Ιλιγγιώδες συνειδησιακό κενό

Οι πρώτες εικόνες στους τηλεοπτικούς δέκτες το πρωί της Πέµπτης, αµέσως µετά την 24ωρη µεγάλη απεργία, παγώνουν βλέµµα και συνείδηση, καθώς αποκαλύπτουν το ξέσπασµα µιας ακόµη άγριας βίας, αυτή τη φορά αστυνοµικής
Ενα κοντινό πλάνο σε µατωµένο πρόσωπο γυναίκας, ένα άλλο στα πόδια µε τις µπότες που ρίχνουν αλύπητα κλωτσιές σε κάποιον, ο οποίος έχει ήδη συλληφθεί. Οι τελευταίες live εικόνες γιατους τηλεθεατές ήταν τοβράδυ της Τρίτηςµε τις ενθουσιώδεις ζεϊµπεκιές µας στη γιουροβιζιονικήσκηνήνααφήνουν σε µιαυπνωτική χαλάρωση το φιλοθέαµον. Η απόσταση ανάµεσα στις δύοτηλεοπτικές «στιγµές» µοιάζει µε ίλιγγο, µια απότοµη απώλεια ισορροπίας.

Σαν να χάσαµεγια 24 ώρεςτον κόσµο. Καιόσο πλασµατικήκαι ανθεωρείταιαυτήηαίσθηση, αφούηιντερνετικήενηµέρωση για παράδειγµα καιδη από sites τουεξωτερικούδενσταµάτησε λεπτό, δεν παύει να αποτελεί τον απόλυτο λόγούπαρξης τωνεγχώριων µέσωνενηµέρωσης και τηςεγχώριαςδηµοσιογραφίας. Οσο κιαν οκόσµος κινείταικαι χωρίς τους δηµοσιογράφους και αυτό αποτελούσε πάντατο απόλυτο επιχείρηµακατά τηςδηµοσιογραφικής µαταιοδοξίας, σε τέτοιους αναστατωµένους καιρούς η ενηµέρωση, ακόµη και η υπερβολική, η«κινηµατογραφική», η τροµολαγνική, αναδεικνύεταισε κορυφαία αξίαγια τιςκοινωνίες πουαγωνίζονταινακρατήσουν την ανάσα τουςµπροστά σε ραγδαίες αλλαγές.

Ηταν σεεγρήγορση, µάθαµε, το ∆.Σ. της ΕΣΗΕΑ και επικοινωνούσε µετονοσοκοµείο ώστε,αν έφευγε από τηζωή ο30χρονος που χτυπήθηκε από τους αστυνοµικούς, θα διακοπτόταν η απεργία για να ενηµερωθεί το κοινό. Ακόµη χειρότερα. Γιατί θα αποκτούσε υπερβολική δραµατοποίηση.

Οπως και να ‘χει, τοκενό ενηµέρωσης έκανε τοθέαµα της βίας ακόµηπιοάγριοκαιαφόρητα παράλογο έτσιόπως κατέκλυσε τις οθόνες το πρωίτης Πέµπτης. Προκάλεσε ακόµη περισσότερη σύγχυση σεµια κοινωνία που δεν προλαβαίνεινα αφοµοιώσει αντικρουόµεναµηνύµατα.Μόλις προχθές η δολοφονία για µια βιντεοκάµερα ενόςπατέρα που ετοιµαζόταν ναπάειτηγυναίκα του στοµαιευτήριο πύκνωσετις εκκλήσεις για προστασία των πολιτών απότηνΑστυνοµία. Λίγες ώρες αργότερα, η ίδια Αστυνοµία εµφανίζεται να χτυπά άγρια πολίτες. Στα τηλεπαράθυρα της «επεξεργασίας δεδοµένων» διάφοροι αρµόδιοιµιλάνεγιαεπικίνδυνα ευρήµατα, µολότοφ,πέτρες και τα συναφή πουπροκάλεσαν τον φόβο και εποµένως τη µήνιν των αστυνοµικών.

Στον φόβοτων πολιτώνεπενδύουν και οµάδες ακροεθνικιστικών στοιχείωνπουξεχύνονταιστο αθηναϊκό κέντροπαριστάνοντας τους«προστάτες»τωννοικοκυραίων, βοούν τα αλλεπάλληλα ρεπορτάζ. Με τη γειτονιά όπου έγινε το φονικό συνδέονται ηµια µετά τηνάλληαπευθείαςεκποµπές του infotainment, απότο «10µε 1» ώς τοσαλονάκι της Τατιάνας Στεφανίδου, που για λίγοαφήνει τις ερωτικές απιστίες καιτις δίαιτες για να βουρκώσει µπροστά σε µια ακόµηανθρώπινη τραγωδία. Εδώοποινικολόγος∆ηµητρακόπουλος – καλεσµένος µαζίµε τον Πλεύρη του ΛΑΟΣ σε έναδίδυµο που δεν αφήνει αµφιβολίες για την ιδεολογική «οµπρέλα» της συγκίνησης –θα πειαπερίφραστα «να αντιδράσουµε µόνοι µας αφού η Πολιτεία απέχει». Τι κι αν λίγο αργότερα, τηρώντας ισορροπίες και προσχήµατα, η κ. Στεφανίδου, κάθεφορά πουκάποιος ανέφερε ότι οι δράστες ήταν µάλλον αλλοδαποί,παρενέβαινε µε πρόδηλη ανησυχία να διορθώσει «δεν ξέρουµε, µη λέµε τέτοια για αλλοδαπούς, και Ελληνεςυπάρχουν µελαψοί…»!Ηφράση «να αντιδράσουµε µόνοι µας»έκανε ήδη τη δική της διαδροµή στην πίστα του τρόµου.

Μέσασεαυτήτηθλιβερήκαι ατέρµονηοπερέτατηςεθνικής σύγχυσης, όπου ο ρόλος των δηµοσιογράφων αδυνατείνααποδεσµευτεί από τους κανόνες της τεχνολογίας και να σφραγίσει αυτός τηχρήση τουςαντί νατρέχει πίσωτους,οαληθινός τρόµος δενείναι ούτεη απειλήτης οικονοµικήςεξαθλίωσηςενός ώς χθεςευδαίµονος καιαφασικού λαού,ούτε οιγκετοποιηµένες γειτονιέςτου αθηναϊκούκέντρου, αλλάότι µπορείνα χαθεί ένα15χρονοκορίτσιέτσι,από ένα µεθύσιγια τηφιγούρα ενός µεθυσµένου ψευτοανδριλικιού. Ο αληθινός τρόµοςείναι ότι έχει χαθεί η συναίσθηση της αξίας της ανθρώπινης ζωήςαπό ένανπολιτισµό πουεπιβίωσεγιατίαυτή ακριβώς αποτελούσετοκέντρο βάρους του.