ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Ιδιωτικές πρωτοβουλίες

Οσες µέρες έχει τον άνδρα της στο νοσοκοµείο, η παλιά µου φίλη περνά κάτι παραπάνω από τις ώρες µιας βάρδιας δίπλα του. Εµαθε πολλά για την περιποίηση αρρώστων, αισθάνεται περήφανη. Θα προτιµούσε να µη χρειάζεται, αλλά δεν έχει επιλογή.

Θεωρείται φυσικό να γίνεται κανείς νοσοκόµος όποτε έχει άρρωστο στο νοσοκοµείο. Οµως δεν ήταν πάντα έτσι. Κάποτε δεν µπορούσες να είσαι στο νοσοκοµείο παρά µόνο ώρες επισκεπτηρίων. Τις υπόλοιπες απαγορευόταν αυστηρά. Πότε άλλαξε τόσο ριζικά αυτό και φτάσαµε να είναι αυτονόητο ότι τη νοσηλεία στα δηµόσια νοσοκοµεία την αναλαµβάνουν οι συγγενείς; Εγινε σταδιακά, ανεπαίσθητα; Ποιος ευθύνεται;

Βεβαίως φταίει που τα νοσοκοµεία κάνουν οικονοµία σε νοσηλευτικό προσωπικό. Ειδικά τώρα δεν γίνονται προσλήψεις. Αλλάτο παράξενοείναι ότι δεν γίνοντα νούτε πριν. Εδώ και πολύ καιρό το νοσηλευτικό προσωπικό έχει αραιώσει, σαν να είναι πολυτέλεια στο νοσοκοµείο.

Μήπως, λέω µήπως, δεν είναι µόνο ο εκ των άνω σχεδιασµός που οδήγησε στη σηµερινή κατάσταση; Μήπως η πίεση των συγγενών να υποκαταστήσουν τη νοσοκόµα, όταν ακόµα υπήρχαν νοσοκόµες, πίεση στηριγµένη στην πεποίθηση ότι δεν θα κατάφερνε η επαγγελµατίας να δείξει τη δέουσα φροντίδα στον προσφιλή του καθενός, έπαιξε ρόλο; Τέκνα που ανησυχούσαν για γονείς, γονείς για τέκνα, σύζυγοι αποφασισµένες να ξενυχτήσουν σε πολυθρόνες, µπόρεσαν να το κάνουν τελικά. Θυµάµαι, γυναίκες κυρίως, να διαρρηγνύουν τα ιµάτια τους για κάθε προσπάθεια να τις αποµακρύνουν λίγο οι επαγγελµατίες της ιατρικής από το προσκέφαλο του ασθενούς. Εντάξει λοιπόν, µε τον καιρό τούς πέρασε, τα κατάφεραν, έγιναν απαραίτητες. Κι αν τώρα έχουν αλλάξει γνώµη ή νοοτροπία, είναι αργά.

Είναι παράξενη η σχέση µας µε τις δηµόσιες υπηρεσίες.Ενα µείγµα απαιτήσεων και δυσπιστίας. Τα θέλουµε όλα, αλλά εµείς θα τα κάναµε καλύτερα. Σιγά σιγά το σχολείο διαλύθηκε από τις πρωτοβουλίες των γονιών, ή πάντως βοήθησαν πολύ. Το νοσοκοµείο έχει µείνει χωρίς νοσηλευτές κι άντε τώρα να τους βρει. Ισως η λαϊκή πίεση, ας την πούµε έτσι, φανταζόταν ότι θα συναντούσε µεγαλύτερη αντίσταση. ∆υστυχώς έχασε, και µαζί της χάσαµε όλοι.

http://pezotis.blogspot.com/