αγώνων, για λόγους οικονομικής συγκυρίας. Οφειλε να κόψει τους Special Olympics αυτής της φαραωνικής χλίδας στο Παναθηναϊκό Στάδιο.

Αριστα έπραξε ο Γιάννης Σγουρός που αρνήθηκε να συμμετάσχει σ’ αυτό το πανηγύρι. Πανηγύρι που παίζεται, όπως τονίζεται από ενημερωμένες πλευρές, στην πλάτη παιδιών με ειδικές ανάγκες. Πρόσχημα, ισχυρίζονται οι ίδιες πλευρές, είναι το ενδιαφέρον γι’ αυτά τα παιδιά και τον αγώνα τους να σταθούν όρθια στη ζωή. Η ουσία είναι άλλη: η φιγούρα! Το «πρώτο τραπέζι πίστα», αλίμονο… Δυστυχώς, δεν πρόκειται να απαλλαγούμε εύκολα απ’ αυτήν τη νοοτροπία του «μπουζουκόβιου», που τόσο πολύ μας έχει στοιχίσει και τις συνέπειες της οποίας μόλις τώρα αρχίσαμε να βιώνουμε με οδυνηρό τρόπο…

Στην Ελλάδα βασιλεύουν τα μηδενικά. Πολλά μηδενικά στα νούμερα για χρέη, πολλά μηδενικά στα νούμερα για μίζες και αργομισθίες, πολλά μηδενικά στις συμβάσεις για διάφορες σκοτεινές «επιχειρήσεις».

Φωνάζει ο Παπανδρέου, φωνάζει ο Σαμαράς, φωνάζουν οι ηγέτες της Αριστεράς, αλλά η Ελλάδα δεν αλλάζει και γι’ αυτόν τον λόγο συνεχώς βουλιάζει και πνίγεται.

Η Εθνική Συνομοσπονδία Ατόμων με Αναπηρία (ΕΣΑ με Α) κατήγγειλε ότι «το κόστος μόνο για την τελετή έναρξης των Special Olympics ισούται περίπου με τη μείωση της συνολικής χρηματοδότησης των μη κερδοσκοπικών δομών πρόνοιας ανοικτής και κλειστής περίθαλψης ΑμεΑ της Αττικής για τα έτη 2010-2011: οι επιχορηγήσεις όλων των δομών μειώθηκαν δραστικά το 2010, ενώ δεν έχει δοθεί η παραμικρή επιχορήγηση σε καμία δομή για το 2011».