Δεν τον αγαπούσαν αλλά τον φοβόντουσαν

«Ηταν απέναντι στον στρατό του φοβερά αυστηρός και γι΄ αυτό δεν τον αγαπούσαν ή τον εκτιμούσαν, αλλά τον φοβόντουσαν. Ηδη, η σχεδόν πάντοτε σκοτεινή του όψη, η βάρβαρη και αδίστακτη συμπεριφορά στον καθένα που έπεφτε στη δυσμένειά του, έκανε όλους να υπακούουν στις διαταγές του και κανένας δεν τολμούσε παρουσία του, έστω με μία λέξη ή μορφασμό, να εναντιωθεί στη θέλησή του. Τον είδα πολλές φορές. Το χρώμα του προσώπου του ήταν βρώμικο, κίτρινο-καφέ. Από το κάτω σαγόνι πρόβαλλε ένα μεγάλο δόντι, που του έδινε μια πεισματάρικη όψη. Σ΄ αυτό ταίριαζαν και τα δύο μικρά μαύρα μάτια που πρόβαλλαν από τις βαθιές κόγχες και του έδιναν ένα ασίγαστο πείσμα.

Ανάμεσα στους πλούσια και φανταχτερά ντυμένους καπετάνιους του, στεκόταν αυτός που όλοι έτρεμαν με τη χειρότερη και πιο κακοφτιαγμένη φορεσιά. […] Αυτή ήταν η εμφάνιση ενός ανθρώπου, που έστω και αν δεν μπορούσες, δικαίως, να πεις πολλά κολακευτικά, εν τούτοις πρέπει να ονομαστεί ήρωας. Πολεμούσε πάντοτε, όταν οδηγούσε τον στρατό του στην πρώτη γραμμή και έδινε με το παράδειγμά του το κουράγιο και τη γενναιότητα σε όλους. Ετσι έγινε γρήγορα το όνομά του ο τρόμος των Τούρκων, όπως ήταν και των Ελλήνων» (σ. 68-69).