Φως στην άκρη του τούνελ

Η σκηνή έχει ως εξής: µας την πέφτουν από παντού, οι αντοχές στο κόκκινο, οι τράπεζες σφυρίζουνστον δικό τους σκοπό, οι ειδήσεις είναι ένα οικονοµικό – καταστροφολoγικόσόου της συµφοράς. Σε αυτό το σηµείο έχουν λόγο οι TV On The Radio, που εκπέµπουν καθαρά, δυνατά, αισιόδοξα.

Οι TV OnThe Radio από το Μπρούκλιν της Ν. Υόρκης είναι µπάντα υψηλών προδιαγραφών και ανήκει στηshort list των µεγάλων – µην κολλάτε, είναιτης τάξης τωνU2 και των Ramonesκαι αν ήταν άλλες οι εποχές (όχιη πληµµύρα από γκρουπ, γκρουπάκια καιγκρουπίδια), αυτή η παράγραφοςθα ήταν εντελώς άχρηστη, θα τους είχαν ακούσει όλοι.

Οι ειδήσεις των ηµερών έφεραν άσχηµα νέα – ο Τζέραρντ Σµιθ, ο µπασίστας του γκρουπ, έχασε τηµάχη µε τον καρκίνο.Η απώλειακαι η θλίψη, λίγο µετά την κυκλοφορία του άλµπουµ που φωτίζεται από παντού.

Γιατί οι TVOTR είναι εµπνευσµένοι τύποι – και όπως ο βήχας και ο έρωτας, και η έµπνευση δεν κρύβεται. Στο «Nine Types of Lights» (5ο τους άλµπουµ) βλέπουν αλήθεια, φως στο τούνελ (µακάρι) και σε κάνουν να νιώθεις πως ίσως το δεις εσύ. Σε κάθε τραγούδι τους, σε κάθε καµπύλη, γωνιά και περιφέρεια του δίσκου τους, συµβαίνει κάτι που αξίζει να απολαύσεις. Μπορεί να είναι τοψυχεδελικό «KillerCrane» ή µπορεί να είναι ηφουρτούνα του «No Future Shock» ή ηφίνα ισορροπία που κρατάνε ανάµεσα στο «αναλογικό – ψηφιακό» στυλ –δεν βρήκα τίποτε εκεί µέσα περιττό ή λίγο.

Κάτω από τα τραγούδια υποβόσκει µια διάθεση, αυτή που ίσως καλύτερα εξηγεί ο στίχος τους «With The World Falling Apart, Ι’ m gonna Keep Your Heart» – η τέχνη των TV On The Radio να µπορούν να πουν τα πάντα µέσα από µερικά και µόνο ερωτικά τραγούδια. Ούτε κήρυγµα ούτε επιδειξιοµανία. Πιο πολύ, µια θετική στάση που ενώνει τα τραγούδια – όπως το funky «New Cannonball Blues» – και κάνει το άλµπουµ να λειτουργεί σαν µουσικό αντίδοτο της θολούρας και της κρίσης.

LINK www.mariamarkouli.blogspot.com

Πέντε «στοπ» της άνοιξης

null «The Bay» από τους Metronomy, που µόλις κυκλοφόρησαν το ανοιξιάτικο «The English Riviera».

null «Over The Garden Wall» από τους The Flower Machine και το «Lavender Lane», επειδή έχει κήπους, λουλούδια και λεβάντες.

null «Surfers Humn» από τους Panda Bear που µόλις έβγαλαν το «Tomboy». Υµνος των σέρφερ και… καλό!

null «Dustbowl Children» όπως το τραγουδάει η Alison Krauss και οι Union Station στα χρόνια της νέας ύφεσης.

null «Lotus Flower» των Radiohead από το «The King Of Limbs» και την παράξενη βλάστησή του.


Στο βάθος…

Αν ήταν τα 80s, αν είχαµε καιρό να ακούσουµε µουσική, αν οι Simple Minds δεν υπήρχαν και αν ήµασταν καλύτεροι άνθρωποι ίσως θα είχαµε καταλάβει τι ακριβώς θέλουν να πουν οι καλλιτέχνες – γιατί οι Glasvegas στο «Euphoric (Heartbreak)» κάτι προσπαθούν να πουν. Το ότι προσπαθούν µάλλον είναι το πρόβληµα. Υπερβολικοί, ποµπώδεις, κουραστικοί πάνω στο ίδιο µελό – που πρέπει σώνει και καλά να βάλουν στα ηχεία – οι Σκωτσέζοι στο µεγαλύτερο κοµµάτι του άλµπουµ κάνουν κύκλους γύρω από τον εαυτό τους. Υπάρχουν κοµµάτια σαν το αργό (και πόσο καλύτερο, αν ήταν πιο χαµηλόφωνο) «Whatever Hurts You Through The Night» ή το «Lots Sometimes» που κρύβουν ζωή και κινδυνεύουν να χαθούν µέσα στο ανθυγιεινό περιβάλλον. Το τελευταίο λέγεται «Change» (Αλλάζω) και δεν βρίσκεται τυχαία εκεί.

… σπήλαιο
Το δεύτερο των Νεοϋορκέζων Cold Cave, «Cherish The Light Years», φαντάζοµαι θα ζεστάνει πολλά αυτιά – γιατί µπορείς να ακούσεις µακριά στο βάθος την ξελογιάστρα ηχώ των New Order και τη µελαγχολία που ύφαιναν οι Βρετανοί στην ανεξάρτητη σκηνή της εποχής (στα 80s, κυρίως αρχές 90s). Ενώ και άλλοι όµως αρχίζουν από εκεί και πάνε αλλού, οι Cold Cave µένουν στην παγωµένη σπηλιά τους και ο Wesley Eisold µε την στεντόρεια φωνή του στοιχειώνει τις µαύρες νύχτες τους τραγουδώντας «The Great Pan Is Dead» σε παγανιστικές τελετές όπου κανείς δεν κόβει εισιτήριο να παρακολουθήσει.

Το «C’Mon» των Low (το ένατο άλµπουµ τους) όµως είναι κάτιπου πρέπει να ακούσεις. Οι Low απότην πόλη του Μποµπ Ντίλαν, το Ντούλουθ της Μινεσότα (πουδεν έφυγαν όπως ο Ντίλαν από εκεί), χτίζουν µε τον ήχο τους την παγωµένη ατµόσφαιρα, το σκληρό σκηνικό, το συναίσθηµα, την πίστη,κάθε τραγούδι έχει πολλές διακυµάνσεις(µερικές φορές είναι σαν να παίζουν µόνο ο ένας για τονάλλον) και το«C’Mon» όλη την αξία ενόςδίσκου που «γεννήθηκε» µέσαστο δικό του σύµπαν.