Πολ Σάιμον – Ολική επαναφορά

Ο δίσκος «So beautiful or so what» αρχίζει µεέναναµερικα νόστρατιώτη που ετοιµάζεται να περάσει τα Χριστούγεννα στα βουνά του Αφγανιστάν. Και κλείνει µε ένα γλυκόπικρο ρεφρέν για τα λάθη της ζωής που αγαπάµε να µισούµε: «∆εν είναι παράξενο πόσο αφελείς πιανόµαστε; / Πώς ψάχνουµε πάντα τις λάθος συµβουλές; / πώς παίρνουµε την τιµή για αξία;». Ολα αυτά, ενώ στο φόντο παίζει ένα µείγµα από παλιά R&B, γκόσπελ και world µουσική. Ο παλιός καλός Σάιµον από την εποχή του πολυπλατινένιου «Graceland» (1986) επέστρεψε, έγραψαν οι κριτικοί που υποδέχθηκαν τη «δευτέρα παρουσία» του 70χρονου τραγουδοποιού µετά βαΐων και κλάδων. Είναι η επιστροφή ενός ποπ σταρ, πέντε χρόνια µετά το «Surprise», που πολύ ταιριάζει στα ήθη της σύγχρονης δισκοπαραγωγής.

Μετά τον Ελτον Τζον, τονΝιλ Γιανγκ, τον Τοµ Τζόουνς, τον Νιλ Ντάιµοντ και τον Μπράιαν Φέρι ο Σάιµον εντάσσεται στις δυνάµεις των παλαίµαχων µουσικών που εκπλήσσουν κυκλοφορώντας καλογραµµένα άλµπουµ µε απενοχοποιηµένο στίχο. Στην κονσόλα της παραγωγής έχει µαζί του τον βραβευµένο µε 15 Γκράµι Φιλ Ραµόν, που παίρνει τη σκυτάλη από τον ιδιοφυή Μπράιαν Ινο. Σαράντα χρόνια µετά τη διάλυση του δηµοφιλέστερου ντουέτου στην ιστορία της ποπ µουσικής ο Σάιµον επιµένει στη µοναχική διαδροµή που ξεκίνησε µε τις καλύτερες προϋποθέσεις. Ο Γκαρφάνκελ µπορεί να διέθετε την εµφάνιση – ίσως και τη φωνή –, αλλά ο Σάιµον διέθετε τα τραγούδια. Ναι, ήταν πάντοτε εκείνος ο άσχηµος κοντούλης που τελικά δηµιούργησε ορισµένα από τα πιο εµβληµατικά τραγούδια και ποπ άλµπουµ. Ο µουσικός που αποθέωσε τη Νέα Υόρκη – µε τον τρόπο που ο Γούντι Αλεν την κινηµατογράφησε.

«Είναι πολύδύσκολοι καιροί.

Στην Αµερική έχουµε ζήσει δέκα χρόνια σε ένα πολιτικό κλίµα πολύ βαρύ», δήλωσε πρόσφατα σε συνέντευξή του στη «Repubblica». «Η αύξηση του θρησκευτικού φονταµενταλισµού άνοιξε µια µεγάλη συζήτηση, έναν πόλεµο ανάµεσα στους µετριοπαθείς και στους εξτρεµιστές». Εξ ου και το «µεταφυσικό» σαράκι στα εννέα κοµµάτια του άλµπουµ: από τη µεταθανάτια επίσκεψη στην αυλή του Θεού µέχρι την κάθοδο του Παντοδύναµου αγκαζέ µε τον Γιο Του στη Γη των νωθρών ανθρώπων. «Αν τα παρατηρήσετε σε βάθος, θα δείτε πως αφορούν τις µεγάλες διαµάχες για το αν υπάρχει Θεός ή όχι, αν µας νοιάζεται ή όχι, αν µπορεί να µας κουµαντάρει ή όχι. Σε καµία περίπτωση δεν είναι θρησκευτικά τραγούδια µε τη στενή έννοια του όρου», δήλωσε στον «Nouvel Observateur».

Στα εννέα κοµµάτιαο Σάιµον ακούγεται σαν πεπειραµένος συγγραφέας που υπογράφει τον απολογισµό µιας ζωής. ∆εν το κάνει µε άγχος. Τα γηρατειά δεν είναι «σφαγείο», όπως θέλει ο Φίλιπ Ροθ. Είναι µια ευκαιρία για επιβίωση ή ένα φανταστικό reunion της παλαιότερης γενιάς. Αυτός που υπογράφει την εισαγωγή στο συνοδευτικό βιβλιαράκι δεν είναι ο συνθέτης αλλά ο Ελβις Κοστέλο: «Ας ακούσουµε έναν µουσικό µε πλήρη έλεγχο του ταλέντου του που κοιτάζει στα ίσια την κωµωδία και την οµορφιά της ζωής, µε την τρυφερότητα που φέρνει ο χρόνος». Ο ίδιος ο Πολ Σάιµον στις ευχαριστίες αναφέρει τον B.B.

King και τον Φίλιπ Γκλας, «έναν φίλο που γνωρίζει να ξεµπερδεύει τους κόµπους στα τραγούδια µου».

Ο Γκαρφάνκελ µπορεί να διέθετε την εµφάνιση, αλλά ο Σάιµον διέθετε τα τραγούδια