Τα ζόµπι δεν τρώνε νηστίσιµα

Ηταν ένα διήµερο σενιάν (προς το ωµό) µε τα όλα του. Και σχιζοφρενή δολοφόνο µε το τρυπάνι είχε, και ζόµπι – εργάτες, και στρατό µε σχιζοφρενείς επιστήµονες, και ψυχολογικά θρίλερ, και ηδυπαθείς θανατηφόρες νοσοκόµες. Το 4ο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Τρόµου δεν ήταν καθόλου…
σαρακοστιανό
Ανοιξιάτικος καιρός. Πού να κλειστείς µέσα. Κι όµως, από τις πέντε το απόγευµααρκετοί λάτρεις των ταινιών τρόµου έπιαναν θέσεις στις καρέκλες της θεοσκότεινης αίθουσας του«Gagarin» στη Λιοσίων που για δυο βραδιές γνώρισε µεγάλες στιγµές ανατριχίλας. Αλλωστε 21 ταινίες τρόµου (ψυχολογικού και… ωµού) ήταν αυτές.

Φέτος η γιορτή κινηµατογραφικού τρόµου ήταν διαφορετική. ∆εν είχε τόσα αιµατοβαµµένα σπλάτερ. Ηταν, πώς να το περιγράψω, πιο εγκεφαλική; Επαιζε περισσότερο µε τον ψυχισµό του θεατή; Πάντως, ξεπέρασε σε προσέλευση την περσινή, σύµφωνα µε τους διοργανωτές, που µε χαρά ενηµέρωναν ότι το ελληνικό φεστιβάλ έχει µπει και στη διεθνή ατζέντα. Πίσω στο ψητό… – ε, στο ωµό, ήθελα να πω.

Οι µετρ του είδους µάλλον έχουν ανακαλύψει νέες µεθόδους για να κάνουν την καρδιά του θεατή πέτρα. Φαίνεται πως σπλάτερ σαν τα «Παρασκευή και 13» ή «Πόλτεργκαϊστ», «Προφητεία», «Τα ζόµπι δεν είναι χορτοφάγα» είναι ντεµοντέ.

Στις ταινίες τρόµου νέας κοπής σηµασία έχει το κάδρο – πρέπει να είναι αρκετά σφιχτό έως κλειστό – ο φωτισµός, οι σκιές, ο ήχος, οπωσδήποτε υποβλητικός, σαν να σειέται η γη και να νοµίζεις ότι είσαι στη Ματσουσίµα των 9 ρίχτερ.

Την αυλαία ανοίγειτο νορβηγογαλλικής συµπαραγωγήςθρίλερ «Dark Souls», η αρχή τουοποίου είναι κάπως mainstream – δηλαδήσπλάτερ µε αµερικανικές αναφορές –, αλλά στην πορεία στρίβει και γίνεταιεγκεφαλικό – ψυχολογικό θρίλερ. Ενας τύπος µε κόκκινη ολόσωµη φόρµαεργασίας και µάσκα στο πρόσωπο ανοίγει µια ωραιότατη τρύπαστο κεφάλι µιας κοπέλας που πήγε να τρέξει στο δάσος. ∆εν πεθαίνει αλλά µετατρέπεται σε ζωντανή νεκρή. Στην πορεία διαπιστώνουµε ότι ο τύπος έχει συναδέλφους κι ότι ένας ηλικιωµένος τρελός επιστήµονας έχει µετατρέψει σε ζόµπι τούς εργάτες ενόςεργοστασίου ποτίζοντάς τους ένα µαύρο υγρό, τους ξαποστέλνει στη γειτονική πόλη µε τρυπάνια στα χέρια και ανοίγουν τρύπες στα κρανία των ανυποψίαστων κατοίκων της.

Οι τροµοφίλ παρακολουθούν αµίλητοι. Σύντοµο διάλειµµα κι αµέσως µιαµικρού µήκους µε τίτλο «La petite mort». Μια νοσοκόµα µε φιδίσιο κορµί κάνει ένεση – ευθανασίας; – σε ένανάνδρα δεµένο σεκρεβάτι. Οση ώρα εκείνος χτυπιέται σαν χταπόδι από τους σπασµούς εκείνη του κρατά το χέρικαι αυνανίζεται. Τελειώνει µόλις ξεψυχάει ο ταλαίπωρος. Ισιώνει τη στολή της,µυρίζει ένα λουλούδι και φεύγει. Το λουλούδι µαραίνεται.

Αφωνος!

Το κοινό στο «Gagarin» αυγατίζει. Κοιτώ γύρω και µέσα στο µισοσκόταδο βλέπω άνδρες και γυναίκες από 25 έως 40 ετών. «Φέτος είχαµε και µεγαλύτερους ηλικιακά θεατές» µου λέει την εποµένη η Ρένα Οροκλού του «Gagarin».

