Οι όροι της οικονοµικής κρίσης

Γιώργος Γεωργιάδης
ΧΑΛΑΝΔΡΙ
Πολλά ακούγονται το τελευταίο διάστηµα για την άσχηµη οικονοµική κατάσταση της χώρας και για το ακόµα χειρότερο µέλλον της. Σύµφωνα µε τα έθιµά µας, όλοι οι Ελληνες γίναµε ειδικοί στην επιµήκυνση, στην αναδιάρθρωση του χρέους, στην αναδιαπραγµάτευση, το «κούρεµα», το «ξύρισµα» και όλους αυτούς τους όρους που εισέβαλαν στη ζωή µας. Ακούµε τι λέει το ∆ΝΤ, η ∆ιεθνής Τράπεζα, η Ευρωπαϊκή Τράπεζα, ο γερµανός υπουργός Οικονοµικών, ο Fitch, ο Moody’s και ο κάθε ειδικός, χωρίς να καταλαβαίνουµε και πολλά πράγµατα, έχοντας όµως άποψη και προτάσεις.

Αυτό που θα περίµενε ο έλληνας πολίτης από ένα υπεύθυνο πολιτικό κόµµα είναι η αλήθεια, αλλά δεν την λέει κανείς. Να µας εξηγήσουν σε απλά ελληνικά και µε πρακτικό τρόπο τι σηµαίνει ο καθένας από αυτούς τους όρους. Προφανώς όλα αυτά συνιστούν µια διαφορετική µορφή πτώχευσης.Αλλά µε τι επιπτώσεις, τι αποτέλεσµα στην καθηµερινή µας ζωή; Ας µας τα εξηγήσουν, να καταλάβουµε τις επιπτώσεις τής κάθε επιλογής καιµετά, αν θέλουν, µας ρωτάνε κιόλας να επιλέξουµε τι από όλα αυτά προτιµάµε.

Το µόνο σίγουρο και κατανοητό µέχρι στιγµής είναι ότι το χρέος της χώρας µας έχει φτάσει σε αδιέξοδο, ότι η πιστοληπτική της ικανότητα έχει πέσει κατά δέκα θέσεις σε έναν χρόνο, ότι τα spreads έχουν φτάσει σε ύψη διπλάσια των αφρικανικών χωρών και ότι κάποιας µορφής πτώχευση (όπως λένε όλοι οι διεθνείς οικονοµολόγοι) είναι προ των πυλών. Και θα πρέπει επίσης να αποφασίσουµε αν θέλουµε να πτωχεύσουµε πριν ή µετά την πώληση της ∆ΕΗ, του ΟΤΕ, των µεταφορών κ.λπ. Αν την επόµενη µέρα που θα αρχίσει η ανάκαµψη θέλουµε την ενέργεια, τις τηλεπικοινωνίες, τα λιµάνια, που όλα είναι βασικά εργαλεία της ανάπτυξης, να τα ελέγχει το κράτος προς όφελος των ελλήνων πολιτών ή κάποιος διεθνής επενδυτής προς όφελος των µετόχων του.