Η ιστορία μετράει

Κάποιες φορές οι μικρές – χαριτωμένες αλλά όχι μόνον – ιστορίες πίσω από τη μουσική είναι εκείνες που έχουν μεγαλύτερη σημασία, πίσω… από τις γραμμές, στις μουσικές εκδόσεις.

Η γοητεία τους μπορεί δε να είναι αντίστοιχη – ή και μεγαλύτερη – με την απόλαυση της ακρόασης. Ή αυτές οι «παρασκηνιακές» ιστορίες μπορούν να προκαλέσουν την περιέργεια και, εν τέλει, τη χαρά της ακρόασης.

Πρώτο παράδειγμα: Τον Νικόλαο (Χαλικιόπουλο) Μάντζαρο θα τον θυμάται η ελληνική ιστορία ως τον επτανήσιο συνθέτη που μελοποίησε τον Υμνο εις την Ελευθερίαν – τον εθνικό μας ύμνο – του Διονυσίου Σολωμού. Δεν θα θυμούνται, ίσως, πως ήταν κατ’ ουσίαν ο πρώτος έλληνας συνθέτης που έγραψε μουσική δωματίου: μια σειρά πατριμέντι, είδη μουσικής άσκησης – τα οποία έφερε στο φως η σημαντικότατη μουσικολογική έρευνα της τελευταίας εικοσαετίας – για κουαρτέτο εγχόρδων, από το μουσικό εκπαιδευτικό εγχειρίδιο Partimenti ossia Basso numerato (Παρτιμέντι ή Ενάριθμο Μπάσο) του Φεντέλε Φεναρόλι, που επεξεργάστηκε ο Μάντζαρος. Εργα, δηλαδή, που έχουν και εκπαιδευτική αξία.

Τα έργα αυτά, όπως και την ιστορία τους (ήταν αφιερωμένα στη βασίλισσα της Βρετανικής Κοινοπολιτείας – τότε και των Ιονίων Νήσων – Βικτωρία Α’) ανέσυρε το Ιόνιο Κουαρτέτο Εγχόρδων (Irida Classical).

Παράδειγμα δεύτερο: Η εντυπωσιακή ιστορία του γερμανοελβετού Γιόζεφ Γιόακιμ Ραφ, της ίδιας εποχής, που ξεκίνησε ως δασκαλάκος σε σχολείο, έμαθε μόνος του πιάνο και βιολί και κατέκτησε και τη σύνθεση κερδίζοντας φανατικούς οπαδούς στην εποχή του.

Τη λυρική καβατίνα του για βιολί και πιάνο αρ. 3 ερμηνεύουν σε μια νέα έκδοση με τον… ταξιδιάρικο τίτλο «Βιέννη – Ντύσελντορφ – Βιέννη» ο πιανίστας Διονύσης Μαλλούχος (με πτυχίο χημικού μηχανικού από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο!) και η βιολονίστα Στέλλα Τσάνη. Στην ίδια έκδοση της Subways Music το ντούο των ελλήνων μουσικών ερμηνεύει σονάτες των Μπετόβεν, Σούμαν και Σούμπερτ.