… αλλά ο νέος είναι ωραίος

Να που ακόµη και σε δύσκολες ηµέρεςσυµβαίνουν και θαύµατα. Καιανάµεσά µας βρίσκονται σηµαντικά ονόµατα της τέχνηςκαι δη σχεδόν ταυτόχρονα.

Πριν απόλίγες ηµέρεςβρέθηκαν έτσιστην Αθήναδύο σηµαντικοί και φηµισµένοι µουσικοί,που µπορείνα µη βρίσκονταιεκεί όπουτα φώτατηςδηµοσιότητας πέφτουν εκτυφλωτικά,καθώς δεν ανήκουν στα ακριβά συµβόλαια τηςκλασικής δισκογραφίας και ηχογραφούν σπάνια–ρίχνονταςτοβάρος στιςζωντανές ερµηνείες –αλλά θεωρούνταιήδη, αν και νέοι, «ιερά τέρατα» για τις αίθουσεςσυναυλιών της υφηλίου.

Ο λιθουανικής καταγωγής και αυστριακής ανατροφής δεξιοτέχνης του βιολιού (αλλά και τηςβιόλας…ταυτοχρόνως, κάτιιδιαίτερα σπάνιο!)Γιούλιαν Ράχλινχειροκροτήθηκε στο Μέγαρο ΜουσικήςΑθηνών, µε έργα Μότσαρτ, Μπετόβεν και Μπραµς. Και ο ιταλός δεξιοτέχνηςτου βιολιού και µαέστρος, «ειδικός» στην προκλασική-µπαρόκ µουσική και δη σε εκείνη που αποδίδεται από αυθεντικάόργανα εποχήςΜάριοΜπιόντι, στη Στέγη Γραµµάτων και Τεχνών τουΙδρύµατος Ωνάση, στο πόντιουµ της Καµεράτας, µε έργα κυρίως Βιβάλντι.

Ακριβώςνέεςδισκογραφικές κυκλοφορίεςδεν έχουν και οι δύο.Ισως γιατί κρατάνε όλη την ενέργεια του νέου, του δυναµικού,εκείνου που µπορεί ναξαφνιάζει καινα γλυκαίνει για τις ζωντανές ερµηνείες τους. Παρ’ όλα αυτά, όλεςοιηχογραφήσεις τους µας αφορούν,µε έναντρόπο. Κι ας µην έχουν τη συγκίνηση του λάιβ.

Ο γράφωνείχε τηντύχη να ζήσειτηνακριβήεµπειρία της ζωντανής ερµηνείαςτου Γιούλιαν Ράχλιν. Και να θαυµάσει τηνκοµψότητατης ακρίβειάςτουκαιστοβιολί καιστη βιόλα.Και ναχειροκροτήσει – και στο ανκόρ, στην «Ανοιξη»του πολύκαλού τουφίλου ΒαγγέληΠαπαθανασίου – την εξαιρετική άνεσή του. Σαν να µην κάνει τίποτα δύσκολο,τίποτα «µεγάλο». Καιόµως.Ελάχιστοι θα µπορούσαν να µετρηθούν µαζί τουσε άνεσηκαι µουσική ακρίβεια,µεγάλουβάθους και ουσίας.

Αςακούσουµε,λοιπόν,ως αναµνηστικάτηςζωντανής εµπειρίας, ταCD του.Ξανά και ξανά. Μόνο να κερδίσουµε έχουµε.

Ο Γιούλιαν Ράχλιν έχει και δικό του φεστιβάλ στο Ντουµπρόβνικ