Κοινωνία δηλητηριασμένη

Τα μυθιστορήματα του Γκρόσμαν θίγουν τα πολιτικά ζητήματα μέσα από τα υπαρξιακά ζητήματα.

Και το πρώτο που σε μαγεύει διαβάζοντάς τα είναι οι απίστευτες αποχρώσεις του εσωτερικού κόσμου των χαρακτήρων του, που αποδίδονται με μια αφήγηση συνειρμική και με τους εσωτερικούς μονολόγους να διαχέονται στους ζωντανούς διαλόγους. Εχει μιλήσει για το Ολοκαύτωμα στο αμετάφραστο «See under:

love», για το αραβοπαλαιστινιακό στον «Μύθο του Σαμψών» (Ωκεανίδα), για τη νεολαία στο «Παιδί Ζιγκ- Ζαγκ», για τις συναισθηματικές εμμονές στη «Μνήμη του δέρματος» (Καστανιώτης).

Και στο «Τέλος της γης» μιλά για τις ανθρώπινες σχέσεις στη σύγχρονη ισραηλινή κοινωνία, που είναι δηλητηριασμένες από την «κατάσταση» στη Μέση Ανατολή. Σ΄ αυτό το βιβλίο η κριτική που ασκεί στους συμπολίτες του είναι ανελέητη. Ο Γκρόσμαν μεταδίδει την αίσθηση του συναγερμού που διαποτίζει την καθημερινότητα των Ισραηλινών, και πηγαινοέρχεται στον χρόνο παρακολουθώντας τη στάση ζωής των ηρώων του να αλλάζει δραματικά μέσα από τους τρεις πολέμους (των Εξι Ημερών- 1967, του Γιομ Κιπούρ- 1973, και του Λιβάνου- 2006). Το μιλιταριστικό πνεύμα από το οποίο δεν γλιτώνει κανείς, οι φρικαλεότητες των καλών προοδευτικών παιδιών στη διάρκεια της θητείας τους στα Κατεχόμενα, η ζωή χωρίς νόημα όσων έχουν τραυματιστεί από την ανθρώπινη βαρβαρότητα, η αδυναμία να είναι κανείς δημιουργικός, ο διχασμός των Ισραηλινών σε σεφαραδίτες- ασκενάζι, θρήσκους- κοσμικούς, δεξιούς- αριστερούς, οι προκαταλήψεις τους απέναντι στους Αραβες, η αγκύλωση στον έρωτα, η δυσκολία επικοινωνίας- όλες οι συνέπειες της «κοινοτοπίας του κακού» αποτυπώνονται εδώ, και συγκλονίζουν τον αναγνώστη.