ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ, ΟΧΙ ΕΚΔΙΚΗΣΗ

Μετά το 1930 και για τις επόµενες δεκαετίες η προσφυγική ταυτότητα σε µεγάλο βαθµό θεµελιώθηκε στη µνήµη των «χαµένων πατρίδων». Για τους ίδιους τους πρόσφυγες η νοσταλγία γιατους γενέθλιους τόπους ήταν κάτι φυσιολογικό και βαθιά ανθρώπινο, ένας τρόποςνα αντισταθµίσουντο τραύµα του ξεριζωµού. Ωστόσο έχουν περάσει εννιά δεκαετίες από τότε. Πώς µπορούµε να σταθούµε απέναντι σε αυτό το παρελθόν; Ο Αντώνης Λιάκος στην εισαγωγήτου επισηµαίνει την ανάγκη να απαγκιστρωθούµε πλέον από µια µνήµη-εκδίκηση, όπως την ονοµάζει, που θα αναπαράγει το τραύµα και να κινηθούµε σεµια αντίληψη πουθα προάγει την ιστορική κατανόηση, που θα εξετάζει τηβία στο ιστορικό της πλαίσιο καιθα αναγνωρίζει και τον πόνο της άλλης πλευράς. Οτόµος είναι ένα βήµα σε αυτήν την κατεύθυνση.