Με το βλέμμα ψηλά

Χωρίς μιζέριες. Χωρίς το αδιάκοπο μέτρημα των «φραγκοδίφραγκων» που έχει στεγνώσει και στενέψει τις ψυχές. Το βράδυ του περασμένου Σαββάτου, στο Καλλιμάρμαρο, μέσα στη δίνη της οικονομικής κρίσης, στη σκιά της λαϊκής αγανάκτησης που ξεσπάει με την εμβληματική πλέον χειρονομία της μούντζας, μια μεγάλη, λαμπρή γιορτή των υψηλών συμβολισμών του αθλητισμού και του ανθρωπισμού έμοιαζε να ισορροπεί, εκείνη έστω τη στιγμή, την εικόνα του τόπου και να γίνεται η «χειρονομία» της αξιοπρέπειάς του.

Τα διεθνή δίκτυα άφησαν για λίγο στην άκρη την εικόνα μιας χώρας που καταρρέει, όχι γιατί απλώς άδειασαν τα ταμεία, αλλά γιατί ξεχνάει μέσα στην παραζάλη του τρόμου για το αύριο τις κοινωνικές της αξίες, και πρόβαλαν την τελείως αντίθετη πτυχή. Την εικόνα μιας χώρας που παρά τα προβλήματά της δεν ξεχνά εν τέλει μπροστά στο ανθρώπινο χρέος την ουσία του πολιτισμού της.

Είναι αλήθεια ότι τέτοιου είδους πανηγύρια για αθλητικούς αγώνες, όποιοι κι αν είναι, που καθιέρωσε η εποχή της τηλεοπτικής φαντασμαγορίας, είναι και υπερβολικά και άσχετα με την ουσία του αθλητικού ιδεώδους. Αλλά έχουν καθιερωθεί. Και οι δέκα χιλιάδες αθλητές των Special Olympics από 183 χώρες, που συγκεντρώθηκαν στην Αθήνα για να ζήσουν τη μεγάλη τους στιγμή, τη στέψη της κολοσσιαίας τους προσπάθειας να υπερβούν κάθε σωματική αδυναμία και να κερδίσουν όσα για τους υπόλοιπους είναι αυτονόητα, δύναμη, αυτοπεποίθηση και αξιοπρέπεια, άξιζαν μια ολυμπιακή γιορτή όπως την έχουν μάθει και την έχουν ονειρευτεί. Και την είχαν.

Απ’ τις καλύτερες στιγμές, οι εθελοντές, ερμηνευτές κρουστών από την Κρήτη με τους πήλινους αμφορείς, το Λύκειο Ελληνίδων με τις παραδοσιακές φορεσιές που συνόδευε τους αθλητές, ο Στίβι Γουόντερ να ξεσηκώνει με το «You are the sunshine of my life», ο χώρος του σταδίου όταν πλημμύρισε από ομάδες αθλητών που φορούσαν τα εθνικά τους χρώματα σχηματίζοντας ένα πολύχρωμο, χαρούμενο μωσαϊκό, εικόνα συμβολική ενός κόσμου του οποίου η ομορφιά είναι η ποικιλία και η διαφορετικότητα, η ερμηνεία του ύμνου των Special Olympics, που συνέθεσε ο Στέφανος Κορκολής, από την Αλκηστη Πρωτοψάλτη και τον Βιτόριο Γκριγκόλο. Οσο για τα χορευτικά με την υπογραφή του Φωκά Ευαγγελινού, ήταν ωραίοι οι συμβολισμοί, από τη μυθολογία και από τον Ομηρο, η γέννηση του Ερωτα μέσα από το χάος και η «Οδύσσεια», ο καθένας και ένας Οδυσσέας, με τη δική του μακρά διαδρομή μέσα από δυσκολίες ώς την επίτευξη του ιδανικού στόχου. Οσο για το ίδιο το θέαμα, με τα λευκά κοστούμια και τα αέρινα πέπλα στο φόντο της νύχτας, στο πνεύμα του ολυμπιακού κιτς. Μικρή σημασία έχει, όμως, αυτή τη στιγμή η ανάλυση του αισθητικού σκέλους, όπως και του οικονομικού, για τα 7,5 εκατομμύρια κόστος της τελετής και για την εμπορική αξιοποίηση της συγκίνησης από το μάρκετινγκ της μιας ή της άλλης φίρμας. Εμείς κρατήσαμε μόνο μια φράση, της αθλήτριας Ολγας Δασουρή, 31 ετών, «έχω πια αυτοπεποίθηση».

Αυτή ειδικώς τη στιγμή το ισχυρότερο μήνυμα είναι η δύναμη της θέλησης 10.000 αθλητών που ο αγώνας τους είναι ύμνος στην αυτοπεποίθηση και την αξιοπρέπεια.