Στ’ άρµατα, στ’ άρµατα…

«Ποδοσφαιρικές» κόντρες.
Η παλαιότερη µέθοδος για να «ζεστάνει» τα αίµατα ένα περιβάλλον που φοβάται την αδιαφορία του κοινού, όπως η τηλεοπτική σοουµπίζ
Παναθηναϊκός- Ολυµπιακός, Βουγιουκλάκη – Καρέζη, Βίσση – Βανδή και τελευταίως προωθείται επιµόνως το δίδυµο Κοροµηλά – Μενεγάκη.

Κόλπα παλιοµοδίτικα, ξεπερασµένα που δυστυχώς επιβεβαιώνουν την απελπισία στην οποία έχει περιέλθει η τηλεοπτική σοουµπίζ, όπου ό,τι κουτσοµπολιά ήταν να ειπωθούν ξέφτισαν. Ειδικώς µετά το υπερθέαµα του διαζυγίου της Ελένης και της νέας της σχέσης, δύσκολα θα βρεθεί κάτι πιο «πιπεράτο» να πουληθεί – εκτός ίσως από ακόµη ένα τηλεοπτικό διαζύγιο «ιδανικού ζεύγους». Βαριέται γρήγορα το φιλοθέαµον. Αυτό είναι και το πρόβληµα.

Ετσι εφευρίσκονται διάφοροι µέθοδοι «πώλησης» των τηλεοπτικών προγραµµάτων, και δη των παρουσιαστριών τους, οι οποίες πρέπει ανά πάσα στιγµή να αποδεικνύουν ότι είναι «ζωηρές» και «ετοιµοπόλεµες». Ως εκ τούτου, µια «κόντρα» µεταξύ των δύο παρουσιαστριών που έχουν υπηρετήσει την ίδια ακριβώς τηλεόραση και βρίσκονται να συγκατοικούν στον Alpha είναι και «αυτονόητη» – στερεότυπο ο δήθεν γυναικείος ανταγωνισµός – και πολύ χρήσιµη. Τροφοδοτεί κουτσοµπολίστικες εκποµπές και υποτίθεται ότι ερεθίζει την περιέργεια του φιλοθεάµονος για να παρακολουθεί τις εξελίξεις.

Θεωρείται επιπλέον ότι η σκηνοθεσία ενός «µετώπου» εµπλέκει συναισθηµατικά το κοινό, µε αποτέλεσµα να αποκτούν οι «κοντραριζόµενες» φανατικούς οπαδούς.

Σε κάτι τέτοιο όµως δεν µπορούν να ελπίσουν ούτε η µία ούτε η άλλη γιατί, εκτός ψυχοπαθολογικών εξαιρέσεων, ο κόσµος έχει τα δικά του προβλήµατα που τον απορροφούν. Αλλο να διασκεδάζει µε κουτσοµπολιά κι άλλο να παθιάζεται για πρόσωπα που δεν έχουν και τίποτε να προσφέρουν πλέον ως πρότυπα.

Επιµένουν βέβαια τα πάνελ, µε αιχµή µάλιστα το γεγονός ότι η Ρούλα, αντί να πάει στην εκποµπή της Μενεγάκη, θα πάει λέει στους Σκορδολιαγκαίους. Μα είναι προφανές ότι µια εµφάνιση σε ανταγωνιστικό κανάλι και εκποµπή κάνει µεγαλύτερη «φασαρία». Αλλωστε, αν η εµφάνιση του υποτιθέµενου ανταγωνιστικού διδύµου δεν πετύχαινε υψηλά νούµερα τηλεθέασης θα πήγαινε στράφι η σκηνοθεσία της «κόντρας».

Λατρεύονται ή µισιούνται τα πρόσωπα της σοουµπίζ καµία απολύτως σηµασία δεν έχει για τη δύσκολη καθηµερινότητα του φιλοθεάµονος που χρειάζεται φρεσκάδα και ιδέες για να ξαλαφρώσει από το βάρος ενός έτσι κι αλλιώς εχθρικού κόσµου.

Το τελευταίο που του έλειπε είναι παλιά διαφηµιστικά παραµύθια.

Απόγνωση και ενοχή
∆ύο φιλµάκια προβάλλονται αυτές τις ηµέρες, ένα ισπανικό που σατιρίζει το «τέρας» της γραφειοκρατίαςκαι ένα µελοδραµατικό από τη Βρετανία που αποτυπώνει την τραγωδία των κοινωνιών της προόδου, τη σκληρή κληρονοµιά ενός δυσβάσταχτου χρέους που αφήνουν στα παιδιά τους.

Στο πρώτο παρακολουθούµε µια «ξανθούλα» – έτσι αποκαλεί κοροϊδευτικά ο δηµόσιος υπάλληλος το κορίτσι που φτάνει στο γραφείο του – να προσπαθεί να κάνει αίτηση γιαέναρξη επιτηδεύµατος και αντιµετωπίζειτον αραχτό κύριο µε την οδοντογλυφίδα στο στόµα – ντεκόρ της µαγκιάς για να της σπάσει τον τσαµπουκά. Της ζητάει όλο εκείνο το χαρτοµάνι πουόποιος έχει έρθει σε επαφή µε το ∆ηµόσιο γνωρίζει πολύ καλά, αλλά στο τέλος εκείνη αποχωρεί νικήτρια, µε την αίτησή της πλήρη και ψηλά το κεφάλι. Πρώτο ανακουφιστικό συµπέρασµα ότι το «τέρας» της γραφειοκρατίας κάθε άλλο παρά µόνο ελληνικό φαινόµενο είναι.∆εύτερο, της περίσκεψης, είναι το ερώτηµα «Γιατί τώρα;».

Το ίδιο ερώτηµα επανέρχεταιµε το δεύτερο φιλµάκιεκ Βρετανίας, που δείχνει έναν κοστουµαρισµένο πατέρα να στέλνει τη µικρή κόρη του να δουλέψει καθαρίζοντας τζάκια για να συµβάλει στηναποπληρωµή του χρέους που δηµιούργησε η σπατάλη των γονιών. Ποτά, τζόγος και γλέντια. Στο τέλος, της κρατά το µεροκάµατο και τη διώχνει από το σπίτι γιατί είναι πολυέξοδη η ανατροφή της.

Μέσα στην ανασφάλεια καιτον τρόµο που έχει προκαλέσει η µεγάλη διάψευση του ονείρου της προόδου στις κοινωνίες της κρίσης, φιλµάκια του είδους επιτείνουν αισθήµατα απόγνωσης και ενοχής σε κοινωνικές οµάδες, που είναι ταθύµατα σε όποια πλευρά κιαν βρίσκονται. Αυτό πουµένει ίδιο είναι η νοοτροπία µιας αγοράς που είτε σε εποχές ευφορίας είχε όφελος από τη σκανδαλώδη κατανάλωση και τη διαφήµιζε, είτε σε εποχές στενότητας έχει όφελος από την πειθήνια αποδοχή σκληρών οικονοµικών µέτρων. Στον πυρήνα και των δύο βρίσκεται η ίδια ιδέα,η δηµιουργία της ενοχής στα µέλη της ίδιας «οικογένειας», είτε είναι απλοί εργαζόµενοι, είτε γονείς και τέκνα.