Σειρά µε πολλαπλές σηµασίες

Και µετά το «Νησί» τι; Είναι το πικρό ερώτηµα που πλανάται µετά το φινάλε του σίριαλ που λες και το απόλαυσε το τηλεοπτικό κοινό σαν το τελευταίο ποτήρι καλού κρασιού στο τέλος µιας γιορτής που εξάντλησε όλα τα αποθέµατα της κάβας
Για πρώτη φορά µια τηλεοπτική επιτυχία δεν συνοδεύεται απόελπίδακαι αναµονήγιαµιαεπόµενη.Κι όµως,δενεπενδύθηκανµόνο χρήµατα στη σειρά, αλλάπερισσότερο καιαπό αυτάτο συναίσθηµα ενός κοινού που είχε ανάγκη την τηλεοπτική του κάθαρση. Είναι και αυτός ο ρόλος της τηλεόρασης άλλωστε.

Ηsagaδυοοικογενειών,των ΠετράκηδωνκαιΒανδουλάκηδων, µε φόντο την ίδιατην ιστορία της φτώχειας και των κοινωνικών προκαταλήψεων που έπνιξαν ζωέςκαι προκάλεσαντραγωδίες, έγινε η saga ενός τόπου ολόκληρου που µέσασε τέσσερις γενιέςεξελίχθηκε, αναζήτησε θεραπείες για ασθένειεςτου κορµιού σαν τηνλέπρα και µαζί µε αυτές θεραπείες για ασθένειες της ψυχής, τηςίδιας της κοινωνίας.

Κάθε χαρακτήρας και η αντανάκλαση µιας ολόκληρηςνοοτροπίας, από αυτές που διαµόρφωσαν τηνελληνικήκοινωνίακαι σφράγισαντηνεξέλιξήτης.Ο σκοταδισµός του φόβου για την αρρώστιαπου«δενθεραπεύεται», οεξοστρακισµόςτουαρρώστου καιηαποµόνωσήτου σε ένα«νησί», λεςκαι οιασθενείς αίρουντιςαµαρτίεςκαιη αποβολή τους από την κοινωνία µπορεί νατη γλιτώσειαπό τον κακό εαυτό της.

Εκεί, στις ιστορίες του «Νησιού», της Ελένης, της Αννας, της Μαρίας, τηςµοχθηρής δασκάλας καιτουµικρού ∆ηµήτρηΛεµονιά, που έκανε καρδιέςνα ραγίσουν από συγκίνηση,ξετυλίχθηκε ηκαταγγελία ακριβώς αυτής τηςκοινωνίαςτουφόβου.Με την ηδονική µέθοδο µιας τηλεόρασης πουαξιοποίησε µεαπόλυτη ισορροπία το ευανάγνωστο τελετουργικόµιαςπαραγωγής πολλών επεισοδίων, αλλά και την υψηλή αισθητική µιας σκηνοθεσίας, φωτογραφίας και ερµηνειών που σφράγισαν την ποιότητά της. Για όλουςαυτούς τουςλόγους πριµοδοτήθηκε από το τηλεοπτικό κοινόως ησειρά πουδικαίωνε καιτηδική τουαισθητική. Ητανέναείδοςαπάντησης σε όσους τοκατηγορούν ότιµέσα στηνασφάλεια καιτηνανωνυµία του σαλονιού του επιλέγει εύκολα τοφτηνιάρικο. Ως«εκδίκηση τουκαλού»ερµηνεύτηκε από πολλούς ηεπιτυχία της σειράς (Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης στην «Ανατροπή»). Περισσότερο και από αυτόήταν ο επιτυχηµένος συνδυασµός σε ένα τηλεοπτικό προϊόν της συγκίνησης, της αισθητικής απόλαυσης αλλά και του κοινωνικού µηνύµατος.

Κάπως έτσιέγινε ηΣπιναλόγκα σύµβολο.Μιαςεποχήςπουη κοινωνία ήταν «αλλιώς» και ενός παρόντος πουέχεικαταργήσει υποτίθεται τις Σπιναλόγκες. Ηταν ηεύκοληανάγνωση. Χάρησε αυτή έγινε τουριστικό προσκύνηµα το νησί. Εγιναν µόδα τα αφιερώµατα στα κολαστήρια λεπρών ανά τηχώρα. Γιανα ανακουφιστεί το παρόν του τόπουθαυµάζοντας τηνπρόοδό του.Για να αναδειχθείµεέµφασηκόντρα στην αλλοτινή φρίκητου σκοταδισµού και τηςεξορίας ησηµερινή κοινωνία των ευτυχισµένων και «ανεκτικών». Μέχρι ο Σάκης ΡουβάςέσπευσεστηΣπιναλόγκα, υποθέτουµεόπωςτόσες διασηµότητεςσπεύδουνκάθε τόσο στο Αγιον Οροςγια να εµβαπτιστεί η περσόνα τους στους ισχυρούς συµβολισµούς των τόπων αυτών. Ας είναι.

Τοφινάλετου«Νησιού»ήταν αντάξιο της ιστορίας και των στόχων που έθετε επεισόδιο το επεισόδιο. Ητανη συµφιλίωσητεσσάρων γενιών µε τονκακό εαυτό τους και την ιστορία τους. Και ήτανηεξαιρετική επεξεργασία του σεναρίου από τη Μιρέλα Παπαοικονόµου µαζίµετηναπαιτητική σκηνοθεσίατουΘοδωρή Παπαδουλάκη πουέδωσαν όγκο στους χαρακτήρες και βάθος στην αφήγηση. Ετσι, έµοιαζε στο τέλος να συµβολίζουν περισσότερα απ’όσα αφηγούνταν οι δυο οικογένειες.