Ράδιο Αρβύλα: Οι «εξολοθρευτές»

Τοαφιέρωµάτουςστονένανχρόνο ∆ΝΤ, σπαρταριστό,στους πρώηνβουλευτές πουδιεκδικούναναδροµικά, εξοντωτικό, στατηλεοπτικά ευτράπελα, ανακουφιστικό, στιςπαραδοξότητες και τις ρωγµέςτης συνείδησηςενός πολιτικού συστήµατοςσε κρίση,εκτονωτικό. Τις ηµέρεςαυτές έναπρόστιµο ύψους 50.000 από το ΕΣΡευρώ για «προσβολή θεσµού», επειδή χαρακτήρισαν «κλίκα» του βουλευτέςτου Ελληνικού Κοινοβουλίου, θέτει γιαπολλοστή φορά τον προβληµατισµόπερίορίωντηςσάτιρας και τουχιούµορ. Συζήτησηµάλλον φαιδρή, καθώςτοχιούµορδενείναιτίποτε άλλοαπόστιγµιαίακατάργησηκάθε φραγµού. Τοίδιο καιη σάτιρα.Είναι καθρέφτης πουαποτυπώνειµια«γκριµάτσα» της καθηµερινότητας,της πολιτικής και κοινωνικής ζωής. Είναιτο γελοίο που ενυπάρχει σεκάθε σοβαρήστιγµή, ακόµη καιστις πιοτραγικές. Κυρίωςαυτές. Και η σάτιρα ανθεί κυρίως σε στιγµές κρίσης. Αυτές έχουν ανάγκη την αποσυµπίεση του γέλιου, τον σαρκασµό, που µοιάζει µε εισπνοή οξυγόνου σε πνιγηρό από «τοξικά αέρια» περιβάλλον.Και κάθε πτυχή, κάθε τοµέας της δηµόσιας ζωής παράγει άφθονα µε τη λειτουργία του.

Οπως κι αν έχει, ησάτιρα είναι ένα είδος υγιεινής τουδηµοκρατικού συστήµατος. Απαραίτητη. Και οι «Ράδιο Αρβύλα» (φωτογραφία αριστερά),πουεπιµένουννα αναδεικνύουνενοχλητικέςλεπτοµέρειες, ναστηλιτεύουν µετο άγριοχιούµορ τους κάθε υπερβολή οποιασδήποτε εξουσίας καιπου µετην ξεχωριστή,πασχαλινή εκποµπήτους, υπέγραψαντον χώρο των ιδεών πουτους εµπνέουν, έχουνδιαµορφώσει τηδική τουςπαράδοση του χιούµορ. Ακόµη και ως άλλοθι ή αυτονόητο κοµµάτι µιας τηλεόρασης που ενορχήστρωσε τη µαζική αφασία, η οποία τροφοδοτεί τη «ραδιοαρβυλάδικη» πλάκα.