Προσκήνιο

¬ ∆εν υποτίµησε το χιούµορ του κειµένου ο Αντώνης Αντύπας αλλά φοβάµαι πως προσπάθησε να «εκλογικεύσει» τις «Ευτυχισµένες µέρες» του Σάµουελ Μπέκετ και να βάλει σε «τάξη» και σε γειωµένα καλούπια την απογειωµένη ποίηση του έργου. Και δεν επέτρεψε στη Ράνια Οικονοµίδου, αν και καταλληλότατη για Γουίνι, να µεταφέρει το µεταφυσικό ρίγος που θεωρώ πρωταρχικό στοιχείο για την ερµηνεία του ρόλου («Απλό Θέατρο»).

¬ «∆εν µιλάµε γι’ αυτά»: τέσσερις νέοι και ικανοί ηθοποιοί – ο Προµηθέας Nerattini – ∆οκιµάκης (που πρέπει να χαλαρώσει γιατί έτσι θα χρησιµοποιήσει θετικά την καταπληκτική ενέργειά του και τις άλλες του ικανότητες), ο Λευτέρης Καταχανάς, η Νάνσυ Μπούκλη και η Στέλλα Νούλη – µαζί µε τον σκηνοθέτη τους Κώστα Γάκη ετοίµασαν ένα έργο για το σεξ, το σώµα, τα ερωτικά ταµπού και το παίζουν µε κέφι, χιούµορ που περισσεύει, µε τραγούδια γραµµένα από τον ίδιο τον σκηνοθέτη, συχνά ολόγυµνοι, µε κάποια αφέλεια ίσως, χωρίς όµως ούτε µια στιγµή χυδαιότητας και µε µία αθωότητα αφοπλιστική («Θέατρο του Νέου Κόσµου» / ∆ώµα).

Σαν επεισόδιο φτηνιάρικης τηλεοπτικής σειράς – χωρίς, πάντως, χυδαιότητες – µου φάνηκε η κωµωδία «Οπως η Θέλµα και η Λουίζ» του Αµερικανού Τζον Φορντ Νούναν όπως τη µετέφρασε, τη διασκεύασε και τη σκηνοθέτησε η Εµµανουέλα Αλεξίου («Νέο Ελληνικό Θέατρο Γιώργου Αρµένη»)

και όπως την έπαιξαν η Αννα Ανδριανού και η Μαρία Γεωργιάδου (η οποία προσπάθησε να διαφοροποιηθεί από τη µανιέρα της αλλά µε επιθεωρησιακά αποτελέσµατα).