«Eίμαστε όλοι ροκ σταρ»

Ηταν το όνειρό της να παίξει στο Γκλάστονμπερι και το μοιράστηκε με το κοινό. Η Μπιγιονσέ, στην κεντρική – «Πυραμίδα» – σκηνή του φεστιβάλ κατάφερε να είναι όχι μόνο το πρόσωπο που συζητιόταν σχεδόν όλο αυτό το τριήμερο, αλλά και εκείνη που ενθουσίασε τα πλήθη με πολύ «Crazy in love» και «Who runs the world (Girls)» – μία από τις πολύ λίγες γυναίκες headliners στην ιστορία του.

Επειτα και από αυτό το φινάλε, μάλλον παίρνουν την απάντησή τους όσοι διαμαρτύρονταν για το χιπ-χοπ σε ένα ροκ(;) φεστιβάλ, μιας και το Γκλάστονμπερι, όπως και κάθε άλλο φεστιβάλ που σέβεται τον εαυτό του πια, είναι ανοιχτό σε όλη τη μουσική.

«Πάντα ήθελα να είμαι ροκ σταρ και απόψε είμαστε όλοι ροκ σταρ», είπε η σέξι (και ροκ) Μπιγιονσέ και συνέχισε με ενθουσιασμό και χορευτικά να ξεσηκώνει τους θαυμαστές της (σε όλο το φεστιβάλ έφτασαν φέτος 137.000 άνθρωποι στη Φάρμα!). Είπε άλλωστε όλα τα σουξέ της αλλά και ένα μέντλεϊ από τις επιτυχίες των Destiny’s Child, που πολύ εκτίμησε ο κόσμος. Ο Jay-Ζ, για τον οποίο κυκλοφορούσαν φήμες ότι θα ανέβαινε στη σκηνή για να συνοδέψει την σύντροφό του, δεν ανέβηκε τελικά (πολλή μπίρα; Ποιος ξέρει!), ενώ οι δυο τους είχαν παρακολουθήσει μαζί την εμφάνιση των Coldplay το προηγούμενο βράδυ.

Η 29χρονη ντίβα της ποπ βγήκε στη σκηνή, ενώ πυροτεχνήματα φώτιζαν τον ουρανό. Και άρχισε να τραγουδάει τη μία επιτυχία μετά την άλλη, «If Ι was a boy», «Single ladies», «Halo». Και όπως την είδαμε πριν από δύο χρόνια στην Αθήνα, όπως και σε κάθε εμφάνισή της, η κυρία παραμένει από τις καλύτερες περφόρμερ στον κόσμο του θεάματος. Η Μπιγιονσέ, στο Γκλάστονμπερι, δεν παρέλειψε να τιμήσει και άλλους μουσικούς που θαυμάζει – έτσι, είπε το «You oughta know» της Αλάνις Μόρισετ, το «Sweet dreams» των Eurythmics και το «Sex on fire» των Kings of Leon, που πολύ το εκτίμησε και το κοινό, ίσως λόγω Kings, ίσως και λόγω σεξ (που λέει κι ο τίτλος). Το μεγάλο αφεντικό του Γκλάστονμπερι, Μάικλ Ιβις, δικαιώθηκε απόλυτα για την επιλογή του – με το που η Μπιγιονσέ, εκρηκτική, λαμπερή και ντίσκο ντίβα ανέβηκε στη σκηνή και έκανε τα δικά της.

Για τους «σκληρούς» και αμετανόητους, πάντως, την ώρα που τραγουδούσε η σέξι Τεξανή, σε άλλη μεγάλη επίσης σκηνή έπαιζαν οι Καλιφορνέζοι Queens of the Stone Age, που συντάραζαν το σύμπαν – πάντως και εκείνων οι θεατές πρόλαβαν ένα 20λεπτο από Μπιγιονσέ.

Η Κυριακή είχε και καλύτερο καιρό, πράγμα που ανέβασε τη διάθεση των βρεγμένων, λασπωμένων θεατών, που δεν ήταν και πολύ στενοχωρημένοι αφού η λάσπη είναι μέσα στην εμπειρία του φεστιβάλ και θα έχουν να λένε στα παιδιά και στα εγγόνια τους για το πώς τραγουδούσαν μουσκεμένοι το «Sunday, Bloody Sunday» το βράδυ της Παρασκευής μαζί με τους U2. Εκτός από τη λάσπη, και οι ντοματομαχίες φαίνεται ότι καθιερώνονται.

Γερό χαρτί αποδείχτηκε και ο Πολ Σάιμον, ο οποίος σύμφωνα με κάποιες ανταποκρίσεις μάζεψε περισσότερο κόσμο από τους U2. Πρώτη φορά σε Γκλάστονμπερι, αλλά με ένα κάρο επιτυχίες από παλιά, τραγούδια σαν το «Boy in the bubble» που όλοι ήξεραν και τραγούδησαν μαζί του, σαν να είχε ανάψει φωτιά και να έγιναν όλοι μια μεγάλη παρέα. «Χορτασμένοι» από το τριήμερο (των 2.200 live), οι φαν αποχωρούσαν, αφήνοντας τη Φάρμα στην ησυχία της, σαν μουσικοί νομάδες, αναζητώντας το επόμενο μεγάλο μουσικό ραντεβού ή απλά το κρεβάτι τους για να πέσουν, να κοιμηθούν και να ξυπνήσουν την επόμενη εβδομάδα.