Ροκ ιστορίες χωρίς περιορισμούς

Η πρώτη φορά που ήρθε ο Νικ Κέιβ στην Ελλάδα ήταν στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ’80, σε ένα τριήμερο φεστιβάλ στο Σπόρτιγκ, όπου έπαιζαν οι New Order, oι Fall και οι Birthday Party – οι τελευταίοι, Αυστραλοί, το πρώτο σχήμα του Κέιβ, που ακούγονταν σαν να έχεις ηχογραφήσει την κόλαση σε μια κακή μέρα. Ησουν μαζί τους ή εναντίον τους, στη μέση δεν στεκόταν κανείς (δεν άντεχε κιόλας).

Ο Κέιβ έφτιαξε μετά τους Bad Seeds και μερικά από τα πιο όμορφα τραγούδια, που έφτασαν στα πιο ανυποψίαστα – για το κολασμένο μουσικό παρελθόν του Αυστραλού – αυτιά, ενώ πολλοί τα έκαναν δώρο σε γιορτές του Αγίου Βαλεντίνου («Into My Arms»). Ο Κέιβ πάντα, όμως, κρατούσε αναμμένο το φως στη σκοτεινή πλευρά του. Και ποτέ στη σκιά, το χιούμορ και την έμπνευσή του – σταθερά κάπου εκεί κοντά.

«Φυσικά έχουν αλλάξει τα πάντα γύρω, σε σχέση με τότε», λέει. Ο κόσμος μπορεί να μην αγοράζει μουσική, αλλά εγώ συνεχίζω να κάνω αυτό που κάνω πάντα και αυτό που ξέρω να κάνω. Δηλαδή, να γράφω τραγούδια. Από αυτή την άποψη δεν έχει αλλάξει τίποτε. Η βιομηχανία της μουσικής, ναι, είναι πια ένα εντελώς διαφορετικό θέμα».

Σταθερός χαρακτήρας, μέσα σε ένα σκηνικό που δεν είναι το ίδιο. Η μουσική σκηνή (από όποια πλευρά και αν την μελετήσεις) μοιάζει με εκδρομή σε άλλον πλανήτη. Οι δίσκοι βινυλίου, για παράδειγμα, είναι για πολλούς πιο μυστήρια αντικείμενα από τους ιπτάμενους δίσκους και τα CD, παλιά ιστορία. Αυτόν τον καιρό ωστόσο επανακυκλοφορούν άλμπουμ του, που ένα μέρος από το κοινό πρόκειται να ακούσει για πρώτη φορά. Θα έχει ενδιαφέρον, σχολιάζει ο ίδιος.

Και μπορεί η συνέχεια να κρύβει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. «Μέσα από αυτές τις δύσκολες εποχές μπορεί να γεννηθούν σημαντικά πράγματα. Να κινητοποιηθούν δημιουργικές δυνάμεις. Να δουν οι άνθρωποι την κατάσταση από μια άλλη οπτική γωνία».

Στα 53 του, λοιπόν, συνεχίζει χωρίς να κόβει ταχύτητα: γράφει τραγούδια, συνθέτει μουσική για ταινίες, γράφει βιβλία και σενάρια, βγάζει δίσκους, δίνει συναυλίες. Κρατάει επαφή. Επόμενο στη σειρά, μουσική και σενάριο για την καινούργια ταινία του Τζον Χίλκοουτ (με τον οποίο συνεργάστηκε στα φιλμ «The Proposition» και «The Road») «The Wettest Country». Ο Κέιβ πάει Χόλιγουντ; «Δεν θα το έλεγα ακριβώς. Θα είναι μια καλή παραγωγή, ωστόσο με την ιστορία να τοποθετείται στην εποχή της μεγάλης ύφεσης στην Αμερική. Φαίνεται λίγο σαν να το έχεις ξαναδεί, αλλά πραγματικά έχει ενδιαφέρον». Ειδικά αν το δεις μέσα στην κρίση που ζούμε εμείς σήμερα.

«Είναι τρελό. Δεν πιστεύω όμως ότι η ελληνική κρίση είναι άσχετη με όλα όσα συμβαίνουν στον παγκόσμιο χάρτη, είναι ένα μέρος της μεγάλης εικόνας».

Ετσι, ίσως ήταν και η κατάλληλη στιγμή να πάρουν πάλι τον λόγο οι Grinderman και να απελευθερώσουν αυτοσχεδιαστικά ροκ δυνάμεις. Οχημα ιδανικό με φίλους σταθερούς από τους Bad Seeds και όχι μόνο (μαζί του, δηλαδή, ο ελληνικής καταγωγής Τζιμ Σκλαβούνος, ο πάντα κομψός Μάρτιν Κέισι και ο Γουόρεν Ελις με το λουκ του ορθόδοξου παπά).

Μ.Μ.