Οι εκπαιδευτικές µεταρρυθµίσεις

Ε. Σηµαντήρας, ΑΘΗΝΑ
Πριν από κάποια χρόνια οι εκπαιδευτικοί έκαναν µια απεργία διαρκείας, έχοντας κάποια από τα συνήθη αιτήµατα. Νικητής στην αναµέτρησή τους µε την κυβέρνηση βγήκε ο τότε υπουργός Παιδείας Κοντογιαννόπουλος, που τους έβαλε «τα δυο πόδια σε ένα παπούτσι» και «µε την ουρά στα σκέλια» επέστρεψαν στις δουλειές τους.

Αυτή ήταν η τελευταία φορά που ακούσθηκε σθεναρά η φωνή των εκπαιδευτικών οι οποίοι ηττήθηκαν και αποδυναµώθηκαν ως επαγγελµατικόςκλάδος. Από τότε, κάθε κυβέρνηση που αλλάζει, για να κοροϊδέψει την κοινωνία δείχνοντας ότι παράγει έργο, το πρώτο πράγµα που κάνει είναι «εκπαιδευτική µεταρρύθµιση».

Με τις πολλές σωτήριες µεταρρυθµίσεις, η Παιδεία έχει φθάσει στο σηµερινό απαξιωτικό επίπεδο. Αν έτυχε ποτέ να σηκώσετε την τσάντα που πηγαινοφέρνει καθηµερινά ένα παιδάκι του ∆ηµοτικού, θα διαπιστώσατε ότι έχει πολλαπλάσιο βάρος από το βάρος του άτυχου παιδιού που τη µεταφέρει.

Σε λίγα χρόνια θα έχουµε γενιές ραχιτικών ελλήνων. Ξέρουν όµως οι διοικούντες ότι η πλειονότητα των µαθητών που διδάσκονται αυτά τα «διαπλανητικά» µαθήµατα βγαίνουν από το λύκειο και δεν γνωρίζουν ούτε την προπαίδεια; Ξέρουν ότι βγαίνουν από το λύκειο χωρίς παιδεία, χωρίς να ξέρουν τις στοιχειώδεις έννοιες της ελληνικής γλώσσας και χωρίς να γνωρίζουν να µιλάνε ή να καταλαβαίνουν καλά τα Ελληνικά; Γιατί να το ξέρουν, άλλωστε ποιος από αυτούς ενδιαφέρεται; Οι γονείς µας και εµείς ευτυχώς δεν είχαµε την αξιολύπητη τύχη των σηµερινών µαθητών. Βγάζοντας τις τρεις πρώτες τάξεις του γυµνασίου ήµασταν πιο καταρτισµένοι από τους σηµερινούς µαθητές.

Είχαµε την τύχη να µαθαίνουµε Ελληνικά από τα βιβλία του Ζούκη και του Τζάρτζανου, Φυσική και Γεωγραφία από του Μάζη, Κοσµογραφία από του Κωτσάκη και άλλα δοκιµασµένα βιβλία. Βιβλία αξεπέραστα, που σου έδιναν µια ολοκληρωµένη και σφαιρική άποψη για τον κόσµο και τη γνώση, και έδιναν σε κάθε απόφοιτο σχολείου µια επαρκή άποψη για τον κόσµο στον οποίο θα έβγαινε να παλέψει για τη ζωή του.

Αποτυχηµένο κράτος… Που έχει παραχωρήσει το δικαίωµα της εκπαίδευσης και της υγείας στους υπερτιµηµένους ιδιώτες. Με εκπαιδευτικούς που σπούδασαν για να αξιοποιηθούν µετά τα 45 τους, κουρασµένους, στην ηλικία που συνταξιοδοτούνται κάποιοι άλλοι συνοµήλικοί τους. Κράτος που έχει αφήσει τον ρόλο του αδιαµφισβήτητου παιδαγωγού στην τηλεόραση.