Κραυγή απόγνωσης

Σκηνοθετηµένο σαν τηλεταινία µικρού µήκους, µε σκληρό περιεχόµενο την άγρια πραγµατικότητα της λαθροµετανάστευσης, το πρώτο επεισόδιο της σειράς «Εκτός των τειχών» (ΝΕΤ) ήταν ταυτοχρόνως «κραυγή» απόγνωσης και σπάνιας ποιότητας τηλεόραση
Οσα κι αν ειπωθούν, όσα κι αν δείξει ο τηλεοπτικός φακός, όσες δηµοσιογραφικές έρευνες κι αν αποκαλύψουν την τραγωδία ανθρώπων που ξεριζώνονται αναζητώντας σε ξένους τόπους καλύτερη τύχη για να βρουν την εξαθλίωση, µοιάζουν και πάλι λίγα µπροστά στην αγριότητα της πραγµατικότητας που συναντούν.

Μια πραγµατικότητασαν αυτή του Seyed από το Ιράν,του τριαντάχρονου πρωταγωνιστή της τηλεταινίας µικρού µήκους που προβλήθηκε από τη ΝΕΤ στο πλαίσιο της σειράς «Εκτός των τειχών». Με τη σκηνοθετική υπογραφή του βραβευµένου Αλέξανδρου Αβρανά («Without», 49ο  Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης) ξετυλίχτηκε στην οθόνη το οδοιπορικό ενός άνδρα που ξεκίνησε να συναντήσει τη ζωή χωρίς τον τρόµο του πολέµου και του κυνηγητού από ένα στυγνό καθεστώς, που νόµιζε ότι θα ζήσει µε αξιοπρέπεια σε τόπους που φάνταζαν γεµάτοι ευκαιρίες. Για να συναντήσει µόνο την απάνθρωπη σκληρότητα και την απόγνωση του περιθωρίου, της γκρίζας ζώνης της ανυπαρξίας όπου παγιδεύονται άνθρωποι σαν κι αυτόν.

Ο έξοχος, κινηµατογραφικός ρυθµός, η απουσία οποιασδήποτε υπερβολής, η οικονοµία και η ισορροπία των πλάνων, αλλά κυρίως η απουσία υπερβολικής διεκτραγώδησης των συνθηκών που ζει ο Seyedκαι που από µόνες τους είναι ήδη συγκλονιστικά τραγικές καθήλωναν τον θεατή. Ο φακός βρέθηκε στον καταυλισµό των Ιρανών στην Πάτρα, εκεί όπου σε παραπήγµατα από χαρτόνι και πλαστικό ζούσαν περίπου χίλιοι µετανάστες, αναπαράγοντας τις ταξικές διακρίσεις και τις τροµοκρατικές εξουσίες από τις οποίες είχαν, υποτίθεται, δραπετεύσει αφήνονταςτην πατρίδα τους. Ο Seyed βρίσκεται στο στόχαστρο γιατί τον βλέπουν να µιλάει µε Ελληνες και θεωρούν ότι µιλάει σε αστυνοµικούς. Αναγκάζεται να φύγει και από εκεί, για να βρεθεί στην Αθήνα χωρίς χρήµατα, χωρίς τίποτε απολύτως εκτός από τα ρούχα που φοράει, για να ξεκινήσει ένα ταπεινωτικό οδοιπορικό από τρώγλη σε τρώγλη αναζητώντας µια θέση να κοιµηθεί. «Προνοµιούχοι» µπροστά του εκείνοι που είχαν προλάβει και στοιβάζονταν, δέκα – δεκαπέντε µαζί, σε δωµάτια λίγων τετραγωνικών. Ολοι τους παγιδευµένοι, χωρίς χαρτιά, χωρίς ελπίδα.

Με τον Seyed να δίνει τα χαρακτηριστικά του στην «ανώνυµη» τραγωδία χιλιάδων οµοίων του, η απόγνωσή του έγινε µια τηλεοπτική κραυγή για υπάρξεις που τις ορίζει µια συνθήκη, αυτή του ∆ουβλίνου ΙΙ, και η συνείδηση του κόσµου των «τυχερών».


Σόου αυταρέσκειας – παγκόσµια πρωτοτυπία

Κάθε άλλο παρά πρωτότυπο είναι στην ελληνική τηλεόραση παρουσιάστριες να µιλούν στις εκποµπές τους για τον εαυτό τους. Τελευταία πυκνώνουν τα φαινόµενα. Τις προάλλες η Μενεγάκη αφιέρωσε άφθονο χρόνο στην ανάλυση της συνέντευξης που έδωσε σε περιοδικό, µε τους πανελίστες της να εκθειάζουν την «τόλµη» και την «ειλικρίνεια» όσων είπε και να αποθεώνουν την οµορφιά της στις φωτογραφίες, ενώ η ίδια τα δεχόταν όλα όχι απλώς µε φυσικότητα, αλλά υπερθεµατίζοντας για το πόσο ωραία τα ‘πε. Τέτοιο σόου αυταρέσκειας αποτελεί παγκόσµια πρωτοτυπία – µε εξαίρεση ίσως τα κοροµηλαίικα «λιβανιστήρια». Από κοντά βέβαια και η νεόκοπη της παρουσίασης Μανωλίδου, που θεωρεί την εκποµπή ευκαιρία να µιλήσει και αυτή για τον εαυτό της. ∆εν προλαβαίνει καλεσµένος της να πει οτιδήποτε που δεν έχει κάτι παρόµοιο για τον εαυτό της να προβάλει. Για τη σκληρή κριτική; Αυτή να δείτε τι έχει περάσει. Για θαυµαστές; Αυτή κι αν έχει. Να, και το twitter για χάρη της αυτοπεποίθησής της υπάρχει, αφού έτσι επικοινωνεί µε θαυµαστές που την αποθεώνουν, όπως τόνισε στη real «νοικοκυρά» Χριστίνα Παππά. Λες και είναι µόνο αφορµή για την προβολή της οι καλεσµένοι από Μιµή Ντενίση µέχρι real «νοικοκυρά» και από Τρύφωνα Σαµαρά µέχρι Γιώργο Γεωργίου – ναι, ώς και αυτός πήγε στην εκποµπή για να την πει «νούµερο» κατάµουτρα µπας και τσιµπήσει κανέναν ρούµπο τηλεθέασης η εκποµπή που δεν βλέπεται από βαρεµάρα. Και µετά και οι δύο, ευτυχείς ως «νούµερα» που συναντήθηκαν on camera, χοροπήδαγαν στον φακό σε αποµίµηση σόου της Πάνια.

Ολα αυτά δεν είναι παρά θλιβερά φαινόµενα µιας τηλεόρασης όχι σε πανικό λόγω οικονοµικής κρίσης, αλλά λόγω έλλειψης πραγµατικών ταλέντων στην παρουσίαση, µε έµπνευση, γνώση, τόλµη και ορίζοντα πολύ ευρύτερο µπροστά τους από τον καθρέφτη τους.