«Αποκάλυψη» τώρα!

Μπορεί να µη σωζόµαστε, αλλά τουλάχιστον βλεπόµαστε. Αυτό θα µπορούσε να είναι το σύνθηµα των τραγικών ηµερών που ακολούθησαν την καταστροφή της Ιαπωνίας µε την επικοινωνιακή φρενίτιδα που ξέσπασε να µετατρέπει την τραγωδία σε αφορµή για «γιορτή» της τεχνολογίας.

«Πείτε µας, νιώθετε αγωνία;»,«Φοβάστε εκείστο Τόκιο;» ρωτούσαν αγωνιωδώς Ελληνες που ζουν στηνΙαπωνία οι εγχώριοι ενηµερωτές στιςσυνδέσεις µέσω skype µε τη µακρινή χώρα.Ο έναςµετά τονάλλον, φοιτητές και επιχειρηµατίες αναµετέδιδανσυναισθήµατα και πληροφορίες, όσες είχαν και οι ίδιοι σε αυτό το πρωτοφανές παγκόσµιο«πανηγύρι»του συναγωνισµού των επικοινωνιακών µέσων. Και η τραγική ειρωνεία; Μέσα σε όλη αυτή την ιλιγγιώδη ανταλλαγήπληροφοριών διαπιστωνόταν ένα έλλειµµα πληροφόρησης. Για το σηµαντικότερο. Την απειλή του πυρηνικού ολέθρου.

Φωτογραφίεςµεπυρηνικούς αντιδραστήρες,µαθήµαταπυρηνικής φυσικής, βαθµοί επικινδυνότητας των πυρηνικώνατυχηµάτων, επιστήµονεςεπιδίδονται µετη βοήθειατων παρουσιαστών σε εκλαϊκευµένα µαθήµατα πυρηνικήςφυσικής–Σίµος Σιµόπουλος, αντιπρόεδρος της Επιτροπής Πυρηνικής Φυσικής, ΜιχάληςΑντωνόπουλος, καθηγητήςΠυρηνικήςΤεχνολογίας, ΛευτέρηςΤσουκαλάς, καθηγητής ΠυρηνικήςΦυσικής, Θαν.Γεράνιος, Χρ. Ζερεφός, µακρύς ο κατάλογος σοφών πουπρώτη φορά εµφανίζονταν στις τηλεοπτικές οθόνες σεαυτότοµοναδικόπανόραµα αποθέωσηςενός συστήµατος επικοινωνιακήςτεχνολογίας αυτορυθµιζόµενουκαι αναπαραγόµενου που, αλίµονο, δεν είχεκαµιά σηµασίακαι καµιά ουσιαστικήλειτουργικότητα γι’ αυτό καθαυτό το γεγονός της καταστροφής.

Μόνοθέαµα.Ισωςπαρηγορητικό, λόγωτηςψευδαίσθησης της εγγύτηταςπου εγκαθιστά– ο κόσµος µιαγειτονιά – καιτης οικειότηταςµεταξύανθρώπων διαφορετικώνλαώνκαικουλτούρας που καλλιεργείται µέσω του κοινού τρόµου.

Αλλωστε εικόνες της υδάτινης λαίλαπας, πανοραµικές, µε ζουµ, από όλεςτις γωνίες, απόελικόπτερακαιαπόιδιωτικές κάµερεςπουείχανπάρει «φωτιά»επιβεβαίωναν αυτή τη συγκλονιστικά απόλυτη γοητεία τηςθέας όλουτου πλανήτη στοντρόµο και τηδυστυχία ενός λαού. Σε ορισµένεςστιγµές ηανάγκη ναεξασφαλιστεί αυτήηκοινή,παγκόσµιαθέα στηντραγωδίαήτανσηµαντικότερη και από τον θάνατο που πλησίαζε. Κάτοικοιτων πόλεων που αφανίστηκαναπό τονχάρτη από τη µανία του κύµατος µόλις εξασφάλιζαντηνελάχιστη ασφάλεια σε υπερυψωµένασηµεία αποτύπωνανµετιςκάµερες το µακάβριο θέαµα.

Μακάβριο, γιατίοι εικόνεςπου έφταναναπόελικόπτερακαι δορυφόρους στους τηλεθεατές είχε όλα τα στοιχεία ενός αυθεντικού κανιβαλικού σπλάτερσε απευθείας µετάδοση. Γνωρίζαµε ότιαληθινός θάνατος κατάπινε οτιδήποτεβρισκότανστη διαδροµήτουµαύρουπολτού θάλασσαςκαισκουπιδιώνκαι ξέσπαγεµετηνίδιαµανίασε πλοίαπουτσακίζοντανσαντα πλαστικάοµοιώµαταστιςπισίνες τωνχολιγουντιανώνεφέ, αλλά, αλίµονο,και σε ανθρώπινες ζωές.Το µόνοπου θριαµβεύει είναιτο τελετουργικότού θεάµατος,απέναντιστοοποίο διαπιστώνουµεότι τουλάχιστον γίναµε πιο συγκρατηµένοι.

Οι επιστήµονες αποφεύγουν ναπάρουνθέσησεοτιδήποτε πέραντουαντικειµένουτους, παρ’ όλη τηδίψα του ενηµερωτικού θεάµατος να αναδείξειτις επιπλέον διαστάσειςτου «πολέµου» τηςπληροφορίας και της αγωνίας.Οι Γάλλοι δίνουν παγκόσµια παράσταση ευαισθησίας απέναντιστοπυρηνικόδυστύχηµα τηςΦουκουσίµα.Ειλικρινείς ήανταγωνιστέςστην πυρηνικήενέργειατηςΙαπωνίας που σπεύδουν να κατοχυρώσουν µερίδιο στην αγορά;

Πικρήδιαπίστωση:Ακόµηκαι ο µισόςπλανήτηςνα αφανίζεται µπροστά στα µάτια τουάλλου µισού,το τελετουργικότου θεάµατοςπαραµένειπανίσχυρο, καθησυχαστικό,έναείδος οπτικούβάλιουµ,ηδονικάεθιστικού.