Η παραξενιά του Κολοκοτρώνη

Χρυσόστοµος Τσιρίδης
ΦΙΛΟΛΟΓΟς
1825. Ο Ιµπραήµ στην Πελοπόννησο. Απόλυτος κυρίαρχος. Καίει και ρηµάζει ό,τι βρίσκει µπροστά του. Αντίσταση καµιά και από κανέναν. Το Μανιάκι του… Παπαφλέσσα και των παλικαριών του δείχνει ακριβώς αυτό: την απόλυτη γύµνια µιας θνήσκουσας Επανάστασης. Κι όµως, λεφτά υπήρχαν! Τα αγγλικά δάνεια. Ακριβοπληρωµένα µεν, αλλά ήταν χρήµατα. Σπαταλήθηκαν όµως.

Σε… οφ σορ πυρπολικά. Δηλαδή σε ανύ παρκτα πυρπολικά! Και όχι µόνο. Σπα-ταλήθηκαν σε ηµέτερες επιδοτήσεις και σε ηµέτερες αποζηµιώσεις.

Στο µεταξύ, ο Ανδρούτσος, άγρια δολοφονηµένος. Ο Κολοκοτρώνης, τσακισµένος από τον… εµφύλιο θάνατο του γιου του, παραδίδεται στους αντιπάλους, τους Ελληνες(!), και αυτοί, σιδηροδέσµιο, τον οδηγούν στη φυλακή. Για να επανέλθουµε στο θέµα µας. Καθόλου δύσκολη λοιπόν η δουλειά του Ιµπραήµ. Η κυβέρνηση, πανικόβλητη, αναγκάζεται τελικά να αποφυλακίσει τον µεγάλο της εχθρό, τον Κολοκοτρώνη, και µάλιστα µε τον βαθµό του αρχιστράτηγου (κάποιος έπρεπε να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά).

Η πρώτη δουλειά του Κολοκοτρώνη είναι να επισκεφθεί τους µινίστρους (υπουργούς) για την οργάνωση της όποιας αντίστασης. Τους βλέπει να ετοιµάζονται να φύγουν, κρατώντας όµως µε πολλή φροντίδα κάποιους φακέλους. Εκπληκτος, τους ρωτάει:

– Τι κάνετε, ωρέ; Γιατί δεν µένετε να πολεµήσετε; Τι είναι αυτά τα χαρτιά που κρατάτε στα χέρια σας;

– Τους τίτλους µας να σώσουµε, στρατηγέ, τα πόστα µας!

«Παραξενιά!», µουρµουρίζει εµβρόντητος και φεύγει γρήγορα να περισώσει ό,τι µπορεί. Μην µπορώντας να πιστέψει αυτό που άκουγε, την ώρα που κινδύνευε η Επανάσταση. Κάπως έτσι αφηγήθηκε τα παραπάνω ο Κολοκοτρώνης στον Τερτσέτη.