Ατραξιόν βασανιστηρίων

Η ανθρώπινη δύναµη, η πειθαρχία, η εφευρετικότητα – και η απύθµενη ανοησία – ξοδεύονται για µια θέση στον κολοσσιαίο κατάλογο των, άχρηστων στην πλειονότητά τους, παραδοξοτήτων του Γκίνες.

Φυσικά η τηλεοπτική κάµερα βρήκε πεδίον δόξης λαµπρό στις επιδείξεις των εφιαλτικών βασανιστηρίων του ανθρώπινου σώµατος στο οποίο υποβάλλεται κάποιος για µια θέση στα ρεκόρ Γκίνες. Και το τσιρκολάνικο σόου αποτελεί πλέον ετήσια τηλεοπτική παράδοση. Προβάλλεται για δεύτερη χρονιά από το Mega και έτσι το εγχώριο φιλοθέαµον κοινό µπορεί να κάνειχάζι ανθρώπους να καταπίνουν παλούκια, σπαθιά, κατσαρίδες, αηδιαστικά ερπετά και έντοµα, να βάζουν φωτιά στο σώµα τους, να σπάνε µπουκάλια µε το κεφάλι και τέλος πάντων να επιδίδονται οικειοθελώς σε βασανισµούς του σώµατός τους, βγαλµένους λεςαπό τους χειρότερους εφιάλτες.

Είναι προφανές ότι το σόου των ρεκόρ Γκίνες είναι θεαµατικό και τις περισσότερες φορές ακραία αηδιαστικό.

Και η ειρωνείαείναι ότι όλοαυτό γεννήθηκε από την πλάκα µιαςπαρέας αργόσχολων κυνηγών που έπιναν µπίρες στο οµώνυµο µπαρ του Δουβλίνου µια νύχτα πριν από µισό και κάτι αιώνα. Πάνω στο µεθύσιτους λοιπόν βάλθηκαν να ανακαλύψουν ποιο είναι το πιο γρήγορο θήραµα στον κόσµο. Ποιος θα το φανταζόταν ότι στον αφρό της µπίρας θα στηνόταν το πιοαπίθανο µνηµείο της οικειοθελούς θυµατοποίησης ανθρώπων που κυνηγούν το όνειρο της στιγµιαίας διασηµότητας καιτην ψευδαίσθηση της αθανασίας διά της καταγραφής του ονόµατος και τουκατορθώµατός τους µεταξύ πλήθους άλλων παράδοξων που αφορούν ό,τι πετάει, κολυµπάει και σέρνεται.

Ενα µνηµείο του περιττού. Και, ως εκ τούτου, πολύ τηλεοπτικού θεάµατος. Για όσους αντέχουν τον ευτελισµό του ανθρώπινου σώµατος. Γιατίτην ίδια στιγµή που µπορείκανείς να θαυµάσει µέσω των Γκίνες προτερήµατα και ικανότητες που θα µπορούσαν να επιβεβαιώσουν το εύρος τουανθρώπινου µυαλού και της δύναµηςγια την επίτευξη κάθε στόχου, διαπιστώνει και την αντίστοιχη σκανδαλώδη σπατάλη τουςγια µιαστιγµή θεάµατος, για µια στιγµή προβολής του µικρονοϊκού εγώ. Τι κρίµα!

Το µόνο ενδιαφέρον στο, κατά τα λοιπά, µάλλον αφόρητο θέαµα είναι η τριάδα των παρουσιαστών που έχει επιλέξει το Mega – Γιώργος Λιανός, Κώστας Φραγκολιάςκαι Λορέντζο Καριέρα. Ταιριάζουν στο κάτω κάτω στο «κλίµα Γκίνες», µια και η αυθεντική του παράδοση κρατάει από µια ανδροπαρέα σε κατάσταση µπιροκατάνυξης. Ο ρόλος τους καθοριστικάψυχαγωγικός, είναι καλά συντονισµένοι µεταξύ τους και µε εκείνη την πολύ επικοινωνιακή, χαλαρή οικειότητα µιας παρέας παλιόφιλων καταφέρνουν µε τις πλάκες και τα αστεία σκετσάκια να ισορροπούν την ένταση και την τραγικότητα ορισµένων ακραίων νούµερων που διαδραµατίζονται στη σκηνή.


Τα στερεότυπα της ασφυξίας

Τις πιο ύπουλεςκοινωνικές νοοτροπίες, εκείνες που παγιδεύουν τη σκέψη, την έµπνευση, τη φαντασία σε µικροαστικά στερεότυπα του δήθεν «ενός και µοναδικού δρόµου» προς το σουξέ και την «αποκατάσταση» διαπιστώνουµε ότι αποπνέουν ρεπορτάζ του δελτίου του Alpha για το πόσο υποφέρουν οι νέοι και δη της ελληνικής περιφέρειας από την κρίση. Οχι ότι δεν συµβαίνει αυτό, αλλά τα παραδείγµατα που επιλέχτηκαν αναδείκνυαν µάλλον την καθήλωση στα στερεότυπα πουερήµωσαν την ελληνική επαρχία και καλλιέργησαν την καταστροφική εθνική φαντασίωση ότι σουξέ και αποκατάσταση είναι µια καρέκλα στο ∆ηµόσιο ή σε οποιοδήποτε γραφείο.Ο γιος ενός κτηνοτρόφου ο οποίος, ελλείψει άλλης δουλειάς, «υποχρεώθηκε» λέει «να ασχοληθεί µε την κτηνοτροφικήµονάδα» του πατρός, δηλαδή µε «µια δουλειά χωρίς ασφάλιση και προοπτικές». Οικογενειακή επιχείρηση και δενέχει προοπτικές ο νεαρός; Μάλλον τις περισσότερες από εκείνον που είναι καθηλωµένος σε ένα γραφείο. Με τον ίδιο τρόπο παρουσιάστηκαν οι γεωργικές εργασίες κ.λπ.

Η εύκολη τηλεόραση ήταν πάντα το αναµάσηµα των µικροαστικών στερεοτύπων, ιδίως όταν χρειαζόταν να καλλιεργήσει κλίµα τρόµου σε εκείνουςπου έχουν χτίσει τις ζωές τους γύρω από αυτά. Αλλά αν παγίδευσε κάτιτα νιάτα του τόπου και εν τέλει το ίδιο του µέλλον ήταν το χρυσωµένο «όνειρο» της ζωής στην πόλησαν δήθεν τόποτων ευκαιριών και η ψευδοασφάλεια µιας δουλίτσας σε γραφείο.