ΤΕΛΟΣ ΣΤΑ ΠΡΟΝΟΜΙΑ

Μερικές εκατοντάδες συνταξιούχων βουλευτών έχουν προσφύγει στη Δικαιοσύνη και διεκδικούν αναδρομικές αυξήσεις στις συντάξεις τους.

Επικαλούνται νόμο κατά τον οποίο οι αυξήσεις στους μισθούς των ανώτατων δικαστικών συμπαρασύρουν και τις βουλευτικές παροχές.

Ειρήσθω εν παρόδω ότι οι εν ενεργεία βουλευτές έχουν παραιτηθεί αυτών των αυξήσεων.

Αλλά οι παλαιότεροι διεκδικούν να εκταµιευτούν γι’ αυτούς περί τα ογδόντα εκατοµµύρια ευρώ.

Τα οποία θα επιµερισθούν έωςκαι 250.000 ευρώ στον καθένα. (Λεπτοµερές ρεπορτάζ στις σελίδες 16-17)

Οταν έγιναν γνωστά όλα αυτά, από πολλούς ετέθη ένα ερώτηµα:

Εχει ηθική βάση ένα τέτοιο αίτηµα στην περίοδο κρίσης που διανύει η χώρα;

Η απάντηση είναι αυτονόητη: Ενώ σχεδόν όλοι οι Ελληνες βλέπουν το εισόδηµά τους να συρρικνώνεται, θα συνιστούσε πρόκληση να πάρουν οι πρώην βουλευτές αναδροµικές αυξήσεις συντάξεων.

Πολύ περισσότερο όταν αυτή η διεκδίκηση εδράζεται σε νοµοθεσία την οποία οι… ίδιοι έχουν θεσπίσει.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο το λειτούργηµα του αντιπροσώπου του έθνους υποβαθµίζεται σε συντεχνιακή κάστα.

Η οποία διεκδικεί µε πείσµα προσόδους εις βάρος της κοινωνίας.

Η κυβέρνηση και τα κόµµατα της αντιπολίτευσης απάντησαν αρνητικά στη διεκδίκηση των συνταξιούχων της Βουλής.

Προς τιµήν τους. Αλλά θα είναι ανεπαρκήςαυτή η αντίδραση, αν δεν εκληφθεί ως αφορµή για να εξυγιανθεί εκ βάθρων ένα σύστηµα το οποίο χορηγούσε επί δεκαετίες προνόµια σε διάφορες κατηγορίες «πρώην». Απροσδιόριστος αριθµός ατόµων που θήτευσαν κάποτε σε υψηλά αξιώµατα της πολιτικής, της διοίκησης και άλλων τοµέων του κράτους συνεχίζουν να έχουν ακριβοπληρωµένες παροχές.

Πέραν των συντάξεων, τους παρέχονται – κατά περίπτωση – διευκολύνσειςµετακίνησης, ασφάλειας, γραµµατειακής υποστήριξης, εκπτώσεων… κ.λπ.

Σε κάποιες περιπτώσεις µάλιστα εκτείνονται και σε µέλη της οικογενείας τους ή σε κληρονόµους τους!

Θα εκπλαγούµε αν ποτέ γίνει γνωστό πόσο κοστίζει στον κρατικό προϋπολογισµό η υποχρέωση της Πολιτείας να εξυπηρετεί ποικιλοτρόπως πρόσωπα που άσκησαν εξουσία στο παρελθόν.

Εφόσον οισυνέπειες τηςκρίσης στο βαλάντιο εργαζοµένων και συνταξιούχων επιβάλλουν περικοπές σεδιευκολύνεις προς εν ενεργεία αξιωµατούχους του κράτους, συνιστά παραλογισµό να µην έχουν γίνειήδη περικοπές στους «πρώην».

Μπορεί να λέµε «άπαξ υπουργός για πάντα υπουργός» ή πρόεδρος κ.λπ. – χάριν ευγενείας ή λόγω κάποιου πρωτοκόλλου. ∆εν είναι ανάγκηόµως να το εννοούµε και ως: «άπαξ σιτισθείς στο δηµόσιο πρυτανείο, για πάντα σιτιζόµενος»…