Επαγγελµατίες της «τρίχας»

Εµφανίζονται ως φορείς της «αυθεντικότητας» στο καρναβαλικό τηλεοπτικό θέαµα και αποθεώνονται ως οι απόλυτοι σταρ του
Με το πιστολάκι της κοµµωτικής και τις αστείες φούρλεςτου στο «Dancing with the stars» έγινε η φίρµα των τηλεοπτικών καιρών. Αναµενόµενο. Και απόδειξη ότι τα κόνσεπτ των εν λόγω εκποµπών προσαρµόζονται στην κουλτούρα και τα ήθη της τηλεόρασης που τα υιοθετεί. Και η δική µας τηλεόραση παραµένει καρναβαλική µέχρι τελικής πτώσεως – δικής της και των τηλεθεατών της.

Στυλίστες και µακιγιέζοι δίνουν ρεσιτάλ κακογουστιάςντύνοντας και βάφοντας – τις κυρίες φυσικά – όχι σαν παρουσιάστριες σε λαϊκά θεάµατα, αλλά σαν κορίτσια έτοιµα για µια βραδιά τρελού καρναβαλιού. Χρώµατα που ζαλίζουν το µάτι, φιόγκοι, µπούστα, ποδόγυροι και ντεκολτέ που συναντιούνται στον αφαλό πρωινιάτικα, φρου φρου και τριπλοτάκουνοι κόθορνοι, µαύρα εσώρουχα πουδιαγράφονται κάτω από διαφανή µπλουζάκια, ό,τι του φανεί του Λωλοστεφανή παρελαύνει οληµερίς. Ε, επόµενο είναι, κάθε τόσο, να αποθεώνεται και από ένας «Λωλοστεφανής» αυτοπροσώπως. Πριν από λίγοκαιρό ο ρόλος πήγε γάντι στην Μπεκατώρου, που τον εκπλήρωσε µε αρίστη επαγγελµατική συνέπεια και ως εκ τούτου κέρδισε την τηλεοπτική της µακροηµέρευση. Σειρά είχε ο Τρύφωνας Σαµαράς, γνωστό και µη εξαιρετέο µέλος του θιάσου των «εκκεντρικών» µετρ του πανηγυρτζίδικου θεάµατος της τηλεοπτικοκοσµικής µόδας, της οποίας βεβαίως προβάλλονται ως ειδήµονες. Με άλλα λόγια, εκπροσωπούν το υποτιθέµενο «αυθεντικό». Τι Κωστέτσοι, τι Γαβαλάδες, τι Τρύφωνες Σαµαράδες, όλοι λατρεύονται από την τηλεόραση του «αυθεντικού καρναβαλισµού».

Αριστοι επαγγελµατίες φυσικά. Γιατί παραµένουν επιχειρηµατίες, από τους ελάχιστους που σε καιρούς οικονοµικής κρίσης καταφέρνουν να κερδίζουν, και ως εκ τούτου, κάθε άλλο παρά «νούµερα» ή απλοί «γελωτοποιοί» είναι. Είναι «ρόλοι» στα τηλεοπτικά πανηγύρια της υπερβολής, όπου όλοι προσποιούνται ότι είναι κάτι άλλο από αυτό που είναι, και οι εν λόγω προσποιούνται άριστα ότι εκπροσωπούν το «αυθεντικό» στοιχείο του καρναβαλισµού. Κύριο χαρακτηριστικό του, η επιδεικτική αφέλεια. Και είναι απολαυστική.

«Μου κάηκε τοπιστολάκι από τη χαρά, όταν µου πρότειναν να συµµετέχω στο “Dancing”», ήταν η ατάκαΤρύφωνος που «έγραψε» και ακολούθησε πλήθος άλλων,όλες να εκδηλώνουν τον ίδιο«ανυπόκριτο ενθουσιασµό». «Θυµάσαι που χορεύαµε εδώ στο στούντιο πριν σου προτείνουν να συµµετέχεις;», του θύµιζε η Τσιµτσιλή στο «Μπλα µπλα». Και για τις κριτικές; «∆εν θυµώνω, τη δουλειά τους κάνουν οι άνθρωποι». Κακή κουβέντα;Καµιά. «Εγώ θέλω ναχαρίζω γέλιο. Είναι πολύ σηµαντικό νακάνεις τον κόσµο να γελάει». Επαγγελµατίας κωµικός; Ούτε αυτό. Ο «ρόλος» είναι πέραν, άλλωστε, του συστήµατος της κοινής λογικής. Είναι ο σταρ του καταναλωτικού παραλογισµού.


Πανικός που προκαλεί σύγχυση

Πλησιάζει η έναρξη του «Greek Idol Live» και η Ρούλα Κοροµηλά κάνει ό,τι µπορεί για να τραβήξει την προσοχή, κατ’ αρχάς µε τηλεφωνική παρέµβασή της που ακούσαµε στην «Πρωινή Μελέτη». Της αναγνωρίζουµε επαγγελµατισµό, αν µη τι άλλο. ∆ιεκδικεί την προσοχή µε τις µεθόδους της τηλεόρασης, την οποία και η ίδια υπηρέτησε και υπηρετεί: την πρόκληση. Με χαρά την ακούσαµε πάντως να λέει ότι «δεν γερνάω», αλλά «µεγαλώνω». Γιατί «µεγάλωµα» σηµαίνει ωριµότητα. Αντιθέτως, το γήρας, του οποίου τα χαρακτηριστικά δυστυχώς γνωρίζουµε όσοι είχαµε τη σκληρή εµπειρία να γηροκοµήσουµε οικεία πρόσωπα, συµβαδίζει µε τη µείωση της αντιληπτικής ικανότητας, µε τη σταδιακή αποµάκρυνση από την πραγµατικότητα.

Γι’ αυτό και εκπλαγήκαµε όταν παρακάτω ακούσαµε την «αγαπηµένη παρουσιάστρια» να λέει ότι δεν θα ακούσει τα σχόλια «καµιάς υπέρβαρης τηλεκριτικού».

Αν αυτή η αντίληψη δεν είναι ο απόλυτος ρατσισµός, τότε τι είναι; Ισως, απλώς, πανικός. ∆υστυχώς, όµως, αυτός δεν επιτρέπει στην «ωριµότητα» να αναδειχθεί.

Αντιθέτως, πάει την τηλεόραση πίσω και την κοινωνία ολόκληρη. Αν είναι δυνατόν στην τηλεόραση του 2011 να εκφράζεται η αντίληψη ότι πρέπει κάποιος να καταθέτει «πιστοποιητικό λιποµέτρησης» για να µπορεί να πει τη γνώµη του – πόσω µάλλον όταν αυτό είναι η δουλειά του.

Αυτή η «πλάκα» παίρνει διαστάσεις θλιβερές πλέον. Η σύγχυση ως προς το τι είναι θέαµα και τι είναι ελευθερία του λόγου µπορεί να είναι βολική για ψευτοκόντρες µε στόχο την τηλεθέαση, αλλά κρατάει την τηλεόραση πίσω, εκτός της εποχής της και των αναγκών του κοινού της.