Στο πηγάδι του Μουρακάµι

Κυρία Αθηναίου, Ηθελα να µοιραστώ µαζί σας και µε τους αναγνώστες σας επιστολή που έλαβα από την Ορχήστρα Μίκης Θεοδωράκης (µου στέλνει συχνά υλικό) γραµµένη, όπως προκύπτει, από τη Μαργαρίτα Θεοδωράκη µετά την πτώση της στο πηγάδι:

«Η ζωή µου, από τότε που βγήκα από την τρύπα όπου έζησα µε τη πεποίθηση ότι ο θάνατος είναι στην αγκαλιά µου, για αµέτρητες ώρες, έχει πάρει άλλη τροπή! Η ζωή µας είναι µια σκέτη γλύκα, για τον καθένα πρέπει να είναι µόνο Πανηγύρι! Κι ο θάνατος είναι πάντα πολύ κοντά µας, τόσο εύκολος να σ’ αγκαλιάσει. Μόνο αυτοί που τον αντιµετώπισαν πραγµατικά κατάµουτρα µπορούν την υπόλοιπη ζωή τους να τον κρατάνε φίλο τους, κάπου µέσα στο µυαλό τους!

∆εν είµαι µελό και δήθεν! Τον θάνατο τον συνάντησα στα 9 µέτρα βάθος, στο στενό λαγούµι των 40 εκ. και τις πρώτες 20 ώρες τού µίλαγα, κατά διαστήµατα δυνατά (εξάλλου δεν είχα και σε ποιον να µιλήσω στο σκοτάδι), και το πιο αστείο είναι ότι είχα δεχτεί πως θα πεθάνω εκεί, έστω και µετά από 5-10 µέρες! Ναι, τό ‘νιωθα αυτό και δεν µε πείραζε καθόλου!

Πολύ αργότερα, κατάλαβα πως έπρεπε, αν ηθελα να ζήσω, να σκάψω τα τοιχώµατα γύρω µου, για να πέφτει το χώµα κάτω και να ανεβαίνει το έδαφος όλο και πιο πάνω, έτσι ώστε πλησιάζοντας προς την επιφάνεια, να µ’ ακούσει κάποιος. Βρήκα το µόνο εργαλείο που είχα πάνω µου (γιατί δεν κρατούσα απολύτως τίποτα στις 7.30

το πρωί, που έπεσα στη γεώτρηση), την µπανέλα του σουτιέν µου, αυτό το µαγικό ατσάλινο σιδεράκι που µου έσωσε τη ζωή και που µ’ αυτό έξυνα το χώµα µπροστά στη µούρη µου, πρέπει να το ‘κανα αυτό πάνω από 20 ώρες, µ’ επιµέλεια, µίλαγα µε τον εαυτό µου δυνατά, του ‘δινα κουράγιο, αλλά και οδηγίες.

Ουσιαστικά το όλο εγχείρηµα ήταν τροµερά επώδυνο, κάθε φορά πριν πέσει το χώµα χάµω, έτρωγα µια γερή παρτίδα και κατόπιν κυλούσε πρώτα πάνω στο σώµα µου, πάνω από τα ρούχα µου, για να καταλήξει λιγουλάκι κάτω κι εγώ κάθε φορά να τινάζοµαι για να πέσει λίγο παραπάνω κάτω.

Τώρα καταλαβαίνω την ηρεµία των Γενναίων που καταλήγουν στα Εκτελεστικά Αποσπάσµατα, την πραότητα των Μαρτύρων που εκτελούσαν ανά τους αιώνες οι διάφορες Εξουσίες, και κυρίως στις µέρες µας, τον αισιόδοξο φανατισµό των καµικάζι που πάνε προς τον Θάνατο σαν να πηγαίνουν σε Πανηγύρι.

Ο Θάνατος µ’ αγκάλιασε τόσο σφιχτά, αλλά και τόσο γλυκά, που µόνο σε ηρωικές στιγµές θα µπορώ να τον ηρεµώ! Από εδώ και στο εξής, κάθε φορά που ανοίγω την πόρτα του σπιτιού µου, όλος ο Κόσµος απλώνεται µπροστά µου γενναιόδωρος και καταπληκτικός, κι εγώ µαζί του είµαι πολύ Μεγάλη και θέλω κάθε µέρα να ευχαριστώ τον Κόσµο, το Σύµπαν, που µού ‘δωσαν το δικαίωµα να ζω ανάµεσά τους. Και από τώρα και στο εξής ο Θάνατος είναι µέσα στην αγκαλιά µου, µέσα στο µυαλό µου, µαζί µου, έχει πάρει σχεδόν µια αντρική ερωτική υπόσταση – όχι δεν είναι σαχλή κι ανόητη ψιλοµελό κατάθεση ψυχής!

Το κείµενο αυτό διαβάζεται υποχρεωτικά µε µουσική υπόκρουση το τραγούδι “Marian” των Nouvelle Vague».

Για την αντιγραφή, Σωτηρία Ε. < Τι µου θυµίσατε, αγαπητή Σωτηρία. Το βιβλίο του Χαρούκι Μουρακάµι «Το κουρδιστό πουλί» (Εκδ.

Ωκεανίδα) µε µια σκηνή στην κατεχόµενη Μαντζουρία του 1939: έναν ιάπωνα στρατιώτη µέσα σε ένα πηγάδι να βλέπει, ψηλά, πώς οι Μογγόλοι έγδερναν ζωντανό έναν συστρατιώτη του…