Το θέατρο πενθεί

Ο οιστρήλατος θεός ∆ιόνυσος επέδραµε ως Αρµαγεδδών στον κόσµο του θεάτρου. Μέσα σε λίγες µέρες θέρισε ιδανικές φωνές, πολύτιµες, δηµιουργικές και αγαπηµένες: Χρήστος Τσάγκας, Μπάµπης Τσικληρόπουλος, Ιάκωβος Καµπανέλλης, ο πρύτανης του σύγχρονου ελληνικού θεάτρου, θα πρόσθετα και την ηρωική µορφή της Μαρίας Μπέικου, στενά δεµένης µε την τέχνη, συµφοιτήτριας – κουµπάρας του Αντρέι Ταρκόφσκι. Εφυγε εγκαταλείποντας την παράσταση «Μάουζερ» του Χάινερ Μίλερ, σε σκηνοθεσία του φίλου της Θεόδωρου Τερζόπουλου.

Αναµετρήθηκαν όλοι µε ηρωισµούς, αγώνες, επιτυχίες, αναγνώριση αλλά και κατατρεγµούς, τραγωδίες, πένθη… Με τον Χρ. Τσάγκα βρεθήκαµε στους «Πέρσες» του Θεάτρου Τέχνης, στην «Αντιγόνη» σε σκηνοθεσία ∆ηµήτρη Μυράτ, στις «Τρωάδες» του Γ. Τσαρούχη, καθώς και σε ποιητικές – λογοτεχνικές βραδιές. Φίλος αγαπητός, ζεστός, του έλαχε να «παίξει» εις βάθος τούς τραγικούς ήρωες και στην οικογενειακή του ζωή. Τον Ι. Καµπανέλλη τον πρωτογνώρισα στις πρόβες του Θεάτρου Τέχνης, 1966, στο έργο του «Οδυσσέα γύρνα σπίτι», αργότερα στο «Γράµµα στον Ορέστη» και σε διάφορες τιµητικές συναντήσεις της απαράµιλλης τέχνης του. Μια ζωή γεµάτη θέατρο, κινηµατογραφικά σενάρια, στίχους υπέροχων τραγουδιών, µεγάλες επιτυχίες. Ο,τι και να πεις για τον Ι. Καµπανέλλη θα ‘ναι λίγο, ελάχιστο µπροστά στη µεγάλη προσφορά του, το γνήσιο καλλιτεχνικό του πάθος, τη διεισδυτικότητά του στις ανθρώπινες ψυχές, στις κοινωνικοπολιτικές καταστάσεις που άλλαξαν τη δοµή της πόλης, τις ανθρώπινες σχέσεις, την πορεία της ζωής κι ακόµα τη δηµιουργική επιρροή του στους νέους θεατρικούς συγγραφείς της γενιάς του και όχι µόνο. Καλό ταξίδι, αγαπηµένε Ιάκωβε, στη µυθική «Αυλή των θαυµάτων»!