Αγανάκτηση µε απουσία προτάσεων

Αργύρης Τσιάπος, ΣΕΡΡΕΣ
Η λέξη των ηµερών είναι η «αγανάκτηση»: για τις ελπίδεςπου διαψεύστηκαν, το αβέβαιο αύριο. Οι µορφές τηςαγανάκτησης πολλές: ειρηνικές,βίαιες, αλλά κατά κανόνα ανεκδήλωτες, αµήχανες όπως αµήχανα µοιάζουν πολλά γύρω µας. Αγανακτισµένοι άλλωστε δεν είναι µόνο οι 50.000 ή 100.000 που βγήκαν στις πλατείες, αλλά και πολλοί άλλοι που αναζητούν ελπίδα, λύσεις, προοπτική για το µέλλον.

∆ιότι δεν αρκεί µόνο να ζητούµε «να φύγουν όλοι» ή να βγούµε από το επαχθές Μνηµόνιο.

Προτάσεις, αυτό περιµένουµε να ακούσουµε πολλοί που δεν έχουµε βγει στις πλατείες, όχι από σνοµπισµό ή επειδή «είµαστε βολεµένοι και εξακολουθούµε να κοιµόµαστε», αλλά επειδή αναζητούµε κάτι περισσότερο.

∆υστυχώς, στον δηµόσιο διάλογο φαίνεται να κυριαρχεί µια στρεβλή λογική, σαν η οικονοµική κρίση να αποτελεί µια ενοχλητική λεπτοµέρεια της Ιστορίας. Το ζητούµενο µοιάζει να είναι ποιος θα επιτεθεί στον αντίπαλό του, ποιος θα ξεσηκώσει τον λαό µε ποµπώδειςεκφράσεις, ποιος θα αποδειχθεί προφήτης ή σωτήρας, ποιος θα βγει µε λιγότερο λαβωµένο το πολιτικό του προφίλ στις δηµοσκοπήσεις.

Από την άλλη, όσες προτάσεις κατατίθενται βασίζονται κυρίως σε παλαιά υλικά. ∆εν αποτελεί σύγχρονη απάντηση ούτε το να διοριστούµε όλοι στο ∆ηµόσιο ούτε ο άκρατος φιλελευθερισµός, όπου κυριαρχεί ο κανόνας «το µεγάλο ψάρι τρώει το µικρό». Λείπουν οι καινοτόµες προτάσεις οικονοµικής και κοινωνικής ανάπτυξης, που θα δηµιουργούν προοπτική για το µέλλον.

Μπορούµε λ.χ. να παραδειγµατιστούµε από τη Φινλανδία, η οποία από φτωχή αγροτική οικονοµία µεταξύ Ευρώπης και Σοβιετικής Ενωσης µεταµορφώθηκε σε κέντρο ανάπτυξης των νέων τεχνολογιών και άνθησε οικονοµικά. Παροµοίως, η χώρα µας θα µπορούσε να πρωταγωνιστήσει λ.χ. στην πράσινη ανάπτυξη και να διαδραµατίσει πρωταγωνιστικό ρόλο στη Νοτιοανατολική Ευρώπη και την Ανατολική Μεσόγειο. Θα µπορούσαµε να δώσουµε βάρος στην επιστηµονική έρευνα, τις νέες τεχνολογίες. Αυτό που λείπει από την Ελλάδα σήµερα δεν είναι οι διαµαρτυρίες, να δηλώνουµε τι δεν µας αρέσει. Η µεγάλη πρόκλησηείναι να προχωρήσουµε ένα βήµα παραπέρα, να προτείνουµε. Ολοι µπορούν να συνεισφέρουν κάτι από το όραµά τους και κυρίως οι νέοι, οι συνοµήλικοί µου.

Ολα τα κινήµατααλλαγής και ανατροπής ξεκίνησαν από νέους που διεκδικούσανσυµµετοχή στις αποφάσεις µε προτάσεις ριζοσπαστικές, ανατρεπτικές. Ο Μάης του ‘68 πρότασσε, π.χ., ένα θετικό σύνθηµα αλλαγής: «Η φαντασία στην εξουσία». ∆εν χρειάζεται σήµερα να ανακυκλώνουµε απλώς το παλαιότερο «ψωµί, παιδεία, ελευθερία», αυτοπαγιδευµένοι στην ανάγκη να αναβιώσουµε την Ιστορία που έζησαν οι παλαιότεροι, αντί να προσπαθήσουµε να διδαχθούµε από αυτή για να γράψουµε νέες σελίδες Ιστορίας.