Ο καθένας έχει τη… στιγµή του

Στοίβες τα CD, τα κοιτάζω, τα ξανακοιτάω και λέω να πάρω ένα µε ασπρόµαυρο εξώφυλλο.

Αν δεν έχει καιλίγο πλάκα η δουλειά µας (η ζωή µας), τι να την κάνουµε; ΑΣ’ το στην τύχη και πού ξέρεις.

Ελένη Πέτα, Παναγιώτης Μάργαρης «Duende» (Lyra) – η τύχη µε πετυχαίνει σε καλή στιγµή, και δενείναι κανένα παιδί γύρω µου να µου κάνει παρατήρηση για τις…. αηδίες που ακούω.

Ελένη Πέτα. Τη θυµάµαι κάποτε (2001) να τραγουδάει µε την Ηρώ και τονανερχόµενο (και αµήχανο στο λάιβ) Μιχάλη Χατζηγιάννη στηµουσική σκηνή «Fos». Τη θυµάµαι και µε την Ελευθερία Αρβανιτάκη στο «∆ιογένης Studio».

Την ξέρω και δεν την ξέρω ταυτόχρονα. Η εικόνα είναι λίγο θολή, ίσωςγιατί κι εκείνη δεν είχε φροντίσει να την ξεκαθαρίσει. Υστερα από τόσα χρόνια στο ρεπορτάζ, µπορώ να πω µετά βεβαιότητος ότι η θολούρα δεν έχει καµία σχέση µε τη µυωπία (ήπρεσβυωπία)

της γράφουσας.

Από το 1994 παρούσα στον χώρο, έχει κινηθεί σ’ αυτή τη no man’s land περιοχή του τραγουδιού, όπου όλα µπερδεύονται γλυκά.Η ακριβής κατεύθυνση του προσανατολισµού της αναζητείται. Κυρίως απ’ την ίδια.

Εδώ όµως κολλάω. Θες γιατί βλέπω στο εξώφυλλο ότι ο Al Di Meola παίζει κιθάρα σε δύο κοµµάτια – τα ‘χω κι εγώ τα κουσουράκια µου -, θες γιατί το ρεπερτόριο µού φαίνεται παράταιρο, από Pink Floyd και «Is there Anybody Out There» µέχρι «Γαλάζιο, καστανό» του Γιώργου Ανδρέου. Και από «Every Breath You Take» (Sting) και «Ο Pastor» (Madredeus) µέχρι «∆ρόµοι παλιοί» (Μ. Θεοδωράκης) και «Amare me», παραδοσιακό της Κάτω Ιταλίας.

Ο συνοδοιπόρος της στον δίσκο Παναγιώτης Μάργαρης έχει αντιθέτως ξεκάθαρο προσανατολισµό. Μαθητής και αργότερα κιθαριστικό ντουέτο µε τον Νότη Μαυρουδή σε δίσκους και λάιβ εµφανίσεις πρόκειται για έναν σπάνιο σολίστα κλασικής κιθάρας, που σχεδόν «τραγουδάει» µε τις χορδές της.

Για να µην τα πολυλογώ, οι διασκευές των κοµµατιών, οι ενορχηστρώσεις, το όλο κλίµα (συντελεί και η σωστή ροή) και φυσικά η ερµηνεία της Πέτα σεκαθηλώνουν σε πάρα πολλά κοµµάτια. Ακόµη και τα πολυπαιγµένα καιίσως βαρετά για κάποιους «Every breath you take» και «Oh mon amour» (του Κριστόφ) τα λέει µοναδικά. Το ίδιο και το «Amare me» και το «∆ρόµοι παλιοί». Η Ελένη Πέτα µάς ξανασυστήνεται . Και είναικαλή. Τελικά, ο καθένας έχει την στιγµή του.