Το κόµµα του Κανένα

Λεωνίδας Αναγνωστόπουλος,
ΑΘΗΝΑ
∆εν µπορώ να αντιληφθώ τον όρο της επαναδιαπραγµάτευσης. ∆εν µπορείς σε µια κατάσταση, όποια και να είναι αυτή, να έχεις ισότιµο ρόλο µε κάποιον όταν ζητάς εσύ (δεν σε ανάγκασεαυτός) από αυτόν τον κάποιο να γίνει ο δανειστής σου. Πώςλοιπόν η χώραθα βγει µε ψευτοτσαµπουκά α λα Σαµαρά και θα επιβάλει εκείνη τους όρους της, όταν εκείνη ζητάειτη βοήθεια.

∆εν µπορεί ποτέ ο δανειζόµενος να ανέλθει στο επίπεδο του δανειστή, είναι ρόλοι από την αρχή διαχωρισµένοι. Σε µικροκλίµακα, είναι ο καθένας από εµάς όταν κτυπά την πόρτα τράπεζας, όταν αποφασίζει να πάρει δάνειο, όταν γνωρίζει εκ των προτέρων όλουςτους όρους αυτού του δανείου,ακόµη και τα λεγόµενα ψιλά γράµµατα. Το θέµα ήταν η εξαρχής λανθασµένη απόφαση. ∆ηλαδή, θα πει κάποιος, δεν υπάρχει φως στο τούνελ; Ναι υπάρχει, σίγουρα όχι όµως µε δηλώσεις και κινήσεις καρεκλοκενταυρικού εντυπωσιασµού. Το πρώτο φως δόθηκε από τον λαό, όπου σε µια σπάνια για τα ελληνικά δεδοµένα απόφαση έχουµε πρωτοφανούς έκτασης α-κοµµατικές συγκεντρώσεις.

Ενα µήνυµα σθεναρόπου αφορά συλλήβδην τον πολιτικό κόσµο. Το κόµµα του Κανένα έχει πρόσωπο και δεν είναι πρόσωπο της µόδας όπως ακούστηκε προσφάτως από πολιτικά χείλη, γιατί για να κάνει κάποιος µόδα ή καλύτερα για να γίνει κοινωνός της µόδας, αποδέκτης και φορέας της πρέπει να έχει τα υλικά µέσα. Η µόδα έχει τη λειτουργία του εφήµερου. Η οικονοµική ένδεια είναι παρούσα σε ένα έργο χωρίς διάλειµµα. Αυτό που οφείλει ο σκηνοθέτης, είναι να µη δώσει στο έργο δραµατικό φινάλε.