Σαν µακρύς αναστεναγµός

Οσκοπόςείναικαλόςκαγαθός. Ηδιέξοδος προςτη µουσική,µεµιαµίνιµουµ επαγγελµατική σταδιοδροµία, πάµφτωχων παιδιών από τις φαβέλες– παραγκουπόλεις – της Βενεζουέλας. Ετσι δηµιουργήθηκε η Ορχήστρα ΝέωνΣιµόνΜπολίβαρτης Βενεζουέλας, πουέχει αναλάβει υπό την προστασία και υπό τηνµπαγκέτα τουο νεαρός µαέστρος Γκουστάβο Ντουνταµέλ,που κυρίως χάρη στηνορχήστρα καιτις διαρκείς περιοδείεςτης έχει καταφέρει να γίνει σταρ.

Τον θυµόµαστε από το Ηρώδειο το καλοκαίρι σε µία από τιςπιοενδιαφέρουσες,πιο εκρηκτικές συναυλίες – ίσως µία από τις καλές στιγµές του Φεστιβάλ.

Ε,αυτόπουθυµόµαστε– εκείνη τηνενέργεια, τηνεανική ορµή, τη δύναµη – ίσως θαπρέπεινατοξεχάσουµε όταν βάλουµετο νέο CD τους στοplayer καιπεριµένουµε να απολαύσουµε σαιξπηρικό Τσαϊκόφσκι. Ητοι, έργατουρώσουσυνθέτη που γράφτηκαν µε έµπνευση και άξονατα έργατου Ουίλιαµ Σαίξπηρ. Φαντασίεςγια ορχήστραπουµπορούννα ακούγονται λυτρωτικάή και απολύτως βαρετά.

ΤοκοινότουΤσαϊκόφσκι στην εποχή τους,κάπου στα µέσα του19ου αιώναδηλαδή, δεν τα είχε βρει καθόλου απολαυστικά. Ο «Αµλετ» του θεωρήθηκεµεγάληαποτυχία (ήταν µάλιστα σε σερί) και η «Τρικυµία»του (πουτώρα τη µεταφέρειως Πρόσπερα στη µεγάλη οθόνη,µετά τον σερ Τζον Γκίλγουντστην εκδοχή Γκρίναγουεϊ, η Ελεν Μίρεν), πουέφερνε λίγοστον Βάγκνερ, αδιάφορη. Μόνον ο «Ρωµαίος και Ιουλιέτα» ήταν µίνι επιτυχία.

ΣτηνεκδοχήΝτουνταµέλ- Συµφωνική ΟρχήστραΜπολίβαρ (όπωςέχειµετονοµαστεί;) τηςDecca, στοάλµπουµ «Tchaikovsky & Shakespeare», την οποία πολλοίκριτικοίπολύεµίσησαν, τα έργα…πλατειάζουν, όσο να συναντήσουν ίσως τη µελαγχολία – τηνκατάθλιψη µάλλον–τουσυνθέτη,την εποχή που τα έγραψε.

Ιδανικό soundtrack για ώρες προσωπικού κλεισίµατος» και άκρατηςµελαγχολίας,έχει ίσως τηγοητεία τουαναστεναγµού…

Υπόδειγµα του πώς ένα κοµµάτι που και οι πιο αργοί µαέστροι το βγάζουν σε 7′ φτάνει τα 10’…