Μην τους χτυπάτε άλλο

Αγαπητή Φοίβη, Ενώ όλοι «χτυπούν» τους δηµοσίους υπαλλήλους – λες και οι µη δηµόσιοι υπάλληλοι είναι αγνοί και δεν ανήκουν στο Eθνος των Ελλήνων – ρίχνοντας τα δεινά της χώρας και του κόσµου σε αυτούς, ίσως είναι παρηγοριά για τους απογόνους των πρώην κλαιόντων της Πλατείας Κλαυθµώνος (µοναδικής, νοµίζω, µε αυτό το όνοµα) ότι υπάρχουν στοιχεία που αποδεικνύουν πως τα δεινά και τα πάθη µας οφείλονται και στους κοινούς θνητούς.

Ετσι διαβάζουµε στην πάρα πολύ καλή έκδοση των Νάνας και Γιάννη Σαραντοπούλου (Εκδόσεις Σαββάλας, 2009) «Εδεσµατολόγιον Κωνσταντινουπόλεως» ότι την εποχή του Βυζαντίου «οι µεγάλοι γαιοκτήµονες ή δυνατοί, που αποτελούσαν µαζί µε τους ανώτατους αξιωµατούχους βασικό στοιχείο της αριστοκρατικής τάξης της αυτοκρατορίας, αξιοποιούσαν την οικονοµική τους δύναµη για να αυξήσουν την επιρροή τους στον δηµόσιο βίο και να πολλαπλασιάσουν τα κτήµατά τους. Είναι ευνόητο ότι αν δεν πετύχαιναν τους στόχους τους µε θεσµικά µέτρα των ανίσχυρων αυτοκρατόρων ή των πανίσχυρων αξιωµατούχων της κεντρικής δηµόσιας διοίκησης, τότε κατέφευγαν στην πίεση των διοικητικών και των οικονοµικών υπαλλήλων για την πλάγια διασφάλιση των προνοµίων τους».

Εποµένως, πού να αποδοθούν ευθύνες;

Σας χαιρετώ φιλικά, Χρίστος Τσαχπίνης-Καβαλιώτης, Γερµανία Από το εάλω η Πόλις, στο εάλω το κράτος. Στρατιές και τότε (Τούρκων), στρατιές και τώρα (κοµµατικών διορισµών). Κάπως έτσι έρχεται η πτώχευση. Αυτό που δεν ξέρω είναι αν εκείνοι που, όπως λέτε, πίεζαν για την αύξηση της περιουσίας τους, µετά την Αλωση την έχασαν ή έγιναν προεστοί και κοτζαµπάσηδες. Να θυµηθώ να ρωτήσω τον ιστορικό µου…