Το βελγικό µεγάλου µήκους «Amer» θυµίζει κάτι από Πίνα Μπάους, ∆ηµήτρη Παπαϊωάννου και Μπουνιουέλ. Βλέπουµε µια κοπέλα σε τρειςηλικιακές στιγµές της, γεµάτεςαισθησιασµό. Στη σεξουαλική της αναζήτηση το ρεαλιστικό µπερδεύεται µε το φαντασιακό. ∆εν καταλαβαίνω Χριστό.

«Για να καταλάβεις την “Amer”,θα πρέπει ναέχεις δειπολλές ταινίες exploitation του ‘70. Οι σηµερινές είναι πιο Art House», µου εξηγεί στο τέλος ο Βασίλης Μαρµπούρης, που µου δίνει την αίσθηση ότι κατέχει.

«Υπάρχουν καιχειρότερα», λέει ψιθυριστά η Ελένη Παπαρίζουπου και πέρσι είχε παρακολουθήσει όλες τις προβολές του φεστιβάλ. «Η δεύτερη µεγάλου µήκους όµως ταινία που είδαµε, η “Amer”, εικαστικάήταν καλύτερη από τηνπρώτη». Αδιευκρίνιστη έµεινε η λέξη χειρότερα. Για καλό το είπε; ∆εν προλαβαίνω να ρωτήσω, τα φώτα σβήνουν ξανά. Αλληταινία στο πανί.

Στο µεταξύ αντιλαµβάνοµαι κινητικότητα στον χώρο. Κόσµοςµπαίνει και κατευθύνεται στις σκάλες δεξιά κι αριστερά από την κεντρική είσοδο. Πηγαίνω να δωπού πάνε. Εχεικι εξώστη το «Gagarin» – οι µυηµένοι το ξέρουν – οργανωµένο. Μπαρ, τραπεζάκια και καρέκλες σεδύο επίπεδα. Πίνεις, βλέπεις, τροµάζεις και κάνεις και τσιγάρο. Στον εξώστη επιτρέπεται. ∆ιακρίνω σε µια άκρη κεφάλια, χέρια και άλλα ανθρώπινα µέλη. Είναι µίνι έκθεση εφέ του Προκόπη Βλασερού. Και στο ηµίφως διακρίνω φωτογραφίες µεγάλων διαστάσεων στους µαύρους τοίχους που συνθέτουν την έκθεση φωτογραφίας «Horrorism».

Εχει βραδιάσει για τα καλά όταν βγαίνω από το «Gagarin». Πόσο τρόµο πια… Η πρώτη βραδιά ολοκληρώνεται µε live από τους Bohren Und Der Club of Gore, τη γερµανική τζαζ – άµπιεντ µπάντα από τη Βόρεια Ρηνανία – Βεστφαλία.

Στα διαλείµµατα των θρίλερ γέµιζε και το µπαρ, στον πρώτο όροφο όπου έπινες, έβλεπες, τρόµαζες κι έκανες και τσιγάρο

Νεογοτθικά γούστα και συρραφές

Ο βροχερός καιρός του Σαββάτου ταίριαξε γάντι στη δεύτερη βραδιά. Καµιά 300αριά σκληροπυρηνικοί πέρασαν από την αίθουσα της οδού Λιοσίων. Οι παραστάσεις άρχισαν νωρίτερα. Στις 16.00.

Με το ντοκιµαντέρ «The Splat Pack» του Μαρκ Χένρι στην κάµερα του οποίου µιλούν δηµιουργοί και ειδικοί ταινιών τρόµου και ενδιαµέσως περνούν σκηνές από σπλάτερ και θρίλερ. Αµερικανικό σπλάτερ άρχισε δέκα λεπτά µετά τις πέντε.

«Terroro on Tape» του ‘83 η οποία είναι ουσιαστικά µια συρραφή σκηνών από ταινίες τρόµου.

Το µενού είχε και την «Ataraxia» του Γιώργου Σάρδη. Μια µικρού µήκους νεογκόθ ταινία µε θέµα τα ιδιαίτερα γούστα ενός πλουσίου µε τις υπηρέτριές του. Αργότερα βγήκε στο πανί το κοινωνικοπολιτικό φιλµ τρόµου «The life and death of a porno gang» του Σέρβου Μλάντεν Ντόρτζεβιτς. Η προετοιµασία για το 5ο Φεστιβάλ Ταινιών Τρόµου θα αρχίσει το καλοκαίρι µε την αισιοδοξία των διοργανωτών εκείνοι που θα πάνε του χρόνου να είναι περισσότεροι από τους φετινούς 600 τροµοφίλ.