Τραγουδάς στο μπάνιο;

Το θυμάστε εκείνο το «Τραγουδάτε στο μπάνιο;». Ε, ο νεαρός Εμίλιο Ρολάντο Βιγιαζόν Μαουλεόν τραγουδούσε. Στο ντους συγκεκριμένα. Του σπιτιού του, στα περίχωρα της πόλης του Μεξικού.

Οταν βγαίνοντας, κάποια μέρα, από το ντους, άκουσε δυο χτύπους στην πόρτα. Ηταν ο βαρύτονος Αρτούρο Νιέτο, φίλος γείτονά του. Που τον κάλεσε στη μουσική ακαδημία όπου δίδασκε.

Αυτό ήταν. Αντε και το βραβείο Operalia το 1999. Και εγένετο σταρ. Ισως ένας από τους μεγαλύτερους οπερατικούς στην μ.Π. (μετά Παβαρότι) εποχή.

Οποιος τον έχει δει και ακούσει στην ταινία «Μποέμ» το 2008 και στη βιντεοσκοπημένη «Τραβιάτα» από το Φεστιβάλ του Ζάλτσμπουργκ το 2009 ξέρει: η γοητεία του είναι αναμφισβήτητη. Οχι μόνο φωνητική. Και σκηνική.

Λίγο μετά το «Mexico!», με τραγούδια όπως «Besame mucho» και «Cucurrucucu paloma», ο Βιγιαζόν – ανάμεσα σε περιοδεία στην Ιαπωνία με τη Μετροπόλιταν Οπερα της Νέας Υόρκης και παραστάσεις στη Ζυρίχη, που όπως πάντα γίνονται ανάρπαστες – ηχογράφησε κινηματογραφικά τραγούδια, ειδικά για τη βρετανική αγορά.

Καθότι εκεί έχει και τηλεοπτική… χάρη. Ως κριτικός στο ριάλιτι του ITV «Popstar to Operastar».

Στο άλμπουμ, που έρχεται ενάμιση χρόνο μετά την επέμβαση την οποία υπέστη για τον «χειρότερο εφιάλτη ενός τενόρου» (μια κύστη στις φωνητικές χορδές), αποδεικνύει πως δεν έχασε ούτε τη φωνή ούτε την τεχνική ούτε τη γοητεία του που το ευρύ κοινό εκτιμά.

Ας τον ακούσουμε λοιπόν στο άλμπουμ «La Strada» (από το τραγούδι της ταινίας του Φελίνι – Decca) σε κομμάτια όπως το «Windmills of your mind» από την «Υπόθεση Τόμας Κράουν», το «She» από το «Μια βραδιά στο Νότινγκ Χιλ», το «When you wish upon a star» από τον «Πινόκιο», το «Smile» από τους «Μοντέρνους καιρούς» του Τσάπλιν, το «Dear father» από το «Γιεντλ» της Στρέιζαντ, ακόμη και το «Non, je ne regrette rien» της Πιαφ (από το «Ζωή σαν τριαντάφυλλο»).