Για τη δική της ικανοποίηση…

Σε µια πόλη µεταναστών, το Μπουένος Αϊρες, στα τέλη του 19ου αιώνα, όπου η πλειονότητα του πληθυσµού αποτελούνταν από νεαρούς άνδρες, ο µοναδικός κοινωνικά αποδεκτός τρόπος για να προσεγγίσει κάποιος µια γυναίκα ήταν να χορέψει µαζί της τάνγκο
Φαινόµενο αστικό, άρρηκτα συνδεδεµένο µε το Μπουένος Αϊρες, το τάνγκο προέκυψε ως ένα µουσικοχορευτικό µείγµα, απόρροια των διαφορετικών πολιτισµικών καταβολών των χιλιάδων µεταναστών που κατέφθαναν την περίοδο εκείνη στην πρωτεύουσα της Αργεντινής. Οντας κάτι πολύ παραπάνω από ένας απλόςχορός – κινητήρια δύναµη της αργεντινής πολιτισµικήςαλλά και κοινωνικής ζωής κατά τις δεκαετίες του ‘40 και του ‘50, τη Χρυσή Εποχή του τάνγκο –, αυτός ο αισθαντικός χορός ήταν µια υπόθεση κυρίως ανδρική, ταγµένη όµως κυριολεκτικά στην υπηρεσία της γυναίκας. Με τους άνδρες να πλειοψηφούν απελπιστικά, τις γυναίκες να είναι δυσεύρετες και το τάνγκο να είναι ο µόνος δρόµος που να οδηγεί στην αγκαλιά τους, ο κάθε επίδοξος χορευτής έπρεπε να είναι ένας εξαιρετικός χορευτής.

Η αρχή γινόταν στην «πράκτικα, µια καθαρά ανδρική εξάσκηση χορού», όπου ο άπειρος νεαρός αρ χικά παρακολουθούσε µόνο τους πιο έµπειρους. Επόµενο βήµα, ο ρόλος της ντάµας µε καβαλιέρο κάποιον παλαιότερο και ύστερα από µήνες σκληρής και καθηµερινής εξάσκησης, όχιτόσο στα βήµατα όσο στην επικοινωνία των σωµάτων, ο ρόλος του καβαλιέρου µε ντάµα έναν καινούργιο νεοφώτιστο. Ακολουθεί ηµεγάλη µέρα στη «µιλόνγκα», την επίσηµη αίθουσα χορού, όπου ο νέος, φορώντας το καλό του κοστούµι και µε τη συνοδεία των παλαιοτέρων, ετοιµάζεται να χορέψει για πρώτη φορά µπροστά στα µάτια των γυναικών που τόσο ποθεί.

Πρώτη ντάµα, συνήθως κάποια φίλη των παλαιών, ώστε να µπορέσει ο νεαρός να (επι)δείξει τις χορευτικές του ικανότητες. Αν τα πήγαινε καλά, θα µπορούσε να ζητήσει σε χορό µία από τις υπόλοιπες, πολύτιµες γιατί ήταν ελάχιστες, γυναίκες.

Η οπτική επαφή και ένα νεύµα του κεφαλιού, το «καµπεσέο», αρκούσαν για να βρεθούν ένας άνδρας και µια γυναίκα, επιτέλους µαζί στην πίστα. Κι εκεί αρχίζει ηµαγεία. Εξασκηµένοι αµφότεροι, άνδρας γυναίκα, στους ρόλους και του καβαλιέρου και τηςντάµας (οι γυναίκες µάθαιναν να χορεύουν στο σπίτι από τοναδελφό ή τον πατέρα τους, τη µητέρα ή την αδελφή τους) γινόντουσαν κυριολεκτικά ένα. Πραγµατικά µαζί, ταγµένοι ο έναςστον άλλον, η ντάµα (γνωρίζει πώς να) αφήνεται, ο καβαλιέρος οδηγεί και οσκοπός είναι ένας και κοινός: να της προσφέρει τη µεγαλύτερη δυνατή ικανοποίηση… συν-κινώντας την. Η Βρετανίδα Κριστίν Ντένιστον, µία από τις κορυφαίες χορεύτριες τάνγκο στον κόσµο και η πρώτη µη αργεντινή δασκάλα του χορού στο Μπουένος Αϊρες, µας αποκαλύπτει, διαµέσου µιας αισθαντικής περιδιάβασης στην Ιστορία, στην κουλτούρα, στηντεχνική και κυρίως στο νόηµα του τάνγκο, τα µυστικά ενός χορού που σύµφωνα µε τηνίδια «προσφέρει τη δυνατότητα της διερεύνησης της φύσης των ανθρώπινων σχέσεων, της έννοιαςτης οικειότητας και του τισηµαίνει να είσαι άνθρωπος και κοινωνικό ον µέσα σ’ έναν κόσµο που οδηγεί συχνά στη µοναξιά καιτην αποµόνωση».


Παιδιών εικόνες

Ενας «µεγάλος», ο Ηλίας Κοσίντας, που έγινε «µικρός». Ενας µεγάλος που έγινε φίλος των µικρών και δεκτός στην παρέα τους ως ισότιµο µέλος. Ενας µεγάλος που όταν δεν έπαιζε ή δεν συζητούσε µε τους µικρούς του φίλους, τους φωτογράφιζε. Ενόσω παίζανε, γελούσαν ή κολυµπούσαν, ενόσω περπατούσαν, ενόσω πόζαραν ή απλά κοιτούσαν τον φωτογραφικό φακό. Ηπαραµονή του Ηλία Κοσίντα στον κόσµο των παιδιών κράτησε έξι χρόνια και το αποτέλεσµα ήταν αρχικά µια έκθεση φωτογραφίας και στη συνέχεια το λεύκωµα αυτό: ένα ασπρόµαυρο ταξίδι στον αυθόρµητο και αβίαστο κόσµο των παιδιών, όπου κυριαρχεί η τρυφερότητα και η χαρά. Φόντο στις περισσότερες φωτογραφίες του Κοσίντα, το κατ’ εξοχήν παιδικό, για µικρούς και µεγάλους, ελληνικό καλοκαίρι.


Ο αντίπαλος της Αριστεράς

Καταξιωµένος γλωσσολόγος και οξύνους αναλυτής της πολιτικής και του πολιτισµού γενικότερα, ο Raffaele Simone στο βιβλίο του παραθέτει τα τραγικά λάθη της Αριστεράς στα οποία οφείλεται η σηµερινή της, αξιολύπητη, κατάσταση, και παράλληλα σκιαγραφεί τον ανίκητο αντίπαλό της, ο οποίος δεν είναι κάποιο πολιτικό κόµµα ή µια ευρύτερη πολιτική παράταξη, αλλά το κυρίαρχο παγκόσµιο πολιτισµικό µοντέλο. Ενα µοντέλο µαζικό, ακραία καταναλωτικό και εγωιστικό, ευχάριστο και φιλικό, ελαφρύ και ανέµελο. Πρόκειται για την κουλτούρα της «νέας ∆εξιάς» ήαλλιώς για το «Μειλίχιο Τέρας». Μειλίχιο γιατί µονίµως χαµογελάει και υπόσχεται ευτυχία και καλοζωία για όλους. Τέρας γιατί είναι δεσποτικό και στοχεύει ουσιαστικά στον εκµαυλισµό των ηθών, των συνειδήσεων και των ανθρώπων.


Η στιγµή µιας σύνθεσης

«Συγγραφέας ροµαντικών διηγηµάτων και στιχουργηµάτων, έργων επιστηµονικής εκλαΐκευσης, εκδότης καταπληκτικών χαρτών, συγγραφέας επαναστατικού προγράµµατος, του µόνου που θα διατυπωθεί από τους υπόδουλους Ελληνες, ποιητής, λόγιος και λαϊκός, τραγουδιστήςκαι µουσικός, προπαντός οργανωτής και αδάµαστος επαναστάτης µέχρι τέλους». Αυτόςήταν, σύµφωνα µε τον ΓιώργοΚαραµπελιά, ο Ρήγας Βελεστινλής. Βασικός σκοπός του συγγραφέα είναι η αποκατάσταση τηςπολλαπλότητας της προσωπικότητας του θεσσαλού επαναστάτη η οποία αναδεικνύεται ως σύνθεση τεσσάρων ρευµάτων: τουαρχαιοελληνικού, του βυζαντινού, του νεώτερου ορθόδοξου ελληνικού και του δυτικού διαφωτιστικού, άρρηκτα συνδεδεµένου µε τη Γαλλική Επανάσταση.


Χειρόγραφη γοητεία

Εννιά«χειρόγραφα»τετράδια φυσικής γραµµένα από τον καθηγητή ∆ευτεροβάθµιας Εκπαίδευσης Χρήστο Καρακόλη και γεµάτα «σηµειώσεις» τα οποία αναφέρονται στο σύνολο των φυσικών φαινοµένων «που µπορούν καιπου θα έπρεπε», σύµφωνα µε τον ίδιο, να διδαχθούν στους µαθητές τουλυκείου, θετικού ή τεχνολογικού προσανατολισµού. Γνωστός σε ένα ευρύτερο κοινό, πέρα από τουςχιλιάδες µαθητές του, λόγωτης ασχολίας του µετην ξυλογλυπτική (ξεχωρίζουν οι ξύλινες βέργες του, οι οποίες ενέπνευσαν τη Ζυράννα Ζατέλη, αδελφή του Καρακόλη, να γράψει το βιβλίο «Οι µαγικές βέργες του αδελφού µου» Εκδ. Καστανιώτη), ο φυσικός από τον Σοχό άρχισε να γράφει τα «Τετράδια Φυσικής»το µακρινό πλέον 1995 και να τακαθαρογράφει µόλις το 2005. Εχοντας αποφασίσει να µην περιοριστείστην «ασυνεχή» ύλη των Πανελλαδικών και να συµπεριλάβει στο βιβλίο ένα ευρύτερο σύνολο φυσικώνφαινοµένων, ο Καρακόλης µε τα τετράδιά του απευθύνεται (ιδεατά) σε όσους ενδιαφέρονται «να κατανοήσουν βαθύτερα ταφυσικά φαινόµενα και όχι απλά να µάθουν κάποια εργαλεία αντιµετώπισης θεµάτων για εξετάσεις». ∆υναµική του υλικού σηµείου, έργο και ενέργεια, ορµή και βίαια φαινόµενα, µηχανική του στερεού σώµατος, βαρυτικό πεδίο, οµογενή βαρυτικά και ηλεκτρικά πεδία, µαγνητικό πεδίο, περιοδικά φαινόµενα και µη αδρανειακά συστήµατα αναφοράς είναι τα θέµατα µε τα οποία καταπιάνεται διεξοδικότατα ο συγγραφέας στα πρώτα εννιά τετράδια (πρόκειται να κυκλοφορήσουν ακόµη εννιά).