150.000 βιβλία περιµένουν «like»

Εσείς έχετε ψηφιακή βιβλιοθήκη; Καιρός να αποκτήσετε! Και µε αυτή την αφορµή να κάνετε βιβλιογνωριµίες και βιβλιοδιαλόγους, σερφάροντας σε χιλιάδες τίτλους της ελληνικής αγοράς και στους συγγραφείς τους. Μια νέα βιβλιοεποχή γεννιέται.

Εξι στους δέκα Ελληνες δεν διαβάζουν βιβλία, µας είπε η έρευνα του ΕΚΕΒΙ· και η δικαιολογία που δίνει το 39% απ’ αυτούς είναι ότιδεν έχουν τον απαραίτητο χρόνογια να πάνε προς το βιβλίο. Τώρα όµως η απόσταση αυτή ελαχιστοποιείται, διότι τα βιβλία που κυκλοφορούν στα ελληνικά θα έρχονται αυτά να συναντήσουν τον αναγνώστη, όπου και να βρίσκεται, στην ψηφιακή του οθόνη! Η πρωτοβουλία ανήκει στην αλυσίδα καταστηµάτων «Public», που εδώ και ένα δεκαήµερο εγκαινίασε την πιο εξελιγµένη διαδικτυακή κοινότητα για το βιβλίο: την Public Book Face, έναν ιστότοπο µε εντυπωσιακή χωρητικότητα, στο facebook. Χάρη σε αυτό το έξυπνα σχεδιασµένο διαδραστικό πρόγραµµα, κάθε χρήστης του facebook µπορεί µε ένα κλικ να περιηγηθεί 150.000 τίτλους ελληνικούς ή µεταφρασµένους στα ελληνικά, µπορεί να µάθει τα πάντα για το περιεχόµενό τους και για τους συγγραφείς τους (κλικ Βιβλιοθήκη – η κατάταξη είναι ειδολογική, αλλά µακάρι να γίνει και θεµατική κάποια στιγµή), µπορεί να τους σχολιάσει (κλικ Τοίχος), να συµµετάσχει σε συζητήσεις (κλικ Συζητήσεις) ή διαγωνισµούς που θα ανοίγουν στο Public Book Face ή να ενηµερωθεί για τα µπεστ σέλερ της κάθε εβδοµάδας, αλλά και να διαµορφώσει την προσωπική του ψηφιακή βιβλιοθήκη µε τα διαβάσµατά του (κλικ Ράφι)! Ετσι, µέσα από αυτόν τον ιστότοπο που θα ανατροφοδοτείται διαρκώς, µπορεί να αποκτήσει ένα νέο δίκτυο φίλων µε τους οποίους θα µοιράζεται τα βιβλιο-γούστα του και τις βιβλιο-πληροφορίες του.

Είναι φυσικά σαφές πως υπάρχει και µια εµπορική παράµετρος σε όλα αυτά: να γεννήσουν δηλαδή αυτές οι συζητήσεις µεταξύ φίλων µια νέα γενιά αναγνωστών -πελατών που, κι αν δεν είναι ακόµα µυηµένοι, κι αν δεν είναι βιβλιόφιλοι µε βούλα, θα είναι πάντως ενηµερωµένοι.

Η αξία και το ενδιαφέρον αυτής της πρωτοβουλίας είναι ότι έχει τη δυνατότητα να δώσει νέο ρυθµό και νέες διεξόδους όχι µόνο στην αγορά των έντεκα καταστηµάτων (εννιά στην Ελλάδα και δύο στην Κύπρο) «Public», αλλά σε ολόκληρη την αγορά του βιβλίου, όχι µόνο στους εµπορικούς αλλά και στους αντιεµπορικούς ή «δύσκολους» τίτλους. Χάρη στην εµπνευσµένη και ενθουσιώδη οµάδα στελεχών του «Public», που µε επικεφαλής έναν άνθρωπο του χώρου – τον Βασίλη Βασιλείου – τρέχει το Public Book Face, αυτό το πρόγραµµα έχει ένα βιβλιοφιλικό πνεύµα. Αυτό είναι και το µυστικό του.

Είναι χαρακτηριστικό ότι κάνοντας κλικ στις «Βιβλιο-ρήσεις», διαβάζει κανείς απόψειςδιάσηµων συγγραφέων: ο Ουίλιαµ Στάιρον λ.χ. θεωρεί ότι «ένα καλό βιβλίο πρέπει να σε αφήνει εντελώς εξαντληµένο στο τέλος».

Ενώ και οι δικοί µας «Φίλοιτης εκστρατείας για το βιβλίο» εξοµολογούνται µεταξύ άλλων στο ανάλογο κλικότι «µε ταβιβλία έχω τη µακροβιότερη σχέση: µαζί τους έχω γνωρίσει αλλά και έχω αποφύγει γυναίκες» (Κωνσταντίνος Τζούµας) ήότι «λίγους µήνες αφότου διαβάσουµε ένα βιβλίο, δεν θυµόµαστεσχεδόν τίποτα γύρω από αυτό. Εκείνο που θυµόµαστε για καιρό είναι αν περάσαµε καλά διαβάζοντάς το. Η ανάµνηση της απόλαυσης είναι η µόνη ανάµνηση που δενµας εγκαταλείπει» (Αλκη Ζέη).

