Πότε Βούδας πότε Κούδας

Τη µέρα που πέθανε ο Ρασούλης πετάχτηκαν στην οθόνη του υπολογιστή µου κάτι τύποι αµίλητοι, που λίγο ακόµη και θα τους είχα διαγράψει απότο facebook αν η συγκεκριµένη είδηση δεν τους είχε βγάλει από τη σιωπή τους. Και τι δεν µου τραγούδησαν και τι δεν µε ανάγκασαν να θυµηθώ, ακόµη και πράγµατα που είχα προσπαθήσει πολύ για να ξεχάσω. Το «Τρελή κι αδέσποτη» που τα αγόρια της γενιάς µου το είχαν κάνει θούριο και καντάδα τής πιο ευσυγκίνητης τεστοστερόνης. Το fusion του «Πότε Βούδας πότε Κούδας» που σαν το σκυλάκι δάγκωνε την ουρίτσα του σε εποχές ασύστολου χαβαλέκαι ανεµπόδιστης ιδεολογικής αναζήτησης. Τo «Μη µ’ αποκαλείς τεµπέλη και µου σπας το ηθικό», πουγια έναν περίεργο λόγο είχε συνδεθεί µε τις εξεταστικές και τις µέρες ατελείωτου σαπίσµατος σε καναπέδες, κρεβάτια, ντιβανοκασέλες. Του «Απότσου το µπαράκι» που έδινε στυλ καιυπόληψη σε όλα τα παραπάνω. Ολα τα αγάπησα καιόλα τα µίσησα µε τη δύναµη που έχει ο καθένας να απωθεί ή να ανακαλεί ό,τι τον έκανε άνθρωπο. Μα πιο πολύ πενθώ για τον οριστικά χαµένο χαβαλέ.