Νοσταλγία και συµπάθεια

Mέρες που είναι, χρειαζόµαστε λίγη ανάταση (πριν από την Ανάσταση).

Σουίνγκ πρότεινε ο Ντιουκ Ελινγκτον στο κραχ του ‘30 στην Αµερική, σουίνγκ πρότεινε και η gypsy jazz κιθάρα του Django Rijard στο Παρίσι, σουίνγκ, νοσταλγία και συµπάθεια προτείνουν και οι δικοί µας Take The Money and Run στην καταπονηµένη Ελλάδα του 2011.

H live ηχογράφηση «Τake The Money And Run, Live – Aged 15 years» που κυκλοφόρησε πρόσφατα (σε δική τους παραγωγή) περιέχει δεκαέξι ευφρόσυνα, ρυθµικά κοµµάτια, βγαλµένα µέσα από τη γεµάτη… σπίρτο και ρυθµό παλέτα του ύφους Django Rijard.

Σουίνγκ σηµαίνει κουνιέµαι, λικνίζοµαι και ναι, δεν υπάρχει περίπτωση (ούτε µία στο εκατοµµύριο) να πατήσετε το on και να µη λειώσετε την κωλότσεπη στην καρέκλα.

Πιάνο, ακουστική κιθάρα, γιουκαλίλι και µπάντζο από τον Βασίλη Τζαβάρα (που είναι και ο κεντρικός τραγουδιστής), ηλεκτρική κιθάρα ντόµπρο και τραγούδι από τον Μελέτη Πόγκα, µπάσο από τον Γιάννη Καραγιάννη, ντραµς από τον Γιάννη Νοταρά και backing vocals από τη Ναταλία Κάντζια και τη Σοφία Μάλαµα.

«Dancing on Daddy’s Shoes» (L. Redbone), «I’ ll see you in My Dreams» (Isham Jones), «Les Triplettes de belville» (από το σάουντρακ της γνωστής ταινίας κινουµένων σχεδίων) τα κοµµάτια που επέλεξαν να συνδυάσουν µε τα δικά τους τραγούδια και η αλήθεια είναι ότι το «aged 15» κυλάει σαν νεράκι στο αυτί. Kαι κατεβαίνει µε ταχύτητα στα πόδια.

Ευγένεια, ανάλαφρα θέµατα, noir αισθητική, υποβόσκον χιούµορ. Η τρίχρονη απουσία τους από τα στέκια της πόλης (µας πληροφορούν) οφείλεται σε µακροχρόνιες διακοπές στην παραλία Zouvoulou Zaw της Βραζιλίας, για ριλάξ και τουρισµό, όπου όµως λέει εµπνεύστηκαν κι έγραψαν και µερικά κοµµατάκια (όπως και το οµώνυµο που συµπεριέλαβαν στον δίσκο).

Ο αέρας της παραλίας είναι πάντα καλός. Το χιούµορ ακόµη καλύτερο…

Παλιότερα – από το 2001 κι έπειτα – έκαναν ό,τι µπορούσαν για να µας πείσουν ότι το «noir» ταιριάζει και στην Ελλάδα (πού να ξέραµε ότι είχαν απόλυτο δίκιο). Για περισσότερες από τρεις σεζόν έπαιξαν στο πατάρι του θεάτρου «Μεταξουργείο» µαζί µε τον Λουκιανό Κηλαηδόνη (που έτσι κι αλλιώς είχε προηγούµενα µε την εποχή του σουίνγκ), ενώ ο πρώτος τους δίσκος «How the story goes» (2003)

πήρε πολύ καλές κριτικές.

Σουίνγκ και Take the Money And Run are back in Greece και αν τους πετύχετε σε κανένα µπαράκι µην τους χάσετε. Noir δεν σηµαίνει πάντα µαύρο.