«Θεία» ελαφρότητα

Καηµοί. Μεγάλοι. Και οι τηλεοπτικοί. Γιατί ποιος θα πει ότι δεν ήταν καηµός το ξέσπασµα της Ελεονώρας Μελέτη για την «άδικη αποχώρησή» της από το «Dancing with the stars»
Χάρη στην αποχώρηση της Μελέτη από το σόου του ANT1, το είδος της τηλεόρασης που υπηρετεί µε συνέπειακαι πάθος ανταποκρίθηκε πλήρως στον ρόλο του: τη συντήρηση εκείνηςτηςπλασµατικής«παιδικότητας» πουαποτελεί τονπυρήνα της τηλεοπτικήςψυχαγωγίας. Αίφνης η καναλική οικογένεια της Ελεονώρας συσπειρώθηκε γύρω από τη «δική του» για νααποδείξει ότιενώ είχεόλα τα προσόντα, «δάκτυλος»σκοτεινός την οδήγησε στην έξοδο από το χορευτικό ριάλιτι διασηµοτήτων.

Σιγά σιγά και χωρίς τυµπανοκρουσίες και ακραίους τηλεοπτικούς σπασµούς πουπροκαλούνσύγχυση,τοείδος τηςτηλεόρασης,το οποίοεπέτρεψε στις καταναλωτικές κοινωνίες ναλησµονήσουν ορισµένουςπειθαναγκασµούς και ναδιοχετεύσουν τηνενεργητικότητά τους στην κατασκευή ενός χαριτωµένου,τηλεοπτικάκατευθυνόµενου εγωιστικούεαυτού,αποκαλύπτει τα όριάτου. Μπορεί να είναι διασκεδαστική ητηλεόραση,πουπαριστάνει ότιδεν έχειαυτονόητα, όπως ότι δενυπάρχει θέαµαχωρίς σκηνοθεσία, κάστινγκ και σαφείς επιχειρηµατικούς στόχους του καναλιού πουτοπαράγει,οπότε τσαντίζεται χάρινπαιδιάς µετον εαυτό της,αλλάτην ίδια στιγµήεπιβεβαιώνει τη διάσταση µεταξύδιασκέδασηςκαιπροβληµάτων της κοινωνίας. Για να µην ξεχνιόµαστε η γοητεία της τηλεόρασης ήταναυτή η διαρκής πρόσκληση τουκουρασµένου απότο κυνήγι τωνυλικών απολαύσεων πλήθους ναεγκαταλειφθεί σεένανιδιόµορφο παιδισµό.

Αυτόνπουεξέφρασε υποδειγµατικώς ηΕλεονώρα Μελέτη και όλοτο θέαµα γύρω από την αποχώρησή τηςαπό το «Dancing».«Υποπτη»η βαθµολογία τηςκριτικήςεπιτροπής,πουδεν της έβαλε10άρια; «Περίεργη» ηψηφοφορία του κοινού; Ποιον θέλεινα προωθήσει το κανάλι καιαπέβαλε µια τόσοκαλήχορεύτρια; Καιδίπλασε όλη αυτήτη φλυαρία τηςκαχυπο ψί ας, η «έκπληξη» όλωντων υπολοίπων – από τη Μενεγάκη µέχρι τους Καραµεροχαριτάτους καιτους Σκορδολιαγκαίους για το «φαβορί» που βρέθηκε εκτός ριαλιτονυµφώνος.

Α, ναι!Αυτή η«θεία» ελαφρότητα είναι τηλεόραση.Θέαµα πουπεριστρέφεται απλώς γύρω από τον εαυτό του, καταργώντας τη λογική σκέψη, για να συντηρήσειτην «έκπληξη». Και τιθα κάνουµε αν δεν µας «εκπλήσσουν» τα τηλεοπτικά φαινόµενα,ποια τηλεόραση θα αντικαταστήσει αυτό το ηδονικό αναµάσηµα του ίδιου πάντα πολτού;

Ετσι το θέαµα τηςπαιδιάστικηςτσαντίλας µιας Ελεονώρας, ενός Τρύφωνα Σαµαράτων «χορευτικών»καρναβαλισµών – που στενοχωρήθηκε γιατίδεν θέλεινα τονθεωρούν γραφικό – , γιατην ίδια τη λειτουργία της τηλεόρασης, τηςοποίαςαποτελούν αναπόσπαστο µέρος,γεµίζει ώρες τηλεοπτικού προγράµµατος, το οποίο θυµίζει τις αντιδράσεις µιας οικογένειας, πουκανακεύει το τέκνο της πρωτίστως γιαναστηρίξειτην ίδιατηςτηνύπαρξη µέσα σε έναν κόσµο άγριου ανταγωνισµού.