«Το λάιφ στάιλ τελειώνει…»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά Υπάρχει πια λαϊκής αποδοχής τραγούδι, όπως παλιά;
Γιάννης Κότσιρας: Υπάρχει μόνον το σύγχρονο λάιφ στάιλ τραγούδι – και επιμένω σ’ αυτό γιατί πιστεύω είναι πολιτική η άποψη που το επιβάλλει. Το πραγματικό λαϊκό τραγούδι προσπαθούν να το βγάλουν εκτός κοινωνίας. Κι εδώ είναι μεγάλη η ευθύνη των ΜΜΕ.
Δημήτρης Μπάσης: Το πολεμάνε όλα τα ραδιόφωνα που παίζουν τραγούδια με σύστημα σκληρού δίσκου. Εχω πετύχει μίτινγκ όπου απέρριπταν όποιο τραγούδι έχει μπουζούκι!
Δημήτρης Μητροπάνος: Εχω δηλώσει και δημόσια προς τους σταθμούς που δεν παίζουν τραγούδια μου με μπουζούκι, να μην παίζουν και όσα δεν έχουν. Γιατί δηλαδή το «Για να σ’ εκδικηθώ» και όχι τη «Ρόζα»; Αν σκεφθείς ότι την εποχή του καλού λαϊκού τραγουδιού, του Μάνου και του Μίκη, το ραδιόφωνο έπαιζε κατά 85% ξένο τραγούδι και μόνον 15% ελληνικό, καταλαβαίνεις τι μεγάλη ήταν η νίκη του λαϊκού.
Γ. Κ.: Τώρα δεν είναι ούτε το 5% το ελληνικό. Το δε airplay, η λίστα προτίμησης του YouTube και του Ιντερνετ είναι σε τεράστια κόντρα με τα ραδιόφωνα και τις δισκογραφικές. Γιατί εκεί είναι ελεύθερα τα πράγματα. Είμαστε σε μεταβατική περίοδο. Κι εμείς οι ίδιοι είμαστε σε αμηχανία. Τώρα όμως έχουμε και τη χρυσή ευκαιρία να κάνουμε το αληθινό κέφι μας. Αν σταματήσουν δε να παίρνουν και οι εφημερίδες CD πάει, τελείωσε, η δισκογραφία…
Δ. Μ.: Το πρώτο μεγάλο έγκλημα έγινε όταν οι δισκογραφικές, ως πολυεθνικές πια, άρχισαν να πουλάνε τη μουσική μαζί με τις κιλότες.
Δ. Μπ.: Θυμάμαι Πάσχα, με ένα αρνί και ένα CD δώρο.
Δ. Μ.: Αλλο μεγάλο έγκλημα ήταν που έκλεισαν τα μικρά δισκάδικα, σημείο αναφοράς, ενημέρωσης και ζύμωσης. Εγινε το προϊόν απρόσωπο.
Δ. Μπ.: Ετσι έγινε και στα μαγαζιά. Από τις μικρές σκηνές στις μεγάλες πίστες.
Οι επιλογές των μονόφωνων ραδιοφώνων με τα ποπάκια είναι τελικά αντίθετες σε εκείνες του κοινού;
Γ. Κ.: Αυτή τη στιγμή τα ραδιόφωνα δεν απηχούν καθόλου το κοινό αίσθημα.
Δ. Μπ.: Κάποτε και ο κάθε παραγωγός προετοιμαζόταν και έπαιζε τα δισκάκια που του άρεσαν. Σήμερα… Γιατί όμως δεν αλλάζουν ρότα;
Δ. Μ.: Διότι δεν τους αφορά η αναντιστοιχία τους. Γιατί ο καθένας παίρνει τόσα για να παίξει τον τάδε ή τον δείνα.
Γ. Κ.: Επιτρέπεται να έχουμε τόσα ραδιόφωνα με μουσική η οποία δεν αφορά καθόλου τον Ελληνα και το αίσθημά του;
Δ. Μπ.: Το λάιφ στάιλ τελειώνει και ο λόγος είναι ότι δεν έχει αφήσει τραγούδια πίσω του.
Υπάρχει ελπίδα;
Δ. Μ.: Την κρίση αυτή την έχουμε ξαναπεράσει. Οταν ξεκίναγα το τρέχον που σάρωνε ήταν ο Πασχάλης με τους Olympians. Η ιστορία όπως πάει – συνυφασμένη με την ιστορία της κοινωνίας – θα φέρει πίσω το λαϊκό. Γιατί μόνον εκείνο μπορεί να χτυπήσει τα κακώς κείμενα. Δεν μπορεί να το κάνει ένα ποπάκι. Στην Αγγλία γίνεται, είναι κατά κάποιον τρόπο η δική τους λαϊκή μουσική.
Δ. Μπ.: Κι εγώ είμαι αισιόδοξος ότι αυτό θα κάνει το κοινό πιο ψαγμένο. Θα κοιτάει την ουσία και όχι το περιτύλιγμα – του λάιφ στάιλ.
Γ. Κ.: Ο δικομματισμός της πολιτικής καταρρέει και μαζί του θα καταρρεύσει και ο δικομματισμός στο τραγούδι. Θα καθαρίσει η πλέμπα. Κάτι καινούργιο, ανεξάρτητο, κοινωνικής βάσης και όχι τόσο κομματικής σημαίας θα κυριαρχήσει. Και στο τραγούδι.
Google news