Μέσα από αυτόν τον ιστότοπο που θα ανατροφοδοτείται διαρκώς, µπορεί κανείς να αποκτήσει ένα δίκτυο φίλων µε τους οποίους θα µοιράζεται τα βιβλιο-γούστα και τις βιβλιοπληροφορίες του

Νέοι ποιητές της Κύπρου

Ο ποιητής Βάκης Λοϊζίδης καταγράφει το σύγχρονο ποιητικό γίγνεσθαι της Κύπρου ανθολογώντας 24 ποιήτριες και ποιητές της πατρίδας του. Με µοναδικά κριτήρια επιλογής την ηλικία των δηµιουργών (γεννηµένοι από το 1963 και µετά) καιτην περίοδο που πρωτοεµφανίστηκαν στα γράµµατα (µετά το 1990), ο Λοϊζίδης παραθέτει ποιήµατα µέσααπό τα οποία, πέρα από την ύπαρξη κοινών τόπων των δηµιουργών τους, όπως «ησυγκρατηµένη, στοχαστική, συχνά ειρωνική και σπανίως σαρκαστική φωνή τους, ο χαµηλός τόνος τους, η προσοχή που δίνουν στην τεχνική διαστρωµάτωση του ποιήµατος και ο υφέρπων λυρισµός τους», διαφαίνεται κυρίως η µεταξύ τους διαφορετικότητα.


Παιδοκτονία στον Σηκουάνα

Μία πόλη, µία αφήγηση και δύο ιστορίες. Παρίσι 1867: το πτώµα ενός βρέφους ξεβράζεται στις όχθες του Σηκουάνα και η αστυνοµία κατηγορεί τη µητέρα του για παιδοκτονία. Παρίσι, 1992: µια νεαρή Γαλλίδα σε µια βιβλιοθήκη της πόλης µελετά τα ντοκουµέντα που σχετίζονται µε µια ξεχασµένη υπόθεση παιδοκτονίας που συνέβη 125 χρόνια πριν. Ο Μπρούνο, γερµανός υποψήφιος διδάκτορας αρχιτεκτονικής, που βρίσκεται στο Παρίσι για να βρει πληροφορίες για τη συγγραφή τής διατριβής του, θα συναντήσει τυχαία τη νεαρή Γαλλίδα και θα την ερωτευτεί. Θα µπορέσει όµως να λύσει και το µυστήριό της; Γιατί η νεαρή Γκετάν είναι τόσο αφοσιωµένη σ’αυτήν την τραγική ιστορία;


Στρατολόγηση συγγραφέων

«Αυτό που κάποτε ονοµάστηκε µυθοπλασία δεν υπάρχει πια και κανείς σήµερα δεν µπορεί να αρνηθεί τα ανατρεπτικά αποτελέσµατα αυτής τής, για πολύ καιρό, υπερεκτιµηµένης κατηγορίας κειµένων. […] η φαντασία, τώρα πια το γνωρίζουµε, δεν είναι για τον άνθρωπο πλεονέκτηµα αλλά η ύπουλη φυλακή του». Ο«συνοψιστής», υπάλληλος στον «Οργανισµό», µιας εταιρείας στους χώρους και στις τάξεις της οποίας επιτρέπονται µονάχα όσα δεν απαγορεύονται, θα δει τη ζωή να αλλάζει συθέµελα όταν γνωρίσει τον Α., έναν αινιγµατικό νέο υπάλληλο ο οποίος επιδιώκει δύο στόχους: να αποκαταστήσει την ανάγνωση της µυθοπλασίας και να στρατολογήσει καινούργιους συγγραφείς.


Μουσικά παρασκήνια για παιδιά

Ο Αρης∆ηµοκίδηςείναι νέος (γεν. 197

8), δηµοσιογράφος, µπλόγκερ, παιδί του σήµερα γεµάτο ανησυχίες. Στα µυθιστορήµατά του γράφειγια αυτάπου περνούν ως φαινόµενα lifestyle της εποχήςµας, µε στόχο νατα αποµυθοποιήσει και να προσγειώσει το αναγνωστικό κοινό του, τους δωδεκάχρονους, που παρασύρονται από τα ΜΜΕ και ονειρεύονται λάµψη και επιτυχία. Στο «Επτά συναρπαστικές µέρες», η δράση των ΑΟΡ επικεντρώθηκε στη βιοµηχανία τουποδοσφαίρου, της οµορφιάς και των τηλεπαιχνιδιών. Στην «Τελευταία συναυλία» θέµα είναι η µουσικήκαι τα παρασκήνιά της, οι ανταγωνισµοί, οι ατζέντηδες, οι σχέσεις ανάµεσα στα µέλη της µπάντας και τα προβλήµατα που φέρνουν η διασηµότητα και το χρήµα.

Το γεγονός ότιο συγγραφέας δεν έχει επαγγελµατική σχέση µε παιδιά τού δίνει την ευκαιρία να αναπτύξει ελευθέρατις σκέψεις του και να ασκήσει κριτική στο σύστηµα χωρίς να επιστρατεύει τεχνικές ενήλικου διδακτισµού.Παράλληλα, επειδή δεν προσπαθεί να «γίνειλογοτέχνης» µε λάµδα κεφαλαίο, γράφει αβίαστα χρησιµοποιώντας την περιεκτική δηµοσιογραφική γλώσσα που γνωρίζει καλά, γιανα εκφράσει κοινωνικές ευαισθησίες και συναισθήµατα. Κάποιος είπε πως τα βιβλία του δεν είναι καθόλουδιδακτικά. Λάθος: διδάσκουν για όλα αυτά για τα οποίαγκρινιάζουµε καθηµερινά. Ο∆ηµοκίδης ανήκει στη νέα γενιά των συγγραφέων που αλλάζει το στυλ των παιδικών βιβλίων, όπως το άλλαξαν παλιότερα πασίγνωστοι συνάδελφοί του(από την Ενιντ Μπλάιτον ώς τον Ευγένιο Τριβιζά).