Επιχορήγηση ίσον ελεηµοσύνη

Μ.Μ.: Αν κάτι έχει πολύ µεγάλη σηµασία, είναι να φροντίσουµε και να φροντίσετε (γιατί εδώ πραγµατικά το θέµα είναι µόνο πολιτικό, θεσµικό) την εκπαίδευση των νέων. ∆εν αρκεί οι νέοι να βγαίνουν µ’ ένα εξαιρετικό κέφι για τα πράγµατα, γιατί το κέφι θα το έχουν πάντα οι νέοι. Αν δεν το έχουν οι νέοι το κέφι, τότε να πάµε να χαθούµε όλοι µαζί. Αλλά αυτή τη στιγµή οι νέοι βγαίνουν χωρίς φαρέτρα και χωρίς τόξο. Ηµουν έναν ολόκληρο χρόνο στην Πολωνία για να κάνω δυο παραστάσεις. Είναι µια χώρα µε θεατρικό πολιτισµό µεγάλο – και όχι µόνο. Κατ’ αρχάς όλα τα θέατρα είναι επιχορηγούµενα. Είναι υποχρεωµένα κάθε χρόνο να απορροφούν έναν µε δύο απόφοιτους σπουδαστές σκηνοθεσίας. Ερχονται λοιπόν οι απόφοιτοι αυτοί και σκηνοθετούν όλα τα µεγάλα ονόµατα των ηθοποιών που έχει το θέατρο. Π.Γ.: Περιγράφετε ένα βήµα πιο πέρα από εκεί που φτάσαµε εµείς. Εµείς, προσπαθώντας να βρούµε µια λύση, ζητήσαµε να παίξουν έναν ρόλο σ’ αυτή την προσπάθεια οι κρατικές σκηνές και τα φεστιβάλ. Και ο Χουβαρδάς και ο Λούκος και ο Χατζάκης και ο Μιχαηλίδης τώρα προσπαθούν να εντάξουν ένα επίπεδο εκπαίδευσης µέσα σ’ αυτά που κάνουν. Το να εντάξουµε το ελεύθερο θέατρο µέσα στη διαδικασία της εκπαίδευσης είναι σαφέστατα ένα ζητούµενο. Αλλά είναι µια σχέση που µπορεί να δηµιουργηθεί µόνο όταν υπάρχει θεσµική κατοχύρωση της επένδυσης που κάνει το κράτος, όταν δίνει χρήµατα σ’ έναν δηµιουργό. Οταν δεν είναι επένδυση και είναι επιχορήγηση, δηλαδή ελεηµοσύνη, δεν γίνεται να υπάρξουν όροι. ∆εν νοείται ελεηµοσύνη µε όρους. Είναι η µεγάλη µεταβολή που χρειάζεται να γίνει τόσο στο δικό µας µυαλό όσο και στο µυαλό του κόσµου του θεάτρου, ώστε κάθε ένα ευρώ που επενδύεται πραγµατικά ν’ αρχίζει να χτίζει κάτι που θα µείνει και αργότερα.