Ανατροπή από τις «Αλεπούδες»

Υπάρχει µια λεπτή γραµµή, ενίοτε όχι ορατή, που ένα γκρουπ περνάει και γίνεται από «κρυµµένο µυστικό» για λίγους που ψάχνουν, µεγάλο γκρουπ ικανό για πολλά και σπουδαία. Οσοι τους πίστευαν στο «µυστικό» µετά που το έµαθαν κι άλλοι, τρελαίνονται, τους σβήνουν από τα contacts τους και πάνε για άλλα – αλλά, αν η µουσική παραµένει το θέµα σου, δεν έχεις να πας πουθενά. Οι Fleet Foxes µόλις άλλαξαν κατηγορία.

Το πρώτο τους, η αλήθεια είναι, δεν µε είχε πείσει ότι άξιζε τον θόρυβο που γινόταν. Αξιζε όµως γιατί χρειαζόταν να είναι εκεί, µε όλους τους πειραµατισµούς του, ώστε να φτάσει ο Ρόµπιν Πέκνολντ και οι δικοί του άνθρωποι από το Σιάτλ στο «Helplessness Blues», το νέο έργο. Θα µπορούσες να πεις ότι έρχονται µε φρέσκια φολκ πρόταση, αλλά δεν είναι αυτό.

Είναι κάτι από ’70s ροκ, κάτι παράδοξα ανατρεπτικό, ίσως και κάτι άλλο: το ότι ανοίγουν δίοδο στην αγχωµένη µουσική που παράγεται γύρω µηχανικά, προς έναν άλλο κόσµο, που έχει τον χρόνο να παρατηρεί, να βλέπει τα πράγµατα από όλες τις γωνίες, να µπορεί να κλείνει τα µάτια και να χάνεται µέσα σε ένα τραγούδι. Οι µπάντες στο Σιάτλ από τις εποχές του Χέντριξ και των Nirvana µετά, φαίνεται, έµαθαν να επιµένουν πολύ όταν πιστεύουν σε κάτι.

Τους Fleet Foxes τούς εµπνέει ο Graham Nash και από το «Montezuma», το πρώτο κοµµάτι που ακούς εδώ, υπάρχει η αίσθηση καθώς ο Πέκνολντ τραγουδάει πάνω στην αχνή κιθάρα για όλους εκείνους που είναι κλεισµένοι στον κόσµο τους – «Αναρωτιέµαι αν θα δω πρόσωπα ή µόνο τις ρωγµές στο ταβάνι…». Το «Sim Sala Bim» είναι σαν να το φέρνει αεράκι από τη θάλασσα. Το έγραψαν, λέει, σε ένα ταξίδι τους στο Big Sur, εκείνο το σηµείο της καλιφορνέζικης ακτής όπου ο Τζακ Κέρουακ αποµονωνόταν και έγραφε και µετά επέστρεφε στο Σαν Φρανσίσκο για να συναντήσει τους άλλους της «παρέας» και να µεθύσουν µέχρι να λειώσουν πια τελείως. Κάπου αλλού, στο «Helplessness Blues» «ζει» και ο Ντίλαν και οι ψυχελεδικοί Beach Boys και οι χίπηδες που αποδείχτηκαν πιο ανθεκτικοί από όσο φαίνονταν στην αρχή, επιρροές ραµµένες όµως µε τεχνική που αν θέλεις να αναλύσεις, θα σε εντυπωσιάσει. Το βλέπω όµως. Μπορεί οι ’80s επιρροές να αποθεώνονται, αλλά οι ’70s δεν έχουν καλή τύχη. Γι’ αυτό, µπαίνω µπροστά όταν αρχίσουν τα σκάγια να πέφτουν. Μην πυροβολείτε τους Fleet Foxes. Οι «Αλεπούδες» έκαναν πολύ καλή δουλειά. LINK www.mariamarkouli.blogspot.com
Φολκ επί πέντε

Alela Diane, «White As Diamonds», όχι πολύ µακριά από τα µέρη των Fleet Foxes και µε νέο – φολκ αέρα.

Joanna Newsom, «Kingfisher», το κορίτσι – αερικό, η άρπα και τίποτε άλλο σίγουρο.

Sam Hare, «Stealing From The Queen». Ο Sam Hare «κλέβει τη βασίλισσα» (µέρες που είναι, µετά τον γάµο), από το άλµπουµ του «Down to the Sea».

Ryan Adams & the Cardinals, «Ultraviolet Light» γιατί ό,τι και να πεις, κάτι τέτοια κάνει και κλείνει το θέµα.

Town Mountain, «Irene» που είναι πιο bluegrass σίγουρα, αλλά γιορτάζουν οι Ειρήνες…
Μυστήρια τρένα…

Είτε ως Smog είτε απλά ως Bill Callahan, οι ιστορίες που θα πει θα έχουν καρδιά από χρυσάφι.

Μαζί µε αυτό, έχουν και την country/folk µε εκείνον όµως τον πιο σκοτεινό της χαρακτήρα. Το κλείσιµο του µατιού, η απρόσµενη κίνηση, το κόλπο που φυλάει ο Callahan για να ανατρέψει αυτό που νοµίζουµε ότι έχουµε ακούσει, κάνουν το «Apocalypse» ένα από τα ωραία µυστήρια τρένα. Μοιάζει κάπου να µεταφέρει φαντάσµατα, που ο Callahan όµως καλεί για να παίξουν µαζί πόκερ. Από τους λίγους και αυτός που έχουν κερδίσει το δικαίωµά τους στον πειραµατισµό, στα folk στάνταρ και στην ειδική διαδροµή που σε βγάζει από τις φυτείες του καπνού στο Κυβερνοδιάστηµα. Στην καρδιά της «Αποκάλυψης», το «America» είναι κάτι που πρέπει να ακούσεις.


… στο τούνελ

Από το σχετικά σκοτεινό, στο σκοτεινότερο. Οι Dark Dark Dark, από τη δική τους πλευρά, εµπιστεύονται πιο πολύ το πιάνο τους για τη φολκ µπαλάντα που θα ρίξουν στα ανοιχτά νερά της όλο και πιο φουρτουνιασµένης µουσικής παραγωγής (τι; δεν είναι;). Και αυτό ακούγεται σωστά, ειδικά όταν η Νόνα Μαρί Αϊνβι τραγουδάει κρυστάλλινα και νεραϊδένια, και όχι σαν να µη νοιάζεται να επικοινωνήσει και µε τον ταπεινό µας κόσµο. Οι «σκοτεινοί» τύποι από τη Μινεάπολη συνεχίζουν έτσι την περιπλάνηση µε ακορντεόν και «πειραγµένο» µπάντζο, φρεσκάροντας σιγά σιγά τη φολκ ορολογία µε ιδέες που πιάνουν τόπο για να κάνουν τελικά τη µελαγχολία που αποπνέει το άλµπουµ τους «Wild Go», µια χαρά αισιόδοξο µήνυµα.