ΗΜΟΥΝ ΚΙ ΕΓΩ ΕΚΕΙ Στο τρέκινγκ της Αθήνας

Το ραντεβούµου ήταν στον σταθµό του Ηλεκτρικού, στο Θησείο. Εδωσα στον εαυτό µου µία ώρα για να απολαύσω τη διαδροµή πεζή από την Πλατεία Γκύζη. Ντύθηκα θηλυκό – φουστανάκι, peep-toe shoes µε λεπτό τακουνάκι κ.λπ. – και ξεκίνησα αεράτη: οδός Γκύζη, Ιπποκράτους, Ακαδηµίας, Σίνα, Σταδίου, Ανθίµου Γαζή, Κολοκοτρώνη, Λέκκα, Μητροπόλεως, Πανδρόσου, Αδριανού ώς το τέρµα. Οµως είχα υπολογίσει χωρίς τα πεζοδρόµια της Αθήνας. Τέτοιες διαδροµές είναι µόνο για πρωταθλητές επικίνδυνων αποστολών. Τύφλα να ‘χει το τρέκινγκ στον Λούσιο ποταµό!

Οταν έφτασα, είχα την αγριεµένη έκφραση των ανεξάρτητων γυναικών που αγωνίζονται µάταια να συνδυάσουν παιδιά και φλερτ, δουλειά και ποτά, άποψη και χαλάρωση. Τα δαχτυλάκια µου είχαν µουσκέψει στα λασπόνερα, τα τακούνια µου είχαν καταστραφεί. Μόνο από γλουτούς ήµουν «κοµπλέ», αφού σφιγγόµουνα επί 70’ για να µην περπατάω σαν ξεβιδωµένη, έτσι που έκανα σλάλοµ για να µην στραµπουλήξω τον αστράγαλό µου σε καµιά λακκούβα, να µη σκοντάψω σε κανένα έργο της Εταιρείας Φυσικού Αερίου, να µη λαδωθώ στις σκουπιδοσακούλες, να µη γρατζουνιστώ σε καµιά ζαρντινιέρα ή σε κανέναν προφυλακτήρα τετράτροχου ή δίτροχου που είχε καβαλήσει το πεζοδρόµιο.

Και τα µάτια µου όµως, κι αυτά εξασκήθηκαν χάρη στην υπέροχη ποικιλία της πλακόστρωσης: εδώ οι παλιές µαρµάρινες – γλιστερές πια – πλάκες, εκεί οι ροζ τσιµεντένιες µε τα δήθεν τσαχπίνικα τετραγωνάκια, δίπλα εκείνες οι ριγωτές κίτρινες που διευκολύνουν υποτίθεται τους ανθρώπους µε ειδικές ανάγκες (εάν καταφέρουν να ξεµπλοκάρουν το µπαστούνι τους από τα χοντρά λούκια), πιο πέρα τα γωνιώδη γκρίζα πλακάκια α λα Πικιώνης κ.ο.κ… ∆εν υπάρχει πόλη πιο εχθρική προς τον πεζό από την Αθήνα. Κάθε πλακάκι και παγίδα, κάθε πεζοδρόµιο και καηµός, κάθε αφηρηµάδα και σπλάτερ. Το πρόβληµα όµως δεν είναι τόσο οικονοµικό, δεν οφείλεται µόνο σε ανεπάρκειες των υπευθύνων ή των ανεύθυνων ιδιωτών που αναλαµβάνουν τα εργολαβικά των ∆ΕΚΟ, ούτε στο αµφίβολο γούστο τους. Είναι κυρίως πρόβληµα νοοτροπίας. Εχει να κάνει µε την αντίληψή µας για τον ελεύθερο χώρο, για τον κοινωνικό χώρο, για την ελεύθερη κίνηση που τροφοδοτεί και την ελεύθερη σκέψη. Το στρίµωγµα µάς φαίνεται πια φυσιολογικό. Ναι, λοιπόν, ήµουν κι εγώ εκεί στο τρέκινγκ της Αθήνας και να ‘µαι εδώ µε τα νεύρα κρόσσια.