Οψιµες ευαισθησίες

Αγαπητή Φοίβη, ∆εν φαντάζεσαι πόσο µε συγκίνησε η όψιµη ευαισθησία του γάλλου προέδρου για τους εξεγερµένους Λίβυους. (Το ίδιο θα αισθανόταν και για τους Αλγερινούς και τους Τυνήσιους, αλλά… δεν πρόλαβε!).

Είναι αυτοί οι ίδιοι που όταν διαµαρτύρονταν ως µετανάστες στη χώρα του, τους αποκαλούσε «racaille» (δηλαδή σκυλολόι!) αλλά, θα µου πείτε, άλλο εκείνο, άλλο ετούτο. Εδώ υπάρχουν συµφέροντα, νιώθει την ανησυχία του γειτονικού-φίλου Ισραήλ και έρχονται και εκλογές όπου, όπως φαίνεται, θα πατώσει! Γι’ αυτό και κίνησε ολόκληρη πολεµική µηχανή!

Ολοι αυτοί οι ξαφνικά «ευαισθητοποιηµένοι» ∆υτικοί και Αµερικανοί, γιατί άραγε δεν έδειξαν την ίδια «συµπόνια» και στη σφαγή χιλιάδων Παλαιστινίων στη Γάζα το 2008 – όπου το 70% των θυµάτων ήταν άµαχοι, ενώ όπως αποδείχθηκε το Ισραήλ χρησιµοποίησε βόµβες φωσφόρου που προκάλεσαν χηµικά εγκαύµατα σε γυναίκες και παιδιά! – και στη συνεχή εποίκιση ανενόχλητα παλαιστινιακών εδαφών; Γιατί δεν αγανάκτησαν όταν αµερικανικά βοµβαρδιστικά σκότωναν… κατά λάθος αµάχους στο Ιράκ, σε έναν πόλεµο µε 1 εκατ. νεκρούς;

«Πόλεµος, πατήρ πάντων» έλεγε ο Ηράκλειτος.

Πόσο ρεαλιστικά τα παρουσιάζει ο βαθιά πολιτικοποιηµένος βρετανός σκηνοθέτης Κεν Λόουτς στην καταπληκτική ταινία του «Ιρλανδικός δρόµος» (Route Irish), λέγοντας: «Βρίσκω εξαιρετική την ιδέα να φέρουµε τον πόλεµο του Ιράκ στη Βρετανία! Να στρέψουµε το κοινό µας εκεί, σε έναν πόλεµο όπου κανείς δεν γνωρίζει τα εγκλήµατα που διαπράττονται, ενώ οι µισθοφόροι έχουν πλήρη ασυλία και η Συνθήκη της Γενεύης δεν ίσχυσε ποτέ! Είναι εγκληµατίες πολέµου και πρέπει να λογοδοτήσουν γι’ αυτό…».

«∆εν έχω γράψει ποιήµατα / µέσα σε κρότους / µέσα σε κρότους / κύλησε η ζωή µου.

Την µιαν ηµέρα έτρεµα / την άλλη ανατρίχιαζα / µέσα στο φόβο / µέσα στο φόβο / πέρασε η ζωή µου.

∆εν έχω γράψει ποιήµατα / δεν έχω γράψει ποιήµατα / µόνο σταυρούς / σε µνήµατα καρφώνω». Μίλτος Σαχτούρης («Ο στρατιώτης ποιητής»)

Φιλικά, Μάρα Σ., Κηφισιά Η συµπεριφορά του Νικολά Σαρκοζί θα µελετηθεί κάποτε από τους ειδικούς. Το ενδιαφέρον στην περίπτωσή του είναι ότι ηγείται µιας χώρας παραδοσιακά αντιαµερικανικής, προσπαθώντας ταυτόχρονα να µιµηθεί τους Αµερικανούς.

Θα θυµάστε την επίσκεψή του στις ΗΠΑ µε όλο το συµβολικό βάρος και βλέπετε και τώρα ότι προσπαθεί να ανακτήσει τη χαµένη δηµοτικότητά του µε αµερικανικές µεθόδους, εµπλέκοντας δηλαδή τη χώρα του σε πολεµικές επιχειρήσεις. Αυτό το τελευταίο θα ενδιαφέρει πολύ τους πολιτικούς επιστήµονες, αφού κατά πάσα πιθανότητα θα αποδειχθεί ότι οι Γάλλοι δεν πρόκειται να «τσιµπήσουν». Το µόνο πρόβληµα των πολιτικών επιστηµόνων θα είναι ότι θα πρέπει να αποφασίσουν: αυτό συµβαίνει επειδή οι Ευρωπαίοι δεν µοιάζουν µε τους Αµερικανούς σε τέτοια θέµατα ή απλώς γιατί ο Σαρκοζί όπως τον ξέρουµε, και πενήντα πολέµους να έκανε, είναι αδύνατον να ανακάµψει;

Πάντως, µε όλο τον σεβασµό, ως προς τα της Παλαιστίνης και του Ιράκ, θα µου επιτρέψετε να πω ότι είναι µεν πράγµατι όπως τα λέτε, από την άλλη µεριά όµως είµαστε και εµείς ως έθνος επιλεκτικοί στους κλαυθµούς µας. Βλέπω τώρα, αίφνης, που πιάστηκε ο Μλάντιτς και προσπαθώ να θυµηθώ πλήθη Ελλήνων να ολοφύρονται για τα θύµατα της Σρεµπρένιτσα. Αλλά δεν καταφέρνω να θυµηθώ τίποτα. Ισως κι εγώ να έχω επιλεκτική µνήµη.