Το άνθος της Ανατολής

Οι Βενετσιάνοι την αποκαλούσαν Fioro di Levante, Λουλούδι της Ανατολής, γοητευµένοι από το λουλουδιασµένο τοπίο. Το νησί του Σολωµού και του Κάλβου, το νησί της καντάδας, καταφέρνει να συνδυάσει την τέχνη µε την καθηµερινότητα, τη φύση µε τους ζεστούς, φιλόξενους ανθρώπους.

Πλησιάζοντας µε το πλοίο το λιµάνι του νησιού, το πρώτο που θα παρατηρήσετε είναι το καµπαναριό του Αγίου Διονυσίου στα αριστερά της πόλης. Η εκκλησία που είναι σύµβολο του νησιού χτίστηκε το 1925 και το καµπαναριό της είναι όµοιο µε αυτό του Αγίου Μάρκου της Βενετίας. Το εντυπωσιακό εσωτερικό της διαθέτει θαυµάσιες τοιχογραφίες, ενώ πολλοί την επισκέπτονται προκειµένου να προσκυνήσουν το ιερό σκήνωµα του Αγίου.

Η Χώρα απλώνεται στους πρόποδες κατάφυτων λόφων, στη θέση της παλιάς πόλης η οποία καταστράφηκε από τον σεισµό του 1953. Η Πλατεία Σολωµού είναι η µεγαλύτερη του νησιού και αποτελεί πλέον την καρδιά της πόλης µαζί µε τον παραλιακό δρόµο, την οδό Λοµβάρδου, που ήταν η παλιά Στράτα Μαρίνα. Στην πλατεία βρίσκονται τα κτίρια όπου στεγάζονται η Δηµοτική Βιβλιοθήκη, το Μουσείο Μεταβυζαντινής Τέχνης (τηλ. 26950-42.714) και ο ναός του Αγίου Νικολάου του Μώλου του 1561, ο οποίος είναι το µοναδικό βενετσιάνικο κτίριο που διασώθηκε από τον σεισµό και τη φωτιά. Στην Πλατεία Αγίου Μάρκου βρίσκεται το Μουσείο Σολωµού και Επιφανών Ζακυνθινών (τηλ. 26950-48.982), όπου στεγάζονται το Μαυσωλείο και φιλοξενούνται τα οστά των δύο εθνικών ποιητών Διονυσίου Σολωµού και Ανδρέα Κάλβου, ενώ εκτίθενται και εικόνες, προσωπογραφίες, έπιπλα εποχής και αντικείµενα από αρχοντικά.

Ανηφορίζοντας από την Πλατεία του Αγίου Μάρκου και περνώντας από τον Αγιο Μάρκο, τη µητρόπολη των καθολικών αλλά και την ιστορική εκκλησία του Αγίου Γεωργίου των Φιλικών, όπου ορκίστηκαν οι Φιλικοί της Ζακύνθου κατά την Επανάσταση του 1821, θα καταλήξετε πάνω από την πόλη, όπως λένε οι ντόπιοι, στην Μπόχαλη. Το προάστιο, αν και δεν έχει την παλαιά µορφή του, εξακολουθεί να είναι πόλος έλξης. Δεν είναι µόνο η εκκλησία της πλατείας, η Παναγία της Χρυσοπηγής µε το ξυλόγλυπτο τέµπλο ή τα χαµηλά κτίρια και τα λίγα σοκάκια του οικισµού. Αυτό που σε κερδίζει µεµιάς, είναι η θέα προς την πόλη, το λιµάνι και το πέλαγος µε τα µαγαζάκια που προσφέρουν ιδανική θέση γι’ αυτό.

Ο ανηφορικός δρόµος µετά την Μπόχαλη οδηγεί στο παλιό ΕνετικόΚάστρο. Ανάµεσα στα ψηλά πεύκα ξεχωρίζουν τα ερείπια σπιτιών και εκκλησιών, όπου οι φυλακές καιοι πυριτιδαποθήκες αντέχουν ακόµα τους σεισµούς. Φθάνοντας στο ψηλότερο σηµείο του κάστρου η θέαγίνεται ακόµα πιο εντυπωσιακή, παρότι ο σεισµός έχει καταφέρει να αποκόψει το κάστρο από τον διπλανό λόφο, τον Εξηνταβελώνη. Απέναντι από τον λόφο του Κάστρου και της Μπόχαλης βρίσκεται ο ιστορικός λόφος του Στράνη, όπου ο Δ. Σολωµός ακούγοντας τα κανόνια από το πολιορκηµένο Μεσολόγγι έγραψε τον «Υµνο εις την Ελευθερίαν» που έγινε ο εθνικός µας ύµνος